Δευτέρα 19 Απριλίου 2021

Σαν σήμερα... 1960, η πρώτη ομάδα των Σοβιετικών κοσμοναυτών.


H φωτογραφία είναι τραβηγμένη τον Μάϊο του 1961 στο Σότσι  
και φαίνονται οι περισσότεροι (16) από τους πρώτους κοσμοναύτες.
(1η σειρά): Popovich, Gorbatko, Khrunov, Sergei P. Korolev
(επικεφαλής σχεδιαστής των πυραύλων), Gagarin,
Yevgeni Karpov (επικεφαλής του Κέντρου Εκπαίδευσης),
Nikolai Nikitin (εκπαιδευτής στα αλεξίπτωτα), Yevgeni Fyodorov
(γιατρός). (2η σειρά): Leonov, Nikolayev, Rafikov, Zaikin,
Volynov, Titov, Nelyubov, Bykovsky και Shonin.
(3η σειρά): Filatyev, Anikeev και Belyayev.
(Φωτό: Igor Snegirev)

Μετά από 532 αναρτήσεις στο "Σαν σήμερα...", αυτή είναι η πρώτη δημοσίευση που δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένη ημερομηνία. Ο λόγος είναι απλός˙ δεν είναι γνωστή κάποια συγκεκριμένη ημέρα που να ανακοινώθηκε επίσημα από τους Σοβιετικούς η δημιουργία αυτής της πρώτης ομάδας κοσμοναυτών. Στην πραγματικότητα, η ύπαρξη επανδρωμένου σοβιετικού διαστημικού προγράμματος δημόσια έγινε γνωστή μετά την εκτόξευση του Γιούρι Γκαγκάριν στις 12 Απριλίου 1961. Είναι πιθανό σε μια επόμενη βελτιωμένη παρουσίαση του ίδιου θέματος να το τοποθετήσω ημερολογιακά με κάποια αφορμή.
Ας έρθουμε όμως στο θέμα μας για την "Πρώτη ομάδα Σοβιετικών κοσμοναυτών".

Η πιο διάσημη φωτογραφία του 
φωτογράφου Igor Snegirev. 
Ο Γκαγκάριν με τον υπεύθυνο του σοβιετικού
 διαστημικού προγράμματος Σεργκέι Καραλιόφ.

Η αρχή του εγχειρήματος μπορούμε να πούμε ότι ήταν το 1958, όταν το Ινστιτούτο Ιατρικής Αεροπορίας άρχισε να εργάζεται σε δύο προγράμματα:
- Πρόγραμμα 5827 - Επιλογή ατόμου για διαστημική πτήση.
- Πρόγραμμα 5828 - Προετοιμασία ενός ατόμου για την 1η διαστημική πτήση.
Ο επιστημονικός επόπτης και των δύο προγραμμάτων ήταν ο Βλαντιμίρ Ιβάνοβιτς Γιαζντόβσκι και υπεύθυνος για την εκτέλεση ήταν ο Νικολάι Νικολάιεβιτς Γκούροβσκι.
Στις αρχές του 1959, ο Πρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ Mstislav Keldysh πραγματοποίησε μια συνάντηση στην οποία συζητήθηκε συγκεκριμένα το ζήτημα της επανδρωμένης διαστημικής πτήσης, μέχρι το "ποιος πρέπει να πετάξει;".
Η απόφαση για την επιλογή και την εκπαίδευση των κοσμοναυτών για την πρώτη επανδρωμένη διαστημική πτήση με το διαστημόπλοιο "Vostok" ("Ανατολή") εγκρίθηκε με την απόφαση αριθ. 22-10 της 5ης Ιανουαρίου 1959 της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης (CC CPSU) και του Συμβουλίου Υπουργών της ΕΣΣΔ και στη συνέχεια με την απόφαση № 569-264 του Συμβουλίου Υπουργών της ΕΣΣΔ στις 22 Μαΐου 1959 "Σχετικά με την προετοιμασία ενός ατόμου για διαστημικές πτήσεις".

Από τους επικεφαλής του προγράμματος προετοιμασίας:
Καμανίν, Καρπόφ, Νικίτνιν, Γιαζντόβσκι.

Το επίσημο όνομα του προγράμματος για την 1η ομάδα των Σοβιετικών κοσμοναυτών του 1960 ήταν TsPK1 (Ομάδα Αεροπορίας No 1).
Με τις παραπάνω αποφάσεις, η επιλογή και η εκπαίδευση των μελλοντικών κοσμοναυτών ανατέθηκαν στην Πολεμική Αεροπορία των Ενόπλων Δυνάμεων της ΕΣΣΔ. Η επιλογή ανατέθηκε άμεσα σε μια ομάδα ειδικών από το Κέντρο Ερευνών στο Στρατιωτικό Αεροπορικό Νοσοκομείο (TsVNIAH). Η ομάδα αυτή αποτελείτο από τους: Yevgeny Karpov, Vladimir Yazdovsky, N. Gurovsky, Oleg Gazenko, A. Genin και κάποιους άλλους ακόμη.
Ο επικεφαλής μηχανικός του πυραυλικού συστήματος εκτόξευσης Σεργκέι Καραλιόφ διατύπωσε τις βασικές προϋποθέσεις για το επάγγελμα του κοσμοναύτη, ως εξής: "Ένας πιλότος και, πάνω απ' όλα, ένας πιλότος μαχητικού, είναι ο πλέον κατάλληλος για μια τέτοια δουλειά. Αυτός είναι ο πιο ειδικός. Είναι πιλότος, πλοηγός, σηματοδότης και μηχανικός πτήσης ... ". Επομένως, η επιλογή έγινε υπέρ των πιλότων της Πολεμικής Αεροπορίας.

Οι 6 πρώτοι επίλεκτοι στο Μπαϊκονούρ.
(Από αρ.) Νελίμποφ, Μπικόφσκι, Γκαγκάριν,
Νικολάγιεφ, Τιτόφ, Πόποβιτς.
(Cosmonaut Training Center / Roskosmos) 

Στις 11 Ιανουαρίου 1960, με εντολή του αρχηγού της Πολεμικής Αεροπορίας K. A. Vershinin, δημιουργήθηκε η στρατιωτική μονάδα 26266 (ή в/ч 26266), η αποστολή της οποίας ήταν να εκπαιδεύσει τους κοσμοναύτες. Σήμερα αυτή η μονάδα αποτελεί τμήμα του μεγάλου Ρωσικού Κέντρου Εκπαίδευσης Κοσμοναυτών "Yuri Gagarin" (τότε CPC) που βρίσκεται στη Star City στην ευρύτερη περιοχή της Μόσχας. Στις 24 Φεβρουαρίου 1960, ο συνταγματάρχης της Ιατρικής Υπηρεσίας Yevgeny Karpov διορίστηκε επικεφαλής του CPC.
Τα βασικά κριτήρια επιλογής ήταν:
  • Να είναι πιλότοι μαχητικών αεροσκαφών,
  • Να είναι κάτω των 35 ετών,
  • Να έχουν ύψος έως 1,75 μ.,
  • Να έχουν βάρος έως 75 κ.,
  • Εξαιρετική υγεία.
Οι τρεις πρώτοι στην κατάταξη επιλογής. (Από αρ.)
Γκαγκάριν, Τιτόφ και Νελίμποφ (Μάρτιος 1961, Μόσχα).

Οι γιατροί του Ινστιτούτου Ιατρικής Αεροπορίας στάλθηκαν σε δυάδες στις αεροπορικές μονάδες κι εκεί ξεκίνησαν με την εξέταση των ιατρικών φακέλων των πιλότων. Κατά τη διάρκεια της αρχικής διαδικασίας επιλογής εξετάστηκαν τα έγγραφα για 3461 πιλότους μαχητικών. Από αυτούς 347 άτομα επιλέχτηκαν για την αρχική συνέντευξη. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα των συνεντεύξεων και της πρώτης ιατρικής εξέτασης, 206 πιλότοι έγιναν δεκτοί για παραπέρα ιατρικές εξετάσεις. Οι επόμενοι μήνες ήταν μια περίοδος εκνευριστικής αναμονής. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, 52 άτομα αποφάσισαν να αρνηθούν να συνεχίσουν για διάφορους λόγους. Έτσι, ο αριθμός των υποψηφίων μειώθηκε σε 154 άτομα. 

11 υποψήφιοι κοσμοναύτες στη διάρκεια της ιατρικής
αξιολόγησης τις πρώτες ημέρες του Μαρτίου 1960.
(Από αρ.) Γκαγκάριν, Νελίμποφ, Τιτόφ, Νικολάγιεφ, Γκορμπάτκο, 
Κρινόφ, Λεόνοφ, Ανίκιεφ, Πόποβιτς, Σονίν και Μπικόφσκι.

Ο επόμενος γύρος επιλογής έγινε στο TsVNIAH την περίοδο από τον Οκτώβριο του 1959 έως τον Απρίλιο του 1960. Πριν από αυτό, στις 30 Σεπτεμβρίου 1959, με εντολή του Αρχηγού της Πολεμικής Αεροπορίας και του Αρχηγού της Κεντρικής Στρατιωτικής Ιατρικής Διεύθυνσης 00240, δημιουργήθηκε η Κεντρική Ιατρική Επιτροπή (MMC) που αποτελείτο από τους: A.N. Babiychuk (πρόεδρος), A.G. Kuznetsov (αναπληρωτής πρόεδρος), Υ.A. Karpov (γραμματέας). Καθήκον της επιτροπής ήταν να εκδώσει την τελική ιατρική γνωμάτευση εμπειρογνωμόνων με βάση τα αποτελέσματα της παραπέρα εξέτασης των υποψηφίων κοσμοναυτών. Οι Ακαδημαϊκοί της Ακαδημίας Ιατρικών Επιστημών N.S. Molchanov, V.V. Parin και A.L. Myasnikov ήταν επιστημονικοί σύμβουλοι αυτής της επιτροπής.
Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, 20 ακόμη άτομα αποχώρησαν από την διαδικασία μη επιθυμώντας να συνεχίσουν και 105 άτομα απομακρύνθηκαν επειδή δεν ξεπέρασαν τις ιατρικές απαιτήσεις του προγράμματος. Έτσι, μέχρι τον Φεβρουάριο του 1960 μόνο 29 άτομα ολοκλήρωσαν τα στάδια των ιατρικών εξετάσεων. Από αυτά τα άτομα, σταδιακά η επιτροπή επιλογής κατέληξε σε μια ομάδα με 20 άτομα. 
Για την ιστορία να αναφέρω ότι η αρχική επιλογή στην στρατιωτική μονάδα του Γκαγκάριν έγινε από τους στρατιωτικούς γιατρούς Pyotr Vasilyevich Buyanov και Alexander Petrovich Pchelkin.

Η ομάδα εκπαιδεύεται στην πτώση με αλεξίπτωτο
στην περιοχή Engels

Στις 7 Μαρτίου 1960, η πρώτη ομάδα με δώδεκα άτομα έγινε επίσημα δεκτή στο Κέντρο Εκπαίδευσης (το CPC δεν είχε φτιαχτεί ακόμη). Η ομάδα αποτελείτο από τους Ivan N. Anikeyev (Ιβάν Ν. Ανίκιεφ), Valeriy F. Bykovsky (Βάλερι Φ. Μπικόβσκι), Boris V. Volynov (Μπόρις Β. Βολίνοφ), Yuri Α. Gagarin (Γιούρι Α. Γκαγκάριν), Viktor V. Gorbatko (Βίκτορ B. Γκορμπάτκο),  Vladimir M. Komarov (Βλαντίμιρ M. Κομαρόφ), Alexei A. Leonov (Αλεξέι A. Λεόνοφ), Grigory G. Nelyubov (Γκριγκόρι Γ. Νελίμποφ), Andriyan G. Nikolaev (Αντριάν Γ. Νικολάεφ), Pavel R. Popovich (Πάβελ Ρ. Πόποβιτς), German S. Titov (Γκέρμαν Σ. Τιτόφ) και Georgy S. Shonin (Γκεόργκι Σ. Σονίν) (αριθμός διαταγής 267 του Αρχηγού της Πολεμικής Αεροπορίας). Στις 9 Μαρτίου 1960 ακολούθησε ο Yevgeny V. Khrunov (Ευγκένι Β. Κρινόφ) (αριθμός διαταγής 292), στις 25 Μαρτίου ο Dmitry A. Zaikin (Ντμίτρι Α. Ζαϊκίν) και ο Valentin I. Filatyev (Βαλεντίν Ι. Φιλάτιεφ) (αριθμός διαταγής 363), στις 28 Απριλίου ο Pavel I. Belyaev (Πάβελ Ι. Μπελιάγεφ), ο Valentin V. Bondarenko (Βαλεντίν Β. Μπονταρένκο), ο Valentin S. Varlamov (Βαλεντίν Σ. Βαρλάμοφ) και ο Mars Z. Rafikov (Άρης Ζ. Ραφίκοφ) (αριθμός διαταγής 540). Ο τελευταίος που συμπλήρωσε την εικοσάδα στις 17 Ιουνίου 1960 ήταν ο Anatoly Y. Kartashov (Ανατόλι Γ. Καρτάσοφ) (αριθμός διαταγής 839).
Αυτό το πρώτο σώμα των κοσμοναυτών αποτελείτο από 9 πιλότους της πολεμικής αεροπορίας, 6 πιλότους από την αεροπορική άμυνα και 5 πιλότους από τη ναυτική αεροπορία. Την στιγμή της επιλογής, ο γηραιότερος, Πάβελ Μπελιάγεφ, ήταν 34 ετών και ο νεότερος, Βαλεντίν Μπονταρένκο, ήταν 23 ετών.

Αντριάν Νικολάγιεφ και Πάβελ Πόποβιτς.

Το καλοκαίρι του 1960, μια ομάδα έξι κοσμοναυτών αποσπάστηκε από την ευρύτερη ομάδα για να προετοιμαστεί για την πρώτη επανδρωμένη διαστημική πτήση. Η απόφαση με αρ. 176 από τον αρχηγό της Πολεμικής Αεροπορίας συντάχθηκε στις 11 Οκτωβρίου 1960. Η ομάδα αυτή αποτελείτο από τους Γιούρι Γκαγκάριν, Γκέρμαν Τιτόφ, Αντριάν Νικολάεφ, Πάβελ Πόποβιτς, Ανατόλι Καρτάσοβ και Βαλεντίν Βαρλάμοφ. Σύντομα, για ιατρικούς λόγους, ο Καρτάσοβ αντικαταστάθηκε από τον Γκριγκόρι Νελίμποφ και ο Βαρλάμοφ από τον Βάλερι Μπικόβσκι. Στο διάστημα Δεκέμβριος 1960 - Ιανουάριος 1961 η ομάδα προετοιμάστηκε στην αεροπορική βάση Zhukovsky (τώρα Gromov Flight Research Institute) 40 χλμ από την Μόσχα. Η κύρια εκπαίδευση γινόταν στο εργαστήριο Νο. 47, όπου βρισκόταν το μοντέλο του διαστημικού σκάφους Vostok-3A. 

Ο γιατρός Leonid-Kitaev Smyk (αρ.) με τους Γιούρι   
Γκαγκάριν και Νικολάι Καμανίν στο LL TU104A,  
κατά τη διάρκεια της πτήσης σε μηδενική βαρύτητα.

Στις 17 - 18 Ιανουαρίου 1961 έγιναν οι τελικές εξετάσεις στους 6 υποψήφιους κοσμοναύτες. Η πρώτη εξέταση πραγματοποιήθηκε στο Ινστιτούτο Ερευνών Πτήσης (LII) στο Zhukovsky και οι υποψήφιοι δοκιμάστηκαν στο πιλοτήριο του διαστημικού σκάφους Vostok, το οποίο χρησίμευσε ως προσομοιωτής. Μετά την εξέταση στον προσομοιωτή, ο κάθε υποψήφιος, για 40-50 λεπτά απαντούσε σε ερωτήσεις της επιτροπής σχετικά με την εργασία στο διαστημικό σκάφος, είτε σε κανονικές, είτε σε έκτακτες καταστάσεις. Σ' αυτή τη δοκιμασία οι Γκαγκάριν, Τιτόφ, Νικολάεφ και Πόποβιτς βαθμολογήθηκαν με "Άριστα", ενώ οι Νελίμποφ, Μπικόβσκι έλαβαν "Καλώς".
Την επόμενη μέρα, οι εξετάσεις συνεχίστηκαν στο στρατιωτικό αεροδρόμιο Chkalovsky.  
Τελικά η επιτροπή επιλογής, αφού έλαβε υπόψη τους ατομικούς φακέλους, τις συνεντεύξεις, τα ατομικά χαρακτηριστικά και τα αποτελέσματα των εξετάσεων, κατέληξε στην απόφαση: "Συνιστούμε την ακόλουθη σειρά χρησιμοποίησης των κοσμοναυτών στις πτήσεις: 
  1. Γιούρι Γκαγκάριν, 
  2. Γκέρμαν Τιτόφ,
  3. Γκριγκόρι Νελίμποφ,
  4. Αντριάν Νικολάεφ,
  5. Βάλερι Μπικόβσκι,
  6. Πάβελ Πόποβιτς."
Οι 6 επίλεκτοι επιθεωρούν το πυραυλικό σύστημα εκτόξευσης 
 του προγράμματος Vostok. Στο βάθος φαίνεται η κάψουλα Vostok.

Στις 25 Ιανουαρίου 1961, με την εντολή αρ. 21 του αρχηγού της Πολεμικής Αεροπορίας, επικυρώθηκε η παραπάνω εξάδα ως η ομάδα από τα μέλη της οποίας θα προέρχονταν οι κοσμοναύτες στις πρώτες σοβιετικές επανδρωμένες διαστημικές πτήσεις.
Στις 23 Μαρτίου 1961, ο Γιούρι Γκαγκάριν τοποθετήθηκε επικεφαλής της ομάδας.

Τον Μάρτιο του 1961, η ομάδα υπέστη την πρώτη τραγική απώλεια. Στις 23 Μαρτίου 1961, ο Βαλεντίν Μπονταρένκο (1937 - 1961) βρισκόταν στη 10η μέρα μιας 15μερης δοκιμασίας σε θάλαμο χαμηλής πίεσης. Ο πολύ μικρός σε μέγεθος θάλαμος (ήταν περίπου στο μέγεθος της διαστημικής κάψουλας) περιείχε 50% οξυγόνο. Έχοντας ολοκληρώσει το πρόγραμμα της ημέρας, ο Μπονταρένκο έβγαλε τους αισθητήρες και καθάρισε το σώμα του με μπαμπάκι εμποτισμένο σε οινόπνευμα. Πετώντας το μπαμπάκι κάτω, αυτό έπεσε σε μια μικρή ηλεκτρική εστία που χρησιμοποιούσε για να φτιάξει τσάι. Αμέσως άρπαξε πυρκαγιά που βοηθήθηκε από το πλούσιο οξυγόνο που υπήρχε στο θάλαμο. Ο επιβλέπων γιατρός χρειάστηκε περισσότερο από μισή ώρα ν' ανοίξει την πόρτα του θαλάμου λόγω της διαφοράς πίεσης. Τελικά, ο Μπονταρένκο με εγκαύματα τρίτου βαθμού πέθανε 16 ώρες αργότερα στο νοσοκομείο Botkin. Εκείνη την εποχή δεν έγινε δημόσια γνωστό κάτι για τον θάνατο του Μπονταρένκο. Λεπτομέρειες για το γεγονός δημοσιεύτηκαν στο Δυτικό Τύπο στις αρχές της δεκαετίας του '80. Οι Σοβιετικοί πολίτες έμαθαν γι' αυτό το 1986, όταν η σοβιετική εφημερίδα Izvestia δημοσίευσε άρθρο του Yaroslav Golovanov. Αν είχε γίνει από την αρχή γνωστή η αιτία του ατυχήματος, ίσως οι Αμερικανοί να απέφευγαν ένα παρόμοιο ατύχημα πυρακαγιάς στο θάλαμο του Apollo 1 που έστειλε στο θάνατο 3 Αμερικανούς αστροναύτες στις 21 Ιανουαρίου 1967.

Ο Βαλεντίν Μπονταρένκο.

Το καλοκαίρι του 1960, δύο ακόμη υποψήφιοι κοσμοναύτες απομακρύνθηκαν από την προετοιμασία προσωρινά. Στις 16 Ιουλίου 1960, ο Ανατόλι Καρτάσοφ (1932 - 2005), μετά από άσκηση σε φυγοκεντρική μηχανή, αφού στριφογύρισε σε επιτάχυνση 12g, βρέθηκε να έχει στην πλάτη του μικρές περιοχές με αιμορραγία (πετέχειες). Στις 24 Ιουλίου 1960 απομακρύνθηκε ο Βαλεντίν Βαρλάμοφ (1934 - 1980), γιατί ένα μήνα πριν είχε τραυματιστεί σε αυχενικό σπόνδυλο στην κολύμβηση. Πιο συγκεκριμένα, ευρισκόμενος σε διακοπές με τους Σονίν και Μπικόφσκι στην περιοχή Medvezh'i Ozrea (Bear Lakes) κοντά στη Μόσχα, τραυματίστηκε κάνοντας βουτιά σε λίμνη με ρηχά νερά.
Μετά από θεραπεία και διαρκή εξέταση των δύο υποψηφίων, τελικά απομακρύνθηκαν οριστικά από το πρόγραμμα, ο μεν Βαρλάμοφ στις 6 Μαρτίου 1961, ο δε Καρτάσοφ στις 7 Απριλίου 1961.

Βαλεντίν Μπονταρένκο, Γκιόργκι Σόνιν, Μπορίς Βολίνοβ
και Βλαντίμιρ Κομάροφ κάνουν σκι.

Στις 3 Απριλίου 1961, τα υπόλοιπα 11 άτομα πέρασαν τις ιατρικές εξετάσεις με επιτυχία. Όμως, την επομένη μέρα 4 Απριλίου 1961, μόνον 8 άτομα κατάφεραν να περάσουν τα τεστ φυσικής δοκιμασίας. Οι υπόλοιποι τρεις (Ζαϊκίν, Ραφίκοφ, Φιλάτιεφ) ολοκλήρωσαν το προπονητικό μέρος και το άλμα με αλεξίπτωτο στις 16 Δεκεμβρίου 1961.
Έτσι, 17 άτομα ολοκλήρωσαν το σύνολο του προγράμματος και έλαβαν τον τίτλο του "Κοσμοναύτη Πολεμικής Αεροπορίας'.
  • Στις 12 Απριλίου 1961, η πρώτη διαστημική πτήση σε γήινη τροχιά έγινε από τον Γιούρι Γκαγκάριν (1934 - 1968) με το σκάφος Vostok-1, με πρώτο και δεύτερο αναπληρωτή του τον Γκέρμαν Τιτόφ και τον Γκριγκόρι Νελίμποφ, αντίστοιχα.
  • Στις 6 και 7 Αυγούστου 1961, ο Γκέρμαν Τιτόφ (1935 - 2000) με το Vostok-2 έγινε ο δεύτερος Σοβιετικός αστροναύτης που εκτέλεσε με επιτυχία γήινη περιφορά.
Στις 24 Μαρτίου 1962, ο Άρης Ραφίκοφ (1933 - 2000) απομακρύνθηκε από το σώμα των κοσμοναυτών για πειθαρχικά παραπτώματα (εξωσυζυγική ζωή, μεθύσια). Αργότερα, ο Τιτόφ υποστήριξε ότι ο κύριος λόγος της απομάκρυνσης του Ραφίκοφ ήταν το διαζύγιο που πήρε από τη σύζυγό του.
  • Στη συνέχεια, στις 11 Αυγούστου - 15 Αυγούστου 1962 ήρθε η σειρά του Αντριάν Νικολάεφ (1929 - 2004) να ταξιδέψει στο διάστημα με το Vostok-3. Ο Νικολάεφ ήταν ο πρώτος σύζυγος της Βαλεντίνα Τερεσκόβα που είναι η πρώτη γυναίκα που έκανε γήινη περιφορά στις 16 Ιουνίου 1963 με το Vostok-6. Ο Νικολάεφ έκανε και δεύτερη διαστημική πτήση στις 1 - 18 Ιουνίου 1970, με το Soyuz-9.
Ο Γιούρι Γκαγκάριν και πίσω του ο αναπληρωματικός
 του Γκέρμαν Τιτόφ μεταφέρονται με το λεωφορείο
για την πρώτη πτήση του Γκαγκάριν.
Όρθιοι φαίνονται οι Νελίμποφ και Νικολάεφ.

  • Την επομένη της πρώτης πτήσης του Νικολάεφ, 12 Αυγούστου 1962, εκτοξεύθηκε στο διάστημα με το Vostok-4 ο Πάβελ Πόποβιτς (1930 - 2009). Όπως και ο Νικολάεφ, ο Πόποβιτς παρέμεινε στο διάστημα μέχρι τις 15 Αυγούστου 1962. Για τον Πόποβιτς υπήρξε μια δεύτερη πτήση με το Soyuz-14 από τις 3 μέχρι τις 19 Ιουλίου 1974. 
Ο πύραυλος του προγράμματος Vostok
στο All-Soviet Exhibition Center.

Η 17η Απριλίου 1963 ήταν μια μάλλον άσχημη μέρα για το σώμα των Σοβιετικών κοσμοναυτών. Αυτή την ημέρα 3 κοσμοναύτες, οι  Ιβάν Ανίκιεφ (1933 - 1992), Γκριγκόρι Νελίμποφ (1934 - 1966) και Βαλεντίν Φιλάτιεφ (1930 - 1990) αποβλήθηκαν από την ομάδα για πειθαρχικά παραπτώματα (αυτό επίσημα έγινε στις 4 Μαΐου 1963).
Στις 27 Μαρτίου 1963, οι 3 συνάδελφοι συνελήφθησαν από την στρατιωτική αστυνομία επειδή κυκλοφορούσαν μεθυσμένοι στο σταθμό Chkalovskaya του Μετρό της Μόσχας. Κατά την σύλληψή τους δεν έδειξαν καλή συμπεριφορά, αλλά ο αξιωματικός υπηρεσίας προσφέρθηκε να μη κοινοποιήσει το θέμα σε ανώτερα κλιμάκια, αρκεί να ζητούσαν συγγνώμη, κάτι που αρνήθηκε ο Νελίμποφ. Έτσι, το θέμα προχώρησε. Ο Πάβελ Πόποβιτς, που ήταν Γραμματέας της κοματικής οργάνωσης των κοσμοναυτών, παρενέβη προσπαθώντας να πείσει τον Νελίμποφ να ζητήσει συγγνώμη, αλλά δεν το κατάφερε. Επειδή υπήρχαν παρόμοια παραπτώματα και στο παρελθόν, ο υπεύθυνος για την επιλογή των κοσμοναυτών  Νικολάι Καμανίν αποφάσισε την αποβολή τους. Γενικά, μπορώ να σημειώσω ότι το πρόβλημα με το ποτό ήταν σοβαρό σε αρκετούς από τους κοσμοναύτες. Το σίγουρο είναι ότι σε κάθε απομάκρυνση κοσμοναύτη, οι αρχές προσπαθούσαν να το κρατήσουν κρυφό. Σ' αυτό το πλαίσιο φρόντιζαν να σβήνουν από φωτογραφίες τα πρόσωπα που έφευγαν. Αυτό βοήθησε στο να διατυπωθεί μια ακόμη θεωρία συνωμοσίας με το όνομα "Χαμένοι κοσμοναύτες" ή "Κοσμοναύτες φαντάσματα".
Για την ιστορία να σημειώσω ότι ο Γκριγκόρι Νελίμποφ βρήκε τραγικό θάνατο στις 18 Φεβρουαρίου 1966, στον σταθμό του τρένου Ippolitovka, κοντά στο Βλαδιβοστόκ. Εκεί είχε σταλεί σε αεροπορική μονάδα, μετά την απομάκρυνσή του από το σώμα των κοσμοναυτών. Καθώς ήταν μεθυσμένος, έπεσε στις γραμμές του τρένου. Η επίσημη γνωμάτευση ήταν "αυτοκτονία". 

Η κάψουλα του Vostok 3KA-2.

  • Ο τελευταίος (πέμπτος) που πήρε μέρος στο διαστημικό πρόγραμμα Vostok ήταν ο Βάλερι Μπικόβσκι (1934 - 2019) με το Vostok-5 από τις 14 ως τις 19 Ιουνίου 1963. Ο Μπικόφσκι είχε την ευκαιρία να ταξιδέψει δυο φορές ακόμη στο διάστημα με το Soyuz-22 από 15 ως 23 Σεπτεμβρίου 1976 και με το Soyuz-31 από τις 26 Αυγούστου ως τις 3 Σεπτεμβρίου 1978.
Μετά το πρόγραμμα "Vostok", ακολούθησε το πρόγραμμα "Voskhod" ("Αυγή"). Το διαστημικό σκάφος του Voskhod ήταν βελτιωμένη έκδοση του Vostok, σχεδιασμένο για την μεταφορά πολυμελούς πληρώματος. Στο πρόγραμμα αυτό συμμετείχαν 3 κοσμοναύτες από την πρώτη ομάδα.
  • Πρώτος διαστημικός ταξιδευτής με το Voskhod-1 ήταν ο Βλαντίμιρ Κομαρόφ (1927 - 1967) στις 12 Οκτωβρίου 1964. Ο Κομαρόφ είχε τραγικό θάνατο, καθώς στο δεύτερο ταξίδι του με το Soyuz-1 στις 23 και 24 Απριλίου 1967, ο θαλαμίσκος προσέκρουσε στο έδαφος κατά την επιστροφή του στη Γη, επειδή δεν λειτούργησε ένα αλεξίπτωτο ανάσχεσης.
  • Στις 18 - 19 Μαρτίου 1965 ακολούθησε ο Πάβελ Μπελιάγεφ (1925 - 1970) με το σκάφος Voskhod-2.
  • Ο Αλεξέι Λεόνοφ (1934 - 2019) έκανε δύο διαστημικές πτήσεις. Η πρώτη ήταν με κυβερνήτη τον Μπελιάγεφ στο Voskhod-2. Στις 19 Μαρτίου 1965, ο Λεόνοφ έγινε ο πρώτος άνθρωπος που βγήκε από το διαστημικό σκάφος για να κάνει διαστημικό περίπατο (EVA). To δεύτερο ταξίδι του έγινε με το  Soyuz-19 από τις 15 μέχρι τις 21 Ιουλίου 1975.
Ο Λεόνοφ στον πρώτο διαστημικό περίπατο.

Οι τελευταίοι 4 κοσμοναύτες από την αρχική ομάδα, που έκαναν διαστημικό ταξίδι, μετείχαν στο πρόγραμμα "Soyuz" ("Ενότητα").
  • Ο Μπόρις Βολίνοφ (1934 - ) μετείχε σε δύο διαστημικές πτήσεις. Η πρώτη ήταν με το Soyuz-5 από τις 15 ως τις 18 Ιανουαρίου 1969 και η δεύτερη με το Soyuz-21 από τις 6 Ιουλίου ως τις 24 Αυγούστου 1976. Ο Βολίνοφ είναι ο μοναδικός από την πρώτη 20μελή ομάδα κοσμοναυτών που είναι στη ζωή.
  • Ο Ευγκένι Κρινόφ (1933 - 2000) έκανε μία διαστημική πτήση με το Soyuz-5 που συνδέθηκε στο διάστημα με το Soyuz-4 που είχε εκτοξευθεί μια μέρα νωρίτερα, στις 14 Ιανουαρίου 1969. Ο Κρινόφ επέστρεψε στη γη με το Soyuz-4 στις 17 Ιανουαρίου 1969. 
  • Ο Γκεόργκι Σονίν (1935 - 1997) πήρε μέρος σε μία διαστημική πτήση με το Soyuz-6 από τις 11 μέχρι τις 16 Οκτωβρίου 1969.
  • Τέλος, ο Βίκτορ Γκορμπάτκο (1934 - 2017) έκανε τρεις διαστημικές πτήσεις. Η πρώτη ήταν με το  Soyuz-7 από τις 12 μέχρι τις 17 Οκτωβρίου 1969 και η δεύτερη με το Soyuz-24 από τις 7 μέχρι τις 25 Φεβρουαρίου 1977. Η τρίτη εκτόξευση έγινε με το Soyuz-37 στις 23 Ιουλίου 1980, αλλά η επιστροφή έγινε με το Soyuz 36 στις 31 Ιουλίου 1980.
Τα πληρώματα των αποστολών Vostok και Voskhod. Στη μέση
 διακρίνεται η πρώτη γυναίκα κοσμοναύτης Βαλεντίνα Τερεσκόβα.
(αρχείο RIA Novosti)

Όπου αναφέρω ότι ένας κοσμοναύτης εκτοξεύθηκε με κάποιο διαστημόπλοιο και γύρισε με άλλο, αφορά αποστολές που συνδέθηκαν με κάποιο διαστημικό σταθμό "Салют" ("Σαλιούτ" - "Χαιρετισμός") (υπήρξαν 7 σταθμοί Σαλιούτ).
 
Τελευταίο άφησα τον Ντμίτρι Ζαϊκίν (1932 - 2013), ο οποίος επίσης δεν κατάφερε να κάνει διαστημικό ταξίδι. Είχε τοποθετηθεί αναπληρωματικός στην πτήση του Voskhod 2 και αργότερα προετοιμαζόταν για τις πτήσεις Soyuz, αλλά απομακρύνθηκε από τη διαστημική εκπαίδευση στις 25 Οκτωβρίου 1969 για ιατρικούς λόγους.

Ανακεφαλαιώνοντας την παρουσίαση, μόνο 12 από από την πρώτη 20μελή ομάδα των κοσμοναυτών είχαν την ευκαιρία να πετάξουν στο διάστημα.
Τέσσερις αποβλήθηκαν από το πρόγραμμα εκπαίδευσης για "παραβίαση του καθήκοντος", τρεις απομακρύνθηκαν για λόγους υγείας και ένας σκοτώθηκε στην προετοιμασία. 

Πρωινή γυμναστική στη διάρκεια της εκπαίδευσης.

Η φωτογράφηση της πρώτης ομάδας κοσμοναυτών.

Στην αρχή του κειμένου έχω βάλει φωτογραφία με το μεγαλύτερο μέρος των εκπαιδευόμενων κοσμοναυτών και μερικούς από τους εκπαιδευτές. Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη περίπου ένα μήνα μετά την πτήση του Γκαγκάριν, στη διάρκεια διακοπών της ομάδας στο παραθεριστικό κέντρο του Σότσι, στη Μαύρη Θάλασσα. Από την ομάδα λείπουν οι Καρτάσοφ και Βαρλάμοφ που είχαν ήδη απομακρυνθεί για ιατρικούς λόγους, ο Μπονταρένκο που ήταν νεκρός και ο Κομαρόφ που δεν συμμετείχε στο ταξίδι. Η φωτογραφία έχει βγει και με λίγο διαφορετική σύνθεση. Σε κάποια διακρίνεται δίπλα στον Καραλιόφ η γυναίκα του με το γιο τους. 
Ο πιο σημαντικός φωτογράφος της εκπαίδευσης των κοσμοναυτών ήταν ο Igor Snegirev (Ιγκόρ Σνεγκίρεφ), που ήταν προσκολλημένος στην ομάδα. Για λόγους μυστικότητας οι φωτογραφίες υπογράφονταν ως "APN Photo" και όχι με το όνομά του. Το αρχείο "Russia Today" περιέχει 73 φωτογραφίες του Σνεγκίρεφ (έχω βάλει παρακάτω υπερσύνδεση), που τραβήχτηκαν κατά τη διάρκεια της εργασίας του με τους κοσμοναύτες από το 1961 έως το 1968. Σύμφωνα με τον γιο του φωτογράφου,  Γιούρι Σνεγκίρεφ, που είναι δημοσιογράφος, η πιο διάσημη φωτογραφία είναι αυτή όπου φαίνονται χαμογελαστοί ο Γκαγκάριν με τον Καραλιόφ, καθισμένοι σ' ένα παγκάκι. Στο αρχείο υπάρχουν και κινηματογραφημένα στιγμιότυπα από κοινές οικογενειακές διακοπές των Γκαγκάριν και Τιτόφ στην Κριμαία. 

Ο Γιούρι Γκαγκάριν με την μητέρα του Άννα Τιμοφέβνα 
και τον πατέρα του Αλεξέι Ιβάνοβιτς στο σπίτι τους
στο Γκιάτσκ (τώρα Γκαγκάριν).
(πηγή RIA)

Ένας άλλος που ασχολήθηκε επίσης με την φωτογράφηση των κοσμοναύτων από το 1961 έως το 1964 ήταν ο Boris Smirnov (Μπόρις Σμιρνόφ). Το 2011 στο Lumiere Brothers Center πραγματοποιήθηκε  έκθεσή του, στην οποία για πρώτη φορά παρουσιάστηκαν στο κοινό 60 φωτογραφίες από την καθημερινή ζωή των κοσμοναυτών (ανδρών και γυναικών), που δεν είχαν δημοσιευτεί στο παρελθόν.  Σύμφωνα με τον Σμιρνόφ, ο ίδιος ο Χρουστσόφ, την άνοιξη του 1961, είχε ζητήσει την λήψη φωτογραφιών όπου θα φαίνονταν οι κοσμοναύτες στο σπίτι, με τις γυναίκες και τα παιδιά τους.
Επίσης, οι πρώτοι κοσμοναύτες φωτογραφήθηκαν από ένα μέλος του εκπαιδευτικού κέντρου, τον Vasily Mikhailovich Baturin και από την Vera Zhikharenko που ανήκε στο προσωπικό του Ινστιτούτου Αεροδιαστημικής.
Θα κλείσω με την φράση που είπε ο Γκαγκάριν την ώρα της εκτόξευσής του "Poyekhali!" ("Πάμε!"). Ήταν η φράση που χρησιμοποιούσαν οι Σοβιετικοί κοσμοναύτες, κάθε μέρα στη διάρκεια της εκπαίδευσής τους, όταν ξεκινούσαν μια καινούρια δραστηριότητα. Η φράση καθιερώθηκε από τον ήρωα πιλότο της Σοβιετικής Ένωσης Mark Gallai που ήταν ένας από τους εκπαιδευτές των κοσμοναυτών.

Δεξιά η Βαλεντίνα, σύζυγος του Γκαγκάριν με την
 κόρη της Galena και την Ταμάρα, σύζυγο του Τιτόβ,
σε διακοπές στο Σότσι. (πηγή RIA)

Μερικά βιβλία που έχουν σχέση με την ομάδα των πρώτων Σοβιετικών κοσμοναυτών.
  • "The First Soviet Cosmonaut Team:Their Lives and Legacies" - Colin Burgess, Rex Hall, εκδότης Springer Praxis Books, 2009.
  • "Οι συναντήσεις μου με τον Γιούρι Γκαγκάριν" - Leonid Aleksandrovich Kitaev-Smyk, εκδόσεις "Добрая мысль" ("Καλές Σκέψεις"), Μόσχα, 2016.
  • "Russia's Cosmonauts: Inside the Yuri Gagarin Training Center" -  Rex D. Hall, Shayler David, Bert Vis, εκδότης Springer Praxis Books, 2005.
  • "Beyond: The Astonishing Story of the First Human to Leave Our Planet and Journey into Space" - Stephen Walker, εκδότης Harper, 2021.

Το εξώφυλλο του βιβλίου
"The First Soviet Cosmonaut Team
".

  • Αφιέρωμα στη Ρωσική εφημερίδα "Rossiyskaya Gazeta" με τίτλο "My Gagarin" για το 60χρονο ιωβηλαίο της πτήσης του Γκαγκάριν. Απ' όλη τη Ρωσία στέλνονται σπάνιες φωτογραφίες με τον Γκαγκάριν. Σχολιάζει η κόρη του Έλενα.
  • Συνέντευξη το 2017 του ιατρού και ακαδημαϊκού Leonid Aleksandrovich Kitaev-Smyk που συμμετείχε στην ομάδα που εκπαίδευσε τους πρώτους κοσμοναύτες. 
  • Φωτογραφικό αρχείο με 73 φωτογραφίες από τις δραστηριότητες των πρώτων κοσμοναυτών.
  • Συνέντευξη το 2011 του καθηγητή Boris Smirnov για το αρχείο φωτογραφιών που είχε τραβήξει στο διάστημα 1961-64 στο Εκπαιδευτικό Κέντρο των Κοσμοναυτών.

Αναμνηστική πλάκα τοποθετημένη στο κτίριο της πολυκλινικής LII,
όπου γράφεται ότι οι μελλοντικοί κοσμοναύτες έζησαν εκεί.

  • Η παρουσίαση από τη NASA της επετείου για τα 60 χρόνια από την επιλογή των πρώτων Σοβιετικών κοσμοναυτών (25 Φεβρουαρίου 2020).
  • Βίντεο "Russian Cosmonauts In Training (1961)" από το κανάλι British Pathé (2:58).
  • Βίντεο με τον πρώτο διαστημικό περίπατο από τον Αλεξέι Λεόνοφ (ρωσικά, 14:35).
  • Αφιέρωμα στην επιλογή του Γιούρι Γκαγκάριν από τον ιστότοπο Air & Space. 
  • Χρονολόγιο σημαντικών γεγονότων του Κέντρου Εκπαίδευσης Κοσμοναυτών "Yuri Gagarin" (GCTC).
  • Βίντεο "Inside The USSR Space Program - Space Documentary" από το κανάλι DEEP SPACE TV (αγγλικά, 1:38:33).
  • Αρχείο με σπάνιες φωτογραφίες του Γιούρι Γκαγκάριν από τον ιστότοπο RUSSIA BEYOND. 
  • Σύντομο βίντεο με τον Βαλεντίν Μπονταρένκο (0:25).
  • Εικονική περιήγηση στο Μουσείο Κοσμοναυτικής στη Μόσχα.
  • Σύντομες βιογραφίες των κοσμοναυτών και άλλα στοιχεία.

Πέμπτη 15 Απριλίου 2021

"Εισαγωγή στη Θερμοδυναμική - Έργο παραγόμενο κατά την εκτόνωση ιδανικού αερίου" σε pptx.



Φυσική B' Λυκείου Προσανατολισμού Θετικών Σπουδών και Σπουδών Υγείας

Στις 27 διαφάνειες της ανάρτησης υπάρχει παρουσίαση της θεωρίας μέσα από ένα συνδυασμό κειμένου, εικόνων και υπερσυνδέσεων. Όποια λέξη ή φράση εμφανίζεται υπογραμμισμένη σε μια διαφάνεια, σημαίνει πως έχει υπερσύνδεση. Η φετινή ανάρτηση είναι προσαρμοσμένη στις αλλαγές που έχουν γίνει στη διδακτέα ύλη.
Παρακάτω δίνω ορισμένες οδηγίες για την καλύτερη λειτουργία και χρήση των διαφανειών μιας παρουσίασης pptx. Αυτό θα γίνεται σε κάθε παρόμοια ανάρτηση.

Όταν το pptx είναι σε κατάσταση προβολής, βάζοντας το δείκτη του ποντικιού στην υπογραμμισμένη λέξη ή φράση, εμφανίζεται το "χεράκι", οπότε κάνοντας αριστερό κλικ εκεί, οδηγείστε συνήθως σε μια προσομοίωση ή βίντεο που έχει σχέση κι εξυπηρετεί την καλύτερη κατανόηση του συγκεκριμένου μαθήματος. Γι' αυτή τη διαδικασία χρειάζεται να υπάρχει σύνδεση με το διαδίκτυο.
Μετά την ανάπτυξη της θεωρίας, δίνονται διαδικτυακές διευθύνσεις-παραπομπές, όπου μπορείτε να βρείτε επιπλέον χρήσιμο εκπαιδευτικό υλικό προερχόμενο από συναδέλφους και εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Στις τελευταίες διαφάνειες κάθε ανάρτησης υπάρχουν ερωτήσεις (διαφόρων τύπων) και ασκήσεις σχετικές με το θέμα της ανάρτησης. 

Οι αναρτήσεις pptx μπορούν να χρησιμοποιηθούν άμεσα από κάθε συνάδελφο, αρκεί να έχει κατεβάσει στον υπολογιστή του κάποιο πρόγραμμα που υποστηρίζει το powerpoint (Office ή κάτι άλλο). 
Για την παρουσίαση κάθε διαφάνειας έχω επιλέξει κάποιο χρονισμό. Γι' αυτό ο (η) χρήστης του υλικού καλό θα ήταν να έχει μελετήσει με προσοχή τον τρόπο που το κείμενο και οι εικόνες αλληλοδιαδέχονται, πριν το χρησιμοποιήσει. 
Υπάρχει περίπτωση κάποια σύμβολα να μην προβάλλονται σωστά στην οθόνη του δικού σας υπολογιστή. Ο πιο πιθανός λόγος γι' αυτό είναι η διαφορετική έκδοση του Office (pptx). Χρησιμοποιώ το MS Office 2016. 

Οι αναρτήσεις δεν είναι κωδικοποιημένες, για να μπορεί ο (η) συνάδελφος να επιφέρει αλλαγές που κρίνει ότι βελτιώνουν την εκπαιδευτική προσέγγιση του θέματος. Η αναφορά από τον (την) χρήστη, του ονόματός μου ως δημιουργού της παρουσίασης, θα με τιμούσε ιδιαίτερα! 
Εννοείται, ότι η χρήση κάθε ανάρτησης pptx δεν αφορά την εμπορική εκμετάλλευσή της. 

Μπορείτε να κατεβάσετε το αρχείο pptx "ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΘΕΡΜΟΔΥΝΑΜΙΚΗ - ΕΡΓΟ ΠΑΡΑΓΟΜΕΝΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΤΟΝΩΣΗ ΙΔΑΝΙΚΟΥ ΑΕΡΊΟΥ" από   ΕΔΩ   ή   ΕΔΩ.
Καλή συνέχεια στις προσπάθειές σας.

Παρασκευή 9 Απριλίου 2021

Σαν σήμερα... 1959, η NASA ανακοινώνει τους 7 πρώτους Αμερικανούς αστροναύτες του Προγράμματος MERCURY.


Οι υπέροχοι 7 του Προγράμματος Mercury.
(1η σειρά) Walter H. Schirra, Jr., Donald K. Slayton,
John H. Glenn, Jr. και Scott Carpenter.
(2η σειρά) Alan B. Shepard, Jr., Virgil I. Gus Grissom
και L. Gordon Cooper, Jr..
(Φωτό: NASA)

Σαν σήμερα, στις 9 Απριλίου 1959, η (Αμερικανική) Εθνική Υπηρεσία Αεροναυτικής και Διαστήματος (National Aeronautics and Space Administration - NASA) παρουσίασε στον Τύπο τους πρώτους Αμερικανούς αστροναύτες που είχαν επιλεγεί μέσα από μια μακριά και επίπονη διαδικασία, με πολύ αυστηρά κριτήρια. Αυτοί ήταν οι: Scott Carpenter (Σκοτ Κάρπεντερ), L. Gordon Cooper, Jr. (Λ. Γκόρντον Κούπερ, Τζούνιορ), John H. Glenn, Jr. (Τζον Χ. Γκλεν. Τζούνιορ), Virgil I. "Gus" Grissom (Βέρτζιλ Ι. "Γκας" Γκρίσομ), Walter Μ. Schirra, Jr. (Γουόλτερ Μ. Σίρα Τζούνιορ), Alan B. Shepard, Jr. (Άλαν Μπ. Σέπαρντ Τζούνιορ) και Donald K. Slayton (Ντόναλντ Κ. Σλέιτον). Οι 7 άνδρες ήταν όλοι πιλότοι δοκιμών στρατιωτικών αεροσκαφών και είχαν επιλεγεί από μια ομάδα 32 υποψηφίων για να λάβουν μέρος στο Πρόγραμμα Μέρκιουρι - Ερμής (Project Mercury). 

Στην μεγαλειώδη προσπάθεια του ανθρώπου να αφήσει τη Γη και να βγει "εκεί έξω" στο διάστημα, η 4η Οκτωβρίου 1957 ήταν σημαντική μέρα γιατί, για πρώτη φορά στον κόσμο, η Σοβιετική Ένωση εκτόξευσε με επιτυχία τον Σπούτνικ I, τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο σε τροχιά γύρω από τη Γη. Πολύ σύντομα, στις 3 Νοεμβρίου 1957 ακολούθησε η επίσης επιτυχημένη εκτόξευση του Σπούτνικ IΙ, πάλι από τη Σοβιετική Ένωση. Να σκεφτούμε, ότι αυτά τα πρωτοποριακά επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματα χρονικά συμβαίνουν στην καρδιά του Ψυχρού Πολέμου ανάμεσα στις τότε δύο  υπερδυνάμεις, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ. Οι επιτυχημένες εκτοξεύσεις των δορυφόρων του προγράμματος Σπούτνικ από τους Σοβιετικούς ήταν μαχαιριές στην υπερηφάνια, αλλά και στην πολιτική των ΗΠΑ εκείνη την περίοδο. 

Οι επτά αστροναύτες στο Langley Research Center 
παρατηρούν το μοντέλο ενός πυραύλου
(7 Ιουλίου 1959).  
(AP Photo)

Στις 29 Ιουλίου 1958, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Dwight Eisenhower (Ντουάιτ Αϊζενχάουερ) υπέγραψε διάταγμα για την δημιουργία της NASA, που θα αποτελούσε τη συνέχεια της NACA (National Advisory Committee for Aeronautics), μιας υπηρεσίας που είχε ηλικία 43 χρόνια στην αεροναυτική και την βαλλιστική των πυραύλων. Έτσι, στις 1 Οκτωβρίου 1958 η NASA ξεκίνησε επίσημα τη δραστηριότητά της με έδρα της Κεντρικής Υπηρεσίας στην Washington DC και πολλές περιφερειακές δραστηριότητες (Jet Propulsion Laboratory-JPL, Διαστημικό Κέντρο Κέννεντι, Διαστημικό Κέντρο Χιούστον κλπ). Πρώτος Διοικητής της ΝASA ήταν ο T. Keith Glennan. Στην πορεία που θα ακολουθούσε σημαντικό ρόλο θα έπαιζε η τεχνολογία του Γερμανικού πυραυλικού προγράμματος που είχε επικεφαλής τον Wernher von Braun (Βέρνερ φον Μπράουν) που τώρα εργαζόταν για την ABMA (Army Ballistic Missile Agency - Υπηρεσία Βαλλιστικών Πυραύλων Στρατού).

Οι επτά αστροναύτες στο Manned Spacecraft Center  
(τώρα Johnson Space Center), στο Χιούστον
του Τέξας, Ιούνιος 1963.
(NASA)

Η NASA σχεδίαζε να ξεκινήσει επανδρωμένες πτήσεις σε γήινη τροχιά, το 1961. Το έργο της επιλογής των υποψήφιων αστροναυτών ανέλαβε η Space Task Group (STG), μια επιτροπή που είχε την έδρα της στο Langley Research Center στο Hampton της Virginia. Τα κριτήρια επιλογής που μπήκαν από την αρχή ήταν:

  • Ηλικία μικρότερη από 40 έτη,
  • Ύψος μικρότερο από 5 πόδια και 11 ίντσες (1.80 μέτρα), (Υπήρχε περιορισμός λόγω του μικρού μεγέθους της διαστημικής κάψουλας),
  • Εξαιρετική φυσική κατάσταση,
  • Τουλάχιστον δίπλωμα μπάτσελορ ή ισοδύναμο πτυχίο,
  • Απόφοιτος σχολής δοκιμαστών πιλότων,
  • Να έχει κατ' ελάχιστο 1500 πτητικές ώρες και
  • Να είναι έμπειρος πιλότος αεροπλάνου jet. 


Τομή σε σχέδιο της διαστημικής κάψουλας Mercury.

Ο προσφερόμενος ετήσιος μισθός, ανάλογα με τα προσόντα, κυμαινόταν από $8.330 μέχρι $12.770 (τα ποσά αυτά αντιστοιχούν με $73.059 έως $112.000 σε επίπεδο 2019).

Τον Ιανουάριο του 1959, η NASA ξεκίνησε τη διαδικασία επιλογής αστροναυτών, ελέγχοντας τα αρχεία 508 έμπειρων πιλότων που ήταν δοκιμαστές στρατιωτικών αεροσκαφών. 

Από αυτούς επιλέχτηκαν αρχικά 110 υποψήφιοι. Ο αριθμός αυτός χωρίστηκε αυθαίρετα σε τρεις ομάδες και οι δύο πρώτες ομάδες μπήκαν κάτω από τον έλεγχο των κεντρικών υπηρεσιών στην Ουάσινγκτον. Λόγω του υψηλού ποσοστού εθελοντισμού, η τρίτη ομάδα αποκλείστηκε. Από τους 62 πιλότους που απέμειναν και είχαν προσφερθεί εθελοντικά, οι έξι αποκλείστηκαν γιατί βρέθηκαν να έχουν ψηλώσει πολύ(!) μετά από την τελευταία ιατρική τους εξέταση. Ακολούθησε μια πρώτη σειρά γραπτών εξετάσεων, συνεντεύξεων και επανελέγχου του ιατρικού ιστορικού των υποψηφίων, με αποτέλεσμα την παραπέρα μείωση του αριθμού των σε 36. Στη συνέχεια βγήκαν από το πρόγραμμα 4 ακόμη άνδρες, όταν έμαθαν τις ακραίες σωματικές και ψυχικές εξετάσεις που επρόκειτο να ακολουθήσουν.

Οι επτά αστροναύτες στο Langley Research Center 
στη διάρκεια της εκπαίδευσής τους (Μάρτιος 1961).
(AP Photo/Nasa) ASSOCIATED PRESS

Οι 32 υποψήφιοι που απέμειναν, ταξίδεψαν στην Κλινική Lovelace στο Albuquerque (Αλμπουκέρκ) του Νέου Μεξικού, όπου υποβλήθηκαν σε εξαντλητικές ιατρικές και ψυχολογικές εξετάσεις. Οι άνδρες αποδείχθηκαν τόσο υγιείς, που μόνο ένας από αυτούς αποκλείστηκε. 

Στη συνέχεια, οι υπόλοιποι 31 υποψήφιοι ταξίδεψαν στο Αεροϊατρικό Εργαστήριο Wright στο Dayton  του Οχάιο, όπου υποβλήθηκαν στο πιο εξαντλητικό κομμάτι της διαδικασίας επιλογής. Για έξι ημέρες και τρεις νύχτες, οι άνδρες υποβλήθηκαν σε διάφορα "βασανιστήρια" που δοκίμασαν την αντοχή τους στο σωματικό και ψυχολογικό άγχος. Μεταξύ άλλων εξετάσεων, οι υποψήφιοι αναγκάστηκαν να περάσουν μια ώρα σε θάλαμο πίεσης ο οποίος προσομοίωνε υψόμετρο 65000 ποδών (19800 μέτρα) και δύο ώρες σε θάλαμο ο οποίος βρισκόταν σε θερμοκρασία 130 βαθμούς Φαρενάιτ (55 βαθμούς Κελσίου). Στο τέλος της εβδομάδας είχαν παραμείνει 18 υποψήφιοι. Μεταξύ αυτών των ανδρών, η επιτροπή επιλογής επρόκειτο να επιλέξει 6 με βάση τις συνεντεύξεις, αλλά τελικά, 7 υποψήφιοι ήταν τόσο ισχυροί και ισοδύναμοι, που αποφασίστηκε να μείνουν και οι επτά.

Τα εξώφυλλα του περιοδικού LIFE στις 14 και 21
 Σεπτεμβρίου 1959. Αριστερά το αφιέρωμα στους 7
αστροναύτες, δεξιά το αφιέρωμα στις συζύγους τους.

Εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε ότι μετά την ανακοίνωση των ονομάτων, οι "Mercury Seven" ("Οι Επτά του Ερμή") όπως έμειναν γνωστοί, έγιναν διάσημοι σε μια νύχτα. Η δική τους διασημότητα τράβηξε τα φώτα της δημοσιότητας στις συζύγους τους, στα παιδιά τους και στο ευρύτερο οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον τους. Για πολλούς μήνες μετά την ανακοίνωση, όλα τα Μέσα Ενημέρωσης πρόβαλλαν οτιδήποτε είχε σχέση με αυτούς.   

Όμως, το Πρόγραμμα Mercury δεν προχώρησε όπως ήθελαν οι Αμερικανικές Υπηρεσίες. Έτσι, στις 12 Απριλίου 1961, ο Σοβιετικός κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν έγινε ο πρώτος άνθρωπος που κατάφερε να ολοκληρώσει λίγο παραπάνω από μία περιφορά της Γης, σε 106 λεπτά. 

Σε λιγότερο από ένα μήνα μετά, στις 5 Μαΐου 1961, οι Αμερικανοί "απάντησαν" πραγματοποιώντας μια σύντομη βολή με επανδρωμένη "κάψουλα". Ο Alan Shepard έγινε ο πρώτος Αμερικανός αστροναύτης που εκτοξεύτηκε στο διάστημα από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ, φτάνοντας μέχρι το ύψος των 180 χιλιομέτρων (δεν έκανε περιφορά της Γης). Η πτήση του είχε διάρκεια 15 λεπτά και στο τέλος εγκατέλειψε τον θαλαμίσκο Mercury πέφτοντας στον ωκεανό με αλεξίπτωτο. 

Το σήμα της αποστολής Mercury.

Έπρεπε να φτάσει η 20η Φεβρουαρίου 1962, για να γίνει ο John Glenn ο πρώτος Αμερικανός αστροναύτης που μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Γη.  Η NASA συνέχισε να ακολουθεί τους Σοβιετικούς στα διαστημικά επιτεύγματα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν το πρόγραμμα Apollo της NASA μετέφερε τους πρώτους άνδρες στη Σελήνη και τους επέστρεψε με ασφάλεια στη Γη.

Σήμερα, κανένας πλέον από τους "Mercury 7" δεν είναι στη ζωή. Ο John Glenn, τελευταίος από αυτούς που βρισκόταν στη ζωή, πέθανε στις 8 Δεκεμβρίου 2016.

Από τους επτά πρωτοπόρους Αμερικανούς αστροναύτες, στους έξι δόθηκε η δυνατότητα να κάνουν ένα ταξίδι στο διάστημα στα πλαίσια του προγράμματος Mercury. Μόνον ο Donald Slayton δεν το κατάφερε. Ενώ είχε επιλεγεί να πετάξει το 1962 με την δεύτερη επαναδρωμένη τροχιακή πτήση Mercury-Atlas 7, διαπιστώθηκε ότι είχε καρδιακό πρόβλημα (κολπική μαρμαρυγή) που δεν του επέτρεπε ένα ασφαλές ταξίδι. To 1975 πήρε μέρος στο κοινό διαστημικό πρόγραμμα ΗΠΑ και ΕΣΣΔ συμμετέχοντας στην πτήση Apollo - Soyuz. 

Ακολουθεί μια σύντομη παρουσίαση των 7 πρώτων Αμερικανών αστροναυτών με τη σειρά που ταξίδεψαν στο διάστημα.


Ο πρώτος Αμερικανός αστροναύτης στο διάστημα, Alan B. Shepard, Jr.
Ταξίδεψε στις 5 Μαΐου 1961 σε υποτροχιακή πτήση με το διαστημόπλοιο Freedom 7 (Εκείνη την εποχή κάθε αστροναύτης είχε το δικαίωμα να προτείνει ένα όνομα για το σκάφος με το οποίο θα ταξίδευε. Το επίσημο όνομα της αποστολής ήταν διαφορετικό.)
Αργότερα, το 1971, ήταν διοικητής στην αποστολή του Apollo 14 και έγινε ο 5ος άνθρωπος που περπάτησε στη Σελήνη.
Ο Shepard πέθανε το 1998 από λευχαιμία, σε ηλικία 74 ετών.

O Virgil I. "Gus" Grissom ήταν ο δεύτερος Αμερικανός αστροναύτης που έκανε υποτροχιακή πτήση στις 21 Ιουλίου 1961 με το διαστημικό σκάφος Liberty Bell 7. Ξαναβγήκε στο διάστημα στις 23 Μαρτίου 1965 με την αποστολή Gemini 3 και έγινε ο πρώτος Αμερικανός αστροναύτης που μετείχε σε 2 διαστημικά προγράμματα (Mercury, Gemini). O Grissom βρήκε τραγικό θάνατο στις 27 Ιανουαρίου 1967 σε πυρκαγιά που ξέσπασε στο θαλαμίσκο, κατά τη διάρκεια των δοκιμών προετοιμασίας της προγραμματισμένης πτήσης Apollo 1. Ήταν σε ηλικία 41 ετών.


Ο John H. Glenn Jr. ήταν ο πρώτος Αμερικανός αστροναύτης που έκανε τροχιακή πτήση στις 20 Φεβρουαρίου 1962, με το διαστημόπλοιο Friendship 7. Το 1998 προσφέρθηκε εθελοντικά και ξαναβγήκε στο διάστημα με την αποστολή του Διαστημικού Λεωφορείου Discovery. Ήταν σε ηλικία 77 ετών και παραμένει ο μεγαλύτερος σε ηλικία άνθρωπος που έχει βγει στο διάστημα. Πέθανε το 2016 σε ηλικία 95 ετών.


Ο Scott Carpenter έγινε ο δεύτερος Αμερικανός αστροναύτης που έκανε γήινη περιφορά στις 24 Μαΐου 1962 με το διαστημικό σκάφος Aurora 7. Στη συνέχεια, το 1965 αποχώρησε από τη NASA και ασχολήθηκε με την μεγάλη του αγάπη, την εξερεύνηση του θαλάσσιου βυθού μέσα από το πρόγραμμα του Αμερικάνικου Ναυτικού "Man in the Sea". Ο Carpenter πέθανε το 2013 από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 88 ετών.

Ο Walter M. Schirra, Jr. ήταν ο πρώτος Αμερικανός αστροναύτης που συμμετείχε στα πρώτα τρία αμερικάνικα διαστημικά προγράμματα (Mercury, Gemini και Apollo). Η πρώτη πτήση του ήταν στις 3 Οκτωβρίου 1962 με το σκάφος Sigma 7 στα πλαίσια της αποστολής Mercury. Ακολούθησε, στις 15 Δεκεμβρίου 1965, η πτήση με την αποστολή Gemini 6A. Η τρίτη έξοδος στο διάστημα έγινε στις 11 Οκτωβρίου 1968 με την αποστολή του Apollo 7 που ήταν η πρώτη επανδρωμένη πτήση Apollo. Συνολικά παρέμεινε στο διάστημα 295 ώρες και 15 λεπτά. Ο Schirra πέθανε το 2007 από καρδιακή προσβολή, ενώ νοσηλευόταν για καρκίνο στην κοιλιά, σε ηλικία 84 ετών. 

Ο L. Gordon Cooper, Jr. συμμετείχε στην τελευταία αποστολή του προγράμματος Mercury, στις 15 Μαΐου 1963 με το διαστμόπλοιο Faith 7. Ήταν ο τελευταίος Αμερικανός αστροναύτης που πέταξε στο διάστημα μόνος του. Έκανε 22 περιστροφές της Γης σε διάστημα μεγαλύτερο της μιας μέρας. Στις 21 Αυγούστου 1965 ταξίδεψε στο διάστημα για δεύτερη φορά με το Gemini 5. Το ταξίδι κράτησε 8 ημέρες και ήταν ρεκόρ παραμονής στο διάστημα εκείνη την εποχή. Ο Cooper πέθανε από συγκοπή το 2004, σε ηλικία 77 ετών. 


Ο Deke Slayton όπως προανέφερα δεν πήρε μέρος σε πτήση του πρόγράμματος Mercury. Το 1962, μετά την οριστικοποίηση από την NASA της αδυναμίας διαστημικής πτήσης από τον Slayton,  τοποθετήθηκε ως επικεφαλής του τομέα Flight Crew Operations (Πτητικές Επιχειρήσεις Πληρωμάτων). Μ' αυτή την ιδιότητα πήρε μέρος στην επιλογή της επόμενης φουρνιάς νέων Αμερικανών στροναυτών. Τον Φεβρουάριο του 1973, η NASA επανέφερε σε πτητική ικανότητα τον Slayton και τον ενέταξε στο αμερικανοσοβιετικό πρόγραμμα Apollo–Soyuz Test Project (ASTP, Δοκιμαστικό Πρόγραμμα Απόλο-Σογιούζ). Στις 15 Ιουλίου 1975, ο Slayton εκτοξεύθηκε με το διαστημόπλοιο Apollo (η τελευταία πτήση Apollo, χωρίς αρίθμηση) για να συνδεθεί επιτυχημένα με το σοβιετικό διαστημόπλοιο Soyuz 19, δύο ημέρες μετά. Ο Slayton πέθανε το 1993 σε ηλικία 69 ετών,  από όγκο στον εγκέφαλο. 

Αναμνηστικό γραμματόσημο των ΗΠΑ
για το πρόγραμμα Mercury.
Έκδοση στις 20 Φεβρουαρίου 1962.

Μπορείτε να βρείτε παρακάτω τα πιο σημαντικά βιβλία σε αγγλόφωνη έκδοση για τους πρώτους Αμερικανούς αστροναύτες.
  • Selecting the Mercury Seven: The Search for America's First Astronauts  -  Colin Burgess,
  • Project Mercury: America in Space Series  -  Eugen Reichl,
  • Project Mercury: NASA's First Manned Space Programme  -  John Catchpole,
  • We Seven: By the Astronauts Themselves,
  • The Astronaut Wives Club: A True Story  -  Lily Koppel,
  • The Right Stuff  -  Tom Wolfe. Το 1983 γυρίστηκε σε ταινία με τον ίδιο τίτλο, σε σκηνοθεσία   Philip Kaufman.

Ένα ακόμη σήμα των αποστολών Mercury.

  • Στο βίντεο "History in the First Person: Building the Mercury Capsule", 50 χρόνια αργότερα  μιλούν τεχνικοί που εργάστηκαν στην κατασκευή του θαλάμου των πτήσεων Mercury,  (αγγλικά, 59:32).
  • Από τη NASA το βίντεο "The Mercury spacecraft - Space Documentary" (αγγλικά, 59:05).
  • Βίντεο από την περίφημη πτήση του Scott Carpenter με το Mercury Aurora 7 (αγγλικά, 10:52). 
  • Συζήτηση στις 23 Ιουνίου 2011 με τον John Glenn και τον Scott Carpenter στο Lockheed Martin IMAX(r) Theater του Smithsonian National Air and Space Museum (αγγλικά, 1:35:57).
  • Φωτογραφικό αρχείο για το πρόγραμμα MERCURY από την ιστοσελίδα pennsylvania live.

Πηγή: Today in Science History,  Historynasaspacesmithsonian-airandspace,  phys.orgwikipedia

Κυριακή 4 Απριλίου 2021

"Κινητική Ενέργεια - Βαρυτική Δυναμική Ενέργεια - Θ.Μ.Κ.Ε. - Διατήρηση Μηχανικής Ενέργειας" σε pptx.

 

Φυσική A' Λυκείου 

Στις 54 διαφάνειες της ανάρτησης υπάρχει παρουσίαση της θεωρίας μέσα από ένα συνδυασμό κειμένου, εικόνων και υπερσυνδέσεων. Όποια λέξη ή φράση εμφανίζεται υπογραμμισμένη σε μια διαφάνεια, σημαίνει πως έχει υπερσύνδεση. 

Παρακάτω δίνω ορισμένες οδηγίες για την καλύτερη λειτουργία και χρήση των διαφανειών μιας παρουσίασης pptx. Αυτό θα γίνεται σε κάθε παρόμοια ανάρτηση.

Όταν το pptx είναι σε κατάσταση προβολής, βάζοντας το δείκτη του ποντικιού στην υπογραμμισμένη λέξη ή φράση, εμφανίζεται το "χεράκι", οπότε κάνοντας αριστερό κλικ εκεί, οδηγείστε συνήθως σε μια προσομοίωση ή βίντεο που έχει σχέση κι εξυπηρετεί την καλύτερη κατανόηση του συγκεκριμένου μαθήματος. Γι' αυτή τη διαδικασία χρειάζεται να υπάρχει σύνδεση με το διαδίκτυο.

Μετά την ανάπτυξη της θεωρίας, δίνονται διαδικτυακές διευθύνσεις-παραπομπές, όπου μπορείτε να βρείτε επιπλέον χρήσιμο εκπαιδευτικό υλικό προερχόμενο από συναδέλφους και εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Στις τελευταίες διαφάνειες κάθε ανάρτησης υπάρχουν ερωτήσεις (διαφόρων τύπων) και ασκήσεις σχετικές με το θέμα της ανάρτησης. 

Οι αναρτήσεις pptx μπορούν να χρησιμοποιηθούν άμεσα από κάθε συνάδελφο, αρκεί να έχει κατεβάσει στον υπολογιστή του κάποιο πρόγραμμα που υποστηρίζει το powerpoint (Office ή κάτι άλλο). 

Για την παρουσίαση κάθε διαφάνειας έχω επιλέξει κάποιο χρονισμό. Γι' αυτό ο (η) χρήστης του υλικού καλό θα ήταν να έχει μελετήσει με προσοχή τον τρόπο που το κείμενο και οι εικόνες αλληλοδιαδέχονται, πριν το χρησιμοποιήσει. 

Υπάρχει περίπτωση κάποια σύμβολα να μην προβάλλονται σωστά στην οθόνη του δικού σας υπολογιστή. Ο πιο πιθανός λόγος γι' αυτό είναι η διαφορετική έκδοση του Office (pptx). Χρησιμοποιώ το MS Office 2016. 

Οι αναρτήσεις δεν είναι κωδικοποιημένες, για να μπορεί ο (η) συνάδελφος να επιφέρει αλλαγές που κρίνει ότι βελτιώνουν την εκπαιδευτική προσέγγιση του θέματος. Η αναφορά από τον (την) χρήστη, του ονόματός μου ως δημιουργού της παρουσίασης, θα με τιμούσε ιδιαίτερα! 

Εννοείται, ότι η χρήση κάθε ανάρτησης pptx δεν αφορά την εμπορική εκμετάλλευσή της. 

Μπορείτε να κατεβάσετε το αρχείο pptx "ΚΙΝΗΤΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ - ΒΑΡΥΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ - Θ.Μ.Κ.Ε. - ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ"  από   ΕΔΩ   ή   ΕΔΩ.

Καλή συνέχεια στις προσπάθειές σας.