Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2018

Εξαναγκασμένες Μηχανικές Ταλαντώσεις (pptx)




(ανανεωμένο)


Φυσική Γ' Λυκείου (Θετ. Προσανατολισμός)

Στις 39 διαφάνειες της ανάρτησης pptx θα βρείτε παρουσίαση της θεωρίας εμπλουτισμένη με προσομοιώσεις και εικόνες gif (με κίνηση), παραπομπή σε ιστοσελίδες άλλων συναδέλφων και πολλές ερωτήσεις - ασκήσεις για εξάσκηση.

Υπενθυμίζω πως ό,τι εμφανίζεται υπογραμμισμένο σε μια διαφάνεια συνδέεται με διαδικτυακή υπερσύνδεση. Δηλαδή, όταν το pptx είναι σε κατάσταση προβολής, βάζοντας τον δείκτη του ποντικιού στο υπογραμμισμένο εμφανίζεται "χεράκι", οπότε κάνοντας αριστερό κλικ εκεί, μεταφέρεστε σε μια εικόνα, σ' ένα βίντεο ή σε μία προσομοίωση (animation) που είναι σχετικά με το θέμα.

Μπορείτε να κατεβάσετε την ανάρτηση pptx από  ΕΔΩ.  

Θα μεταφερθείτε στο περιβάλλον του ιστότοπου Dropbox. Κάνετε κλικ στις τρεις τελείες (...) επάνω δεξιά και στη συνέχεια κλικ στο download. Η ανάρτηση θα κατέβει στον υπολογιστή σας στο φάκελο "Λήψεις" ή όπου αλλού εσείς έχετε προσδιορίσει.

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2018

Σαν σήμερα ... 1889, πέθανε ο James Prescott Joule.


James Prescott Joule 

Σαν σήμερα, στις 11 Οκτωβρίου 1889, πέθανε o James Prescott Joule (Τζέιμς Πρέσκοτ Τζάουλ ή Τζουλ), γνωστός για την καθιέρωση της σχέσης μεταξύ του μηχανικού έργου και της θερμότητας. Ουσιαστικά ήταν αυτοδίδακτος, αλλά η μελέτη αυτή οδήγησε αργότερα στην ανακάλυψη του "νόμου για τη διατήρηση της ενέργειας". 

Ο James Joule γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1818 στο Μάντσεστερ της Αγγλίας. Ήταν το δεύτερο από τα πέντε παιδιά του Benjamin Joule και της Alice Prescott. Είχε 2 ακόμη αδελφούς (τον μεγαλύτερο Benjamin και τον John) και 2 αδελφές (την Alice και την Mary). Ο πατέρας του ήταν πλούσιος ζυθοποιός με ζυθοποιία που είχε δημιουργήσει ο παπούς του James έξω από το Μάντσεστερ.

Ο νεαρός Τζέιμς ήταν ένα λεπτό παιδί, με αδύναμη υγεία. Μη μπορώντας να παρακολουθήσει το κανονικό σχολείο, πήρε αρχική εκπαίδευση από τη θεία του, στο σπίτι. Μέχρι την ηλικία των 15 ετών εκπαιδεύτηκε από ιδιωτικούς δασκάλους. 
Από μικρός είχε γοητευθεί με τον ηλεκτρισμό και τα αποτελέσματά του. Αυτή η αγάπη τον έσπρωξε να στήσει στο σπίτι του εργαστήριο, όπου πραγματοποιούσε πειράματα ηλεκτρισμού. 
Από την ηλικία των 15 ετών, με τον αδεφό του Benjamin, ανέλαβαν ολοκληρωτικά την οικογενειακή ζυθοποιία, γιατί ο πατέρας τους είχε σοβαρά προβλήματα υγείας.
Παράλληλα ξεκίνησε να παίρνει μαθήματα από τον διάσημο χημικό John Dalton. Κοντά στον Dalton απέκτησε ικανότητα χρήσης πολλών πειραματικών συσκευών.
Έτσι, έστησε ένα οργανωμένο πειραματικό εργαστήριο σ' ένα δωμάτιο στο πατρικό σπίτι. 

Σχέδιο της μηχανής του Τζάουλ.

Οι πρώτες έρευνες του Τζάουλ ήταν σχετικές με τον μαγνητισμό. Το 1838, σε ηλικία 19 ετών, δημιούργησε έναν ηλεκτρομαγνητικό κινητήρα. 
Αυτό τον ώθησε το 1840 ν' αντικαταστήσει τις ατμομηχανές της ζυθοποιίας με άλλες ηλεκτροκίνητες, καταφέρνοντας να πετύχει καλύτερη απόδοση.
Το 1841 σχεδίασε ένα πείραμα με το οποίο πέτυχε να καθορίσει μια σχέση ανάμεσα στην ένταση του ηλεκτρικού ρεύματος, την αντίσταση του αγωγού και το ποσό της θερμότητας που ελευθερώνεται σ' έναν αγωγό. Αυτή η σχέση σήμερα είναι γνωστή ως "νόμος του Joule".
Τον Ιανουάριο του 1843 ανακοίνωσε την κατασκευή μιας μαγνητοηλεκτρικής μηχανής που επέτρεπε να "μετατρέψουμε τη μηχανική ισχύ σε θερμότητα". 

Στις 21 Αυγούστου 1843, στη συνάντηση του British Association (Βρετανικού Συνδέσμου) στο Κορκ της Ιρλανδίας, παρουσίασε την εργασία του "On the Calorific Effects of Magneto-Electricity and on the Mechanical Value of Heat" ("Σχετικά με τις θερμαντικές επιδράσεις της μαγνητο-ηλεκτρικής ενέργειας και για τη μηχανική αξία της θερμότητας") όπου μέσα από μια αξιοθαύμαστη σειρά πειραμάτων, αποδείκνυε ότι "παράγεται θερμότητα" (όχι απλά "μεταφέρεται" από κάποια πηγή), από τη μαγνητο-ηλεκτρική μηχανή. Μέσα από αυτή την εργασία παρουσιαζόταν ο πρώτος προσδιορισμός του μηχανικού ισοδυνάμου της θερμότητας.

Το 1845 έστησε μια πειραματική διάταξη που τον βοήθησε να καταλάβει την έννοια της διατήρησης της ενέργειας. Μέσα από το πείραμα παρατήρησε ότι η μηχανική ενέργεια μετατράπηκε σε θερμική ενέργεια και αυτό αργότερα οδήγησε στο "Νόμο Διατήρησης της Ενέργειας".

Ηλεκτρική μηχανή που κατασκεύασε ο Τζάουλ το 1842. 

Το 1847, κατά τη διάρκεια μιας από τις παρουσιάσεις του στη British Association (Βρετανική Ένωση) στην Οξφόρδη,  συναντήθηκε με τον William Thomson (Λόρδος Kelvin) και τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε μαζί του στη διεξαγωγή αρκετών εργασιών σε θερμικά φαινόμενα. Ανακάλυψαν το φαινόμενο Joule-Thomson και την απόλυτη κλίμακα θερμοκρασίας (κλίμακα Κέλβιν).

Το 1847 παντρεύτηκε την Amelia Grimes με την οποία απέκτησαν τον Benjamin Arthur και την Alice Amelia.
Το 1852 έλαβε το Βασιλικό Μετάλλιο της Royal Society (Βασιλικής Εταιρείας) για την εργασία του "On the Mechanical Equivalent of Heat" ("Σχετικά με το Μηχανικό Ισοδύναμο της Θερμότητας").
Το 1854 ο Τζάουλ έχασε τη σύζυγό και τον γιο του και παρέμεινε χήρος, για το υπόλοιπο της ζωής του.

Το 1860 έγινε πρόεδρος της Λογοτεχνικής και Φιλοσοφικής Εταιρείας του Μάντσεστερ.

Το άγαλμα του Τζέιμς Τζάουλ στο Δημαρχείο του Μάντσεστερ.
(Δημιουργός Alfred Gilbert)

Αξίζει να επισημάνουμε ότι οι ανακαλύψεις του Τζάουλ και τα αποτελέσματα των ερευνών του δεν συνάντησαν την άμεση αποδοχή και συναίνεση των επιστημόνων της εποχής του.  Το πρόβλημα υπολογισμού του μηχανικού ισοδύναμου της θερμότητας τον απασχολούσε  συνεχώς για πολλά χρόνια και το 1878 έδωσε στις "Philosophical Transactions" ("Φιλοσοφικές Συνδιαλλαγές") τα αποτελέσματα ενός νέου ορισμού, σύμφωνα με τον οποίο η ποσότητα του έργου που απαιτείται να δαπανηθεί για να αυξηθεί η θερμοκρασία ενός pound (453 γραμμάρια) νερού ζυγισμένου σε κενό αέρος, από 60 σε 61°F (βαθμοί Φαρενάιτ) είναι 772,55 foot pounds (μονάδα ενέργειας), στο επίπεδο της θάλασσας και  στο γεωγραφικό πλάτος του Greenwich.

Τον Ιούνιο 1878, ανακοινώθηκε στον Τζάουλ ότι η Βασίλισσα της Μ. Βρετανίας του απένειμε ισόβια σύνταξη £200 το χρόνο σε ένδειξη τιμής για τα επιτεύγματα της δουλειάς του.
Το 1880 έλαβε το Μετάλιο Albert της Royal Society of Arts (Βασιλικής Εταιρείας Τεχνών) για την καθιέρωση της σχέσης μεταξύ θερμότητας, ηλεκτρισμού και μηχανικού έργου.
Προς τιμή του, η μονάδα μέτρησης του έργου και της ενέργειας στο σύστημα μονάδων SI είναι το 1Joule. 


Πλάκα προς τιμή του Τζέιμς Τζάουλ
στο Αββαείο του Γουέστμινστερ.

Η επιτάφια πλάκα για τον Τζέιμς Τζάουλ
 στο κοιμητήριο Brooklands του Sale.
   \


O Τζέιμς Πρέσκοτ Τζάουλ πέθανε στο Sale της Αγγλίας σε ηλικία 71 ετών, μετά από μακροχρόνια ασθένεια. Ο τάφος του βρίσκεται στο κοιμητήριο Brooklands του Sale.
Προς τιμή του Τζάουλ έχει στηθεί άγαλμά του στο Δημαρχείο του Μάντσεστερ, αλλά κι ένα μνημείο έχει τοποθετηθεί στη βόρεια πλευρά του Αββαείου του Oυέστμινστερ.

Παρουσίαση της κατασκευής του Τζάουλ για τον υπολογισμό του μηχανικού ισοδύναμου της θερμότητας (από TutorVista).

Φυλλάδιο για πειραματικό προσδιορισμό του μηχανικού ισοδύναμου της θερμότητας (από ΕΚΦΕ Ν. Σμύρνης).

"Το πείραμα του Joule" παρουσίαση από τον Ανδρέα ι. Κασσέτα. 

Βίντεο με παρουσίαση της συνεργασίας Joule - Thomson (αγγλικά, 14:38).

Τα αρχεία του Τζέιμς Πρέσκοτ Τζάουλ.

Πηγή: Today in Science History,  WIKIPEDIA

Τρίτη, 9 Οκτωβρίου 2018

Σαν σήμερα ... 1801, γεννήθηκε ο Ελβετός Auguste de la Rive.


Auguste de La Rive

Σαν σήμερα, στις 9 Οκτωβρίου 1801, γεννήθηκε στη Γενεύη της Ελβετίας ο Auguste Arthur de la Rive ο οποίος συνεισέφερε στο χώρο της επιστήμης για πάνω από 50 χρόνια και υπήρξε ένας από τους θεμελιωτές της ηλεκτροχημικής θεωρίας των μπαταριών.
Να επισημάνω ότι για τους παλαιότερους διδάσκοντες στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και μάλιστα για εκείνους που είχαν την τύχη να υπηρετήσουν σε παλαιά, ιστορικά διδακτήρια ήταν περισσότερο γνωστός για το πηνίο που έφερε το όνομά του ("σωλήνας de la Rive").

Ο σωλήνας de la Rive.

Ο πατέρας του Charles-Gaspard de la Rive είχε σπουδάσει ιατρική στο Εδιμβούργο και ήταν καθηγητής φαρμακευτικής χημείας στην Ακαδημία της Γενεύης από το 1802.
Το 1822 ο νεαρός de la Rive έκανε την πρώτη του επιστημονική δημοσίευση σχετικά με την επίδραση του μαγνητισμού της Γης σε ένα κινητό πλαίσιο που διαρρεόταν από βολταϊκό ρεύμα.
Σε ηλικία μόλις είκοσι δύο ετών ο de La Rive διορίστηκε σε θέση καθηγητή της φυσικής φιλοσοφίας στην ίδια Ακαδημία που ο πατέρας του ήδη είχε γίνει πρύτανης (1823-1825). Για κάμποσο καιρό με τον François Marcet ασχολήθηκαν με την έρευνα της ειδικής θερμότητας των αερίων και με παρατηρήσεις για τον προσδιορισμό της θερμοκρασίας του φλοιού της γης.

O 1ος τόμος της γαλλικής έκδοσης 
Traite de l'electricite theorique et appliquee (1853).

Στις 18 Αυγούστου 1826 παντρεύτηκε τη συγγραφέα Jeanne-Mathilde Duppa (1808–1850)  με την οποία στις 3 Απριλίου 1834 απέκτησαν έναν γιο, τον Lucien, που ασχολήθηκε με τη Φυσική και τα Μαθηματικά.

Το 1836 ο de la Rive, επηρεασμένος από τις αλλεπάλληλες ανακαλύψεις που γίνονταν στον ηλεκτρομαγνητισμό, ξεκίνησε ν' ασχολείται με τις βολταϊκές στήλες (έναν πρώιμο τύπο μπαταρίας) και την ηλεκτρική εκκένωση στα αέρια. Είχε παρόμοια άποψη με αυτή του Michael Faraday, ότι ο βολταϊκός ηλεκτρισμός προκαλείται από χημική αντίδραση.
Τον Faraday είχε την ευκαιρία να τον γνωρίσει από την ηλικία των 13 ετών, όταν τον είχε επισκεφτεί με τον πατέρα του.
Μέχρι το τέλος της επιστημονικής του σταδιοδρομίας σχεδόν το σύνολο των εργασιών που εκτύπωσε αφορούσαν θέματα ηλεκτρισμού.
Οι έρευνές του σχετικά με το θέμα της ηλεκτρικής εκκένωσης στα αέρια τον οδήγησαν να διαμορφώσει μια νέα θεωρία για το βόρειο σέλας (aurora borealis).

Το εξώφυλλο ενός από τους τόμους της εργασίας
του de la Rive (αγγλικά) "A Treatise on Electricity"
σε έκδοση του 2010 από τον οίκο Kessinger Publishing.

Το 1840 περιέγραψε μια διαδικασία για την ηλεκτρο-επιχρύσωση αργύρου και ορείχαλκου, για την οποία το επόμενο έτος έλαβε βραβείο 3000 φράγκων από τη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών. Αυτή η εργασία μαζί με άλλες δικές του δημοσιεύτηκαν στις επιστημονικές επιθεωρήσεις Annales de Chimie et de Physique και Comptes Rendus (της  Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών).

Το κύριο έργο του de la Rive ήταν το τρίτομο "Traite de l'electricite theorique et appliquee" ("Διατριβή του Ηλεκτρισμού στη Θεωρία και την Πράξη") που δημοσιεύθηκε ταυτόχρονα στα γαλλικά και στα αγγλικά από το 1854 (1ος τόμος) έως το 1858 (3ος τόμος).

Από το 1836 έως το 1845 επεξεργάστηκε τα κείμενα του λογοτεχνικού και επιστημονικού τμήματος της επιστημονικής επιθεώρησης Bibliothèque Universelle de Genève. Στα πλαίσια αυτής της εργασίας συνέθεσε μόνος του το "Archives de l' Electricité" ("Αρχεία Ηλεκτρισμού") σε πέντε τόμους (1841-45) και με τον Jean Marignac και άλλους το "Archives of Sciences Physiques et Naturelles" (" Αρχεία Επιστημών Φυσικής και Φυσικών") σε τριάντα έξι τόμους (1846-57) και το "Nouvelle Periode" ("Νέα Περίοδος") σε εννέα τόμους (1858-1860). 

Ο Auguste de la Rive από το αρχείο του
ROYAL INSTITUTION OF GREAT BRITAIN. 

Το 1855, πέντε χρόνια μετά το θάνατο της πρώτης του συζύγου παντρεύτηκε την Louise Maurice που ήταν επίσης χήρα.
Η καταγωγή και η περιουσία του de la Rive του έδιναν σημαντική κοινωνική και πολιτική επιρροή στους λογοτεχνικούς και επιστημονικούς κύκλουςΉταν ονομαστός για τη φιλοξενία του και για το ενδιαφέρον που έδειχνε για την ευημερία και την ανεξαρτησία της πατρίδας του. Το 1860, όταν η προσάρτηση της Σαβοΐας και της Νίκαιας είχαν  οδηγήσει τον πληθυσμό της Γενεύης να φοβάται τη γαλλική επιθετικότητα, ο de la Rive απεστάλη από τους συμπολίτες του σε ειδική αποστολή στην Αγγλία όπου κατάφερε να εξασφαλίσει δήλωση της αγγλικής κυβέρνησης, ότι οποιαδήποτε επίθεση στη Γενεύη θα θεωρείτο ως "casus belli" ("αιτία πολέμου"). Με την ευκαιρία της επίσκεψης αυτής, το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ανακήρυξε τον de la Rive ως επίτιμο δόκτορα του Αστικού Δικαίου.

Μηχανή Aurora (μηχανή προσομοίωσης παραγωγής
Βόρειου Σέλαος) που κατασκεύασε ο de la Rive. 

Την άνοιξη του 1873, η υγεία του de la Rive άρχισε να παρουσιάζει προβλήματα με συμπτώματα παράλυσης. Στις 5 Ιουνίου του 1873 έκανε την τελευταία ομιλία του ως πρόεδρος της Société de physique et d' histoire naturelle (Εταιρεία Φυσικής και Φυσικής Ιστορίας) από την οποία παραιτήθηκε. 
Στις αρχές Νοεμβρίου ξεκίνησε για τις Κάννες της Γαλλίας, όπου είχε πάρει ένα σπίτι για να περάσει το χειμώνα με την οικογένειά του. Όμως τη δεύτερη μέρα του ταξιδιού (6 Νοεμβρίου) κι ενώ βρισκόταν μεταξύ του Montélimar και της Avignon, παρουσίασε παράλυση. Μεταφέρθηκε στη Μασσαλία όπου πέθανε στις 27 Νοεμβρίου 1873, σε ηλικία 72 ετών. 
Ο θάνατός του θεωρήθηκε μεγάλη απώλεια από τον κόσμο της επιστήμης και τις διάφορες επιστημονικές Ακαδημίες στις οποίες ήταν επίτιμο μέλος.

Ένα σύντομο βίντεο με το πείραμα του σωλήνα de la Rive.

Περιγραφή του πειράματος με τίτλο "Κίνηση ιόντων κάτω από την επίδραση μαγνητικού πεδίου" από το βιβλίο πειραμάτων του Ιωάννου Μπουρούτη (2ος τόμος), όπου γίνεται χρήση του σωλήνα de la Rive. 

Επιστολή του de la Rive στον Michael Faraday στις 27 Μαΐου 1851 (γαλλικά, ακολουθεί μετάφραση στα αγγλικά).

Πηγή: Today in Science History

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2018

Σαν σήμερα ... 1901, γεννήθηκε ο Αυστραλός φυσικός Sir Mark Oliphant.


Mark Oliphant

Σαν σήμερα, στις 8 Οκτωβρίου 1901, γεννήθηκε στο Kent Town, ένα προάστιο της Αδελαΐδας της Αυστραλίας ο Markus Laurence Elwin Oliphant, πειραματικός φυσικός που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην πρώτη πειραματική επίδειξη της πυρηνικής σύντηξης. 

Ήταν ο μεγαλύτερος από τους πέντε γιους του Harold George Oliphant, δημοσίου υπαλλήλου και της Edith Tucker, δασκάλας. Ο πατέρας του, που ήταν πολύ  θρησκευόμενος άνθρωπος, τον προόριζε για ιερέα, όμως ο νεαρός Oliphant έδειχνε  περισσότερο ενδιαφέρον για την επιστήμη και να φτιάχνει μικροκατασκευές στην αυλή του σπιτιού του, παρά για τη θρησκεία. 

O Oliphant (δεξ.) με τον Rutherford το 1932.

Αποφοίτησε από το γυμνάσιο με καλούς βαθμούς πριν πάει το 1919 να παρακολουθήσει το Πανεπιστήμιο της Αδελαΐδας. Αρχικά ενδιαφερόταν για την οδοντιατρική ή την ιατρική, αλλά ένας καθηγητής του, ο Δρ Roy Burdon, τον έπεισε να σπουδάσει φυσική.  Έτσι ο  Oliphant αποφοίτησε με πτυχίο φυσικής.

Έχοντας κάνει κάθε είδος δουλειάς κατά τη διάρκεια των σπουδών του για να ζήσει, μετά την αποφοίτησή του δούλεψε ως καθαριστής δαπέδων για έναν κατασκευαστή κοσμημάτων. 
Το 1925 παντρεύτηκε τη Rosa Wilbraham με την οποία απέκτησαν μία κόρη. Εκείνη την εποχή ο Oliphant παρακολούθησε στην Αδελαΐδα μια διάλεξη που έδωσε ο φυσικός από τη Νέα Ζηλανδία Ernest Rutherford. Εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από όσα άκουσε να λέει ο  Rutherford, ώστε αμέσως σκέφτηκε πως αν μπορούσε, θα ήθελε μια μέρα να δουλέψει με αυτόν τον άνθρωπο.   

Ο Mark Oliphant το 1937.

Το 1927 ο Oliphant κέρδισε μια υποτροφία από το Πανεπιστήμιο της Αδελαΐδας και έγινε δεκτός από το Πανεπιστήμιο του Cambridge. Εκεί πήρε θέση στο Εργαστήριο Cavendish, εκπληρώνοντας την επιθυμία του να εργαστεί κοντά στον καθηγητή Rutherford και την ομάδα επιστημόνων που είχε γύρω του, αποστολή της οποίας ήταν να βρει έναν τρόπο να διασπάσει το άτομο.
Ο Oliphant και η ομάδα με την οποία συνεργαζόταν κατόρθωσαν να διασπάσουν για πρώτη φορά το άτομο το 1932. Ήταν ένα εκπληκτικό επίτευγμα, αλλά αυτή δεν ήταν η μοναδική ασχολία του Oliphant. Παράλληλα είχε επικεντρώσει την προσοχή του στην τεχνητή αποσύνθεση του πυρήνα και των θετικών ιόντων ενός ατόμου, καθώς και στο σχεδιασμό ενός επιταχυντή σωματιδίων. Την ίδια περίοδο ο Oliphant ανακάλυψε τα ισότοπα 3He (Ήλιο 3) και 3H (Τρίτιο) και αντιλήφθηκε ότι οι πυρήνες του βαρέος υδρογόνου θα μπορούσαν να αναγκαστούν να αντιδρούν μεταξύ τους και να συγχωνευθούν. 

Ο Mark Oliphant (2ος από αριστ.) με τον κυβερνήτη της Ν. Αυστραλίας
Sir Willoughby Norrie, τον καθηγητή Kerr Grant και τον πατέρα του H. G. Oliphant
(24 Ιανουαρίου 1947).

Αυτή η ανακάλυψη της σύντηξης του υδρογόνου ήταν που οδήγησε προς τη βόμβα υδρογόνου, αλλά ο Oliphant δεν θέλησε ποτέ να χρησιμοποιηθεί αυτή η γνώση με τέτοιο τρόπο. Κάποια χρόνια αργότερα, ο Edward Teller χρησιμοποίησε τη γνώση του Oliphant για να φτιάξει την υδρογονοβόμβα.

Ο Mark Oliphant (αρ.) με τον Homi Jehangir Bhabha και τον Philip Baxter
στο διήμερο συμπόσιο "Ατομική Ενέργεια στην Αυστραλία" 

στο Σύδνεϊ, στις 31 Αυγούστου 1954.

Το 1937 ο Oliphant πήρε θέση καθηγητή Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ. Εκεί συνέχισε την έρευνά του μαζί με τον John Randall και τον Harry Boot
Το 1939 πήρε επιχορήγηση για να βοηθήσει στην ανάπτυξη ενός ραντάρ που εξέπεμπε σε μικρά μήκη κύματος. Η χρήση αυτού του ραντάρ στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου βοήθησε τις συμμαχικές δυνάμεις να αντιμετωπίσουν τα Γερμανικά υποβρύχια U-boat και τις επιθέσεις των βομβαρδιστικών. 
Την ίδια χρονιά, ο Oliphant ταξίδεψε στο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας όπου συνάντησε τον  Ernest Lawrence. Αυτός του έδειξε τον τρόπο για την κατασκευή ενός κύκλοτρου 60 ιντσών (152,4 cm), όμως λόγω του πολέμου, το σχέδιο δεν μπόρεσε να υλοποιηθεί νωρίτερα από το 1950.

Το 1940, ο Otto Frisch και ο Rudolf Peierls που επίσης εργάζονταν στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ, θεώρησαν ότι το ουράνιο-235 θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία μιας ατομικής βόμβας. Ο Oliphant, που ήταν υπεύθυνος της επιτροπής  Maud για την μελέτη αυτής της πρότασης, έστειλε τον Μάρτιο του 1941 στην Uranium Committee (Επιτροπή Ουρανίου) των ΗΠΑ μία έκθεση με τις ιδέες των συναδέλφων του. Όμως, οι Αμερικανοί δεν φαινόταν να ενδιαφέρονται για την ιδέα εκείνη την εποχή, αφού δεν απάντησαν στην έκθεση. 

O Marc Oliphant to 1954 στο γραφείο του στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Αυστραλίας.

Οι Άγγλοι, που ήταν ήδη στον πόλεμο με τη ναζιστική Γερμανία, θεωρώντας ότι η βόμβα ήταν απαραίτητη και σημαντική για τις προσπάθειές τους, έστειλαν τον Oliphant να συναντηθεί και να προσπαθήσει να πείσει την Επιτροπή για την αναγκαιότητα υλοποίησης του σχεδίου. Ευρισκόμενος ο Oliphant στις ΗΠΑ συναντήθηκε με τους συναδέλφους του Ernest Lawrence, James Conant και Enrico Fermi τονίζοντας τη σημασία του έργου. Λόγω των προσπαθειών του, οι Ηνωμένες Πολιτείες ίδρυσαν το "Office of Scientific Research and Development" ("Γραφείο Επιστημονικής Έρευνας και Ανάπτυξης"). Το Γραφείο αυτό ανέλαβε στην εποπτεία του την Επιτροπή Ουρανίου και τον Δεκέμβριο του 1941, μετά την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ από τους Ιάπωνες, ίδρυσαν την "Manhattan Engineer District" ("Μηχανολογική Περιφέρεια Μανχάταν") για να στεγάσουν αυτό που σύντομα θα αποκαλείτο "Manhattan Project" ("Πρόγραμμα Μανχάταν"), δηλαδή το Αμερικανικό πρόγραμμα κατασκευής της ατομικής βόμβας.

Αναμνηστική πλάκα για τον Mark Oliphant στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ.


Το 1943 ο Oliphant μετακόμισε στις ΗΠΑ ως μέλος της Βρετανικής αποστολής που συμμετείχε στο "Πρόγραμμα Μανχάταν".
Μετά τη ρίψη της ατομικής βόμβας το 1945 στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, ο Oliphant  συγκλονίστηκε από την καταστροφή που αυτή προκάλεσε και διαφώνησε με οποιαδήποτε μελλοντική παρόμοια χρήση. Όπως δήλωσε αργότερα, αν ήξερε πόσο καταστροφική θα ήταν η βόμβα, ποτέ δεν θα πίεζε να πείσει για την κατασκευή της. Βέβαια, η συμμετοχή του Oliphant στην υλοποίηση του σχεδίου ήταν μικρή, αφού το μεγαλύτερο διάστημα βρισκόταν στο Μπέρκλεϊ με τον Lawrence δουλεύοντας με το Ουράνιο 235.

Όταν έγινε η χρήση της βόμβας τον Αύγουστο του 1945, ο Oliphant είχε ήδη επιστρέψει  στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ από τον Απρίλιο του ίδιου έτους. Από αυτό το σημείο έγινε ακραίος κριτικός των πυρηνικών όπλων και συμμετείχε στις Διασκέψεις Pugwash για την Επιστήμη και τις Παγκόσμιες Υποθέσεις

Ο Oliphant μπροστά στην ομοπολική γεννήτρια με τον 
τεχνικό διευθυντή του έργου Jimmy Edwards (1953).

Λόγω της στάσης του εναντίον των πυρηνικών όπλων, ο Oliphant συχνά απομακρύνθηκε από επιστημονικά πειράματα που αφορούσαν την πυρηνική ενέργεια. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ αρνήθηκε να δώσει στην Oliphant θεώρηση βίζας το 1951 όταν ήθελε να παρακολουθήσει ένα συνέδριο πυρηνικής φυσικής στο Σικάγο. Οι Βρετανοί παρέκαμψαν την βοήθεια από τον Oliphant όταν εξέτασαν 12 πυρηνικά όπλα από το 1952 έως το 1957, παρόλο που ήταν εξαιρετικά ειδικευμένος να αξιολογήσει την ασφάλεια των δοκιμών. Αλλά ο Oliphant δεν άλλαξε ποτέ ξανά τη γνώμη του για τα όπλα. 

Ο Mark Oliphant το 1971, κυβερνήτης της Ν. Αυστραλίας.

Το 1950 ο Oliphant επέστρεψε στην Αυστραλία. Εκεί έγινε ο πρώτος διευθυντής της "Research School of Physical Sciences" ("Ερευνητικής Σχολής των Φυσικών Επιστημών") στο νέο Αυστραλιανό Εθνικό Πανεπιστήμιο της Καμπέρα. Στην περίοδο που βρισκόταν εκεί, βοήθησε να σχεδιαστεί και να κατασκευαστεί η μεγαλύτερη ομοπολική γεννήτρια (Homopolar generator) στον κόσμο, η οποία επρόκειτο να τροφοδοτήσει ενεργειακά ένα σύγχροτρο το οποίο όμως δεν φτιάχτηκε ποτέ. Αντί γι' αυτό χρησιμοποιήθηκε για να δώσει ενέργεια στον LT-4 Tokamak και σ' ένα μεγάλης κλίμακας railgun, που χρησιμοποιήθηκε ως επιστημονικό όργανο σε πειράματα φυσικής πλάσματος.
Το 1954 δημιούργησε την Αυστραλιανή Ακαδημία Επιστημών και το 1956 έγινε ο πρώτος πρόεδρός της. 

Η πτέρυγα Oliphant στο κτίριο Φυσικής του Πανεπιστημίου
Αδελαίδας όπου στεγάζεται η Ομάδα Αστροφυσικής Υψηλής Ενέργειας.

Το 1967 συνταξιοδοτήθηκε από το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αυστραλίας. 
Στη συνέχεια προσκλήθηκε να γίνει κυβερνήτης της Νότιας Αυστραλίας. Αποδεχόμενος την τιμή, εκτέλεσε τα καθήκοντά του από το 1971 έως το 1976. Ως κυβερνήτης χρησιμοποίησε τη θέση του για να αντιταχθεί στις πυρηνικές δοκιμές της Γαλλίας στον Ειρηνικό. 

Το 1987 πέθανε η σύζυγός του Rosa μετά από πολύχρονη ταλαιπωρία. Αυτή η δύσκολη περίοδος στη ζωή του έκανε τον Oliphant να γίνει ισχυρός υποστηρικτής της εθελοντικής ευθανασίας στην περίπτωση πάθησης από ανίατη ασθένεια.

Ο Mark Oliphant πέθανε στην Καμπέρα, στις 14 Ιουλίου 2000, σε ηλικία 99 ετών. 
Θα τον θυμόμαστε ως επιστήμονα που βοήθησε στην κατασκευή της ατομικής βόμβας, αλλά που έμεινε σταθερός στις αρχές του προσπαθώντας να σταματήσει την περαιτέρω ανάπτυξη και χρήση των πυρηνικών όπλων.

Ο Oliphant το 1997.

Τιμήθηκε με πλήθος βραβείων από πολλές χώρες του κόσμου.

Μια συνέντευξη του Mark Oliphant στον Mick Joffe  εδώ.

Πλούσια στοιχεία βιογραφίας του Mark Oliphant εδώ και εδώ.

Πηγή: Today in Science History,  Encyclopedia of World Biography

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

Μαθήματα ΦΥΣΙΚΗΣ Α' και Β' τάξεων του ΛΥΚΕΙΟΥ, σε pptx.



Συνεχίζω παρουσιάζοντας 3 ακόμη αναρτήσεις pptx, ακολουθώντας τη σειρά διδασκαλίας που προβλέπεται από το αναλυτικό πρόγραμμα. 
Οι αναρτήσεις αφορούν μαθήματα Φυσικής Γεν. Παιδείας ή Θετικού Προσανατολισμού για  τις τάξεις Α' και Β' του Λυκείου και εμφανίζονται "ξανακοιταγμένες".

Σε κάθε ανάρτηση υπάρχει παρουσίαση της θεωρίας μέσα από ένα συνδυασμό κειμένου, εικόνων και υπερσυνδέσεων. Όποια λέξη ή φράση εμφανίζεται υπογραμμισμένη σε μια διαφάνεια, σημαίνει πως έχει υπερσύνδεση. 
Παρακάτω δίνω ορισμένες οδηγίες για την καλύτερη λειτουργία και χρήση των διαφανειών μιας παρουσίασης pptx. Αυτό θα γίνεται σε κάθε παρόμοια ανάρτηση.

Όταν το pptx είναι σε κατάσταση προβολής, βάζοντας το δείκτη του ποντικιού στην υπογραμμισμένη λέξη ή φράση, εμφανίζεται το "χεράκι", οπότε κάνοντας αριστερό κλικ εκεί, οδηγείστε συνήθως σε μια προσομοίωση ή βίντεο που έχει σχέση κι εξυπηρετεί την καλύτερη κατανόηση του συγκεκριμένου μαθήματος. Γι' αυτή τη διαδικασία χρειάζεται να υπάρχει σύνδεση με το διαδίκτυο.

Μετά την ανάπτυξη της θεωρίας, δίνονται διαδικτυακές διευθύνσεις-παραπομπές, όπου μπορείτε να βρείτε επιπλέον χρήσιμο εκπαιδευτικό υλικό προερχόμενο από συναδέλφους και εκπαιδευτικά ιδρύματα.
Στη συνέχεια μπορείτε να βρείτε ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής (που έχω δημιουργήσει)  με το πρόγραμμα Hot Potatoes.
Στις τελευταίες διαφάνειες κάθε ανάρτησης θα υπάρχουν ερωτήσεις (διαφόρων τύπων) και ασκήσεις σχετικές με το θέμα της ανάρτησης. Οι ερωτήσεις και οι ασκήσεις θα προέρχονται από το σχολικό βιβλίο, αλλά και εκτός αυτού, από διάφορες πηγές.  

Οι αναρτήσεις pptx μπορούν να χρησιμοποιηθούν άμεσα από κάθε συνάδελφο, αρκεί να έχει κατεβάσει στον υπολογιστή του κάποιο πρόγραμμα που υποστηρίζει το powerpoint (Office ή κάτι άλλο). 
Για την παρουσίαση κάθε διαφάνειας έχω επιλέξει κάποιο χρονισμό. Γι' αυτό ο (η) χρήστης του υλικού καλό θα ήταν να έχει μελετήσει με προσοχή τον τρόπο που το κείμενο και οι εικόνες αλληλοδιαδέχονται, πριν το χρησιμοποιήσει. 

Οι αναρτήσεις δεν είναι κωδικοποιημένες, για να μπορεί ο (η) συνάδελφος να επιφέρει αλλαγές που κρίνει ότι βελτιώνουν την εκπαιδευτική προσέγγιση του θέματος. Η αναφορά από τον (την) χρήστη, του ονόματός μου ως δημιουργού της παρουσίασης, θα με τιμούσε ιδιαίτερα! 
Εννοείται, ότι η χρήση κάθε ανάρτησης pptx δεν αφορά την εμπορική εκμετάλλευσή της. 

Μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς (καλά να είμαστε!), θ' ακολουθήσω μια παρόμοια διαδικασία για την ανάρτηση των υπολοίπων κεφαλαίων Φυσικής, κάθε τάξης του Λυκείου. 

Α' Λυκείου:  Επιτάχυνση και Ευθύγραμμη Ομαλά Μεταβαλλόμενη Κίνηση  (74 διαφάνειες)   ΕΔΩ.

Β' Λυκείου (Γεν. Παιδεία):   Ηλεκτροστατικό Πεδίο    (41 διαφάνειες)   ΕΔΩ.

Β' Λυκείου (Θετικός Προσ/σμός):   Ορμή - Μεταβολή της Ορμής    (47 διαφάνειες)   ΕΔΩ.

Καλή συνέχεια στις προσπάθειές σας.

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2018

Σαν σήμερα ... 1903, γεννήθηκε ο "πατέρας του ψηφιακού υπολογιστή" John Vincent Atanasoff.


John Vincent Atanasoff

Σαν σήμερα, στις 4 Οκτωβρίου 1903, γεννήθηκε στο Hamilton της Ν. Υόρκης ο θεωρούμενος ως "ο πατέρας των υπολογιστών" John Vincent Atanasoff (Τζον Βίνσεντ Ατανάσοφ). Στη δεκαετία του 1940, με τη βοήθεια ενός από τους σπουδαστές του, του νεαρού Clifford E. Berryδημιούργησε στο Iowa State College τον πρώτο ηλεκτρονικό ψηφιακό υπολογιστή με το όνομα "Atanasoff-Berry Computer" (ή από τα αρχικά "ABC").

Ο πατέρας του JohnIvan Atanasoff, είχε γεννηθεί στη Βουλγαρία και είχε μεταναστεύσει στις ΗΠΑ το 1889. Εκεί, το 1900 παντρεύτηκε την καθηγήτρια μαθηματικών Iva Lucena Purdy με την οποία έκαναν 10 παιδιά. 
Μετά την γέννηση του John Vincent Atanasoff, ο πατέρας του δέχτηκε θέση ηλεκτρολόγου μηχανικού στο Osteen της Φλόριντα, αλλά λίγο αργότερα μετακόμισε στο Brewster της Φλόριντα. 


Ο John Vincent με την μητέρα του Iva το 1906.

Στο Brewster ο John Vincent ολοκλήρωσε το δημοτικό και παρακολούθησε τις πρώτες τάξεις του γυμνασίου. Στο σχολείο ήταν ένας πολύ καλός μαθητής, ενώ παράλληλα ενδιαφερόταν για διάφορα αθλήματα και ειδικά για το μπέιζμπολ. Τα σχολικά του χρόνια ήταν φυσιολογικά μέχρι την ημέρα που ο πατέρας του αγόρασε έναν νέο κανόνα Dietzgen (λογαριθμικός κανόνας) για τη δουλειά του. Ο νεαρός Atanasoff γοητεύτηκε από αυτό το μαθηματικό εργαλείο, έμαθε γρήγορα πώς να το χρησιμοποιεί και ήταν πραγματικά έκπληκτος που ήταν σε θέση να πάρει τα σωστά αποτελέσματα χρησιμοποιώντας τον κανόνα. Στα 9 του χρόνια άρχισε να μελετά τριγωνομετρικές συναρτήσεις και λογαρίθμους. Η μητέρα του τον βοήθησε να γνωρίσει τα διαφορετικά αριθμητικά συστήματα κι έτσι έμαθε για πρώτη φορά το δυαδικό αριθμητικό σύστημα. 


Ένας κανόνας Dietzgen (λογαριθμικός κανόνας υπολογισμών).

Το 1919 η οικογένεια του Atanasoff μετακόμισε σ' ένα αγρόκτημα στο Old Chicora της Φλόριντα. Ολοκλήρωσε το λύκειο στο Mulberry και το 1921 έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα στο Gainesville. Ενώ είχε ετοιμαστεί να σπουδάσει θεωρητική φυσική, τελικά στράφηκε στην ηλεκτρολογία, γιατί το πανεπιστήμιο δεν είχε τέτοιο πρόγραμμα σπουδών.
Το 1925, αφού πήρε πτυχίο ηλεκτρολόγου μηχανικού, αποφάσισε να αποδεχθεί υποτροφία από το Iowa State College, το οποίο ήταν διάσημο για τα προγράμματα μηχανικής και θετικών επιστημών.
Το 1926, αφού πήρε μάστερ στα μαθηματικά, παντρεύτηκε την Lura Meeks και ξεκίνησε να διδάσκει μαθηματικά στο Iowa State College, στην Ames. Το 1929 γεννήθηκε η κόρη τους  Elsie και η οικογένεια μετακόμισε στο Madison του Wisconsin, όπου ο Atanasoff είχε γίνει δεκτός για διδακτορική διατριβή στη θεωρητική φυσική. Αργότερα στην οικογένεια προστέθηκαν μία κόρη, η  Joanne κι ένας γιος, ο John.

Ο John Atanasoff το 1938.

Κατά τη διάρκεια της εργασίας στην τελική του διατριβή με θέμα "The Dielectric Constant of Helium" ("Η διηλεκτρική σταθερά του Ήλιου"), ο Atanasoff είχε την πρώτη του εμπειρία χρήσης μεγάλων υπολογιστών. Δούλεψε με έναν υπολογιστή Monroe, ο οποίος ήταν ένας από τους καλύτερους αριθμομηχανισμούς εκείνη την εποχή, αλλά παρόλα αυτά χρειαζόταν πολλές ώρες για τους διάφορους υπολογισμούς του.
Αυτή η εμπειρία ήταν που έκανε τον Atanasoff να σκεφτεί έντονα την ανάπτυξη μιας καλύτερης υπολογιστικής μηχανής.  Αφού έλαβε το 1930 το διδακτορικό του, αποδέχθηκε την προσφορά από το Iowa State College να διδάξει ως βοηθός καθηγητής μαθηματικά και φυσική. Έτσι, η οικογένεια επέστρεψε στην Ames.

Στο πανεπιστήμιο, ο Atanasoff άρχισε να κάνει διάφορα πειράματα, αποφασισμένος να δημιουργήσει μια προηγμένη υπολογιστική μηχανή. Στα επόμενα χρόνια συνέχισε να εξετάζει διάφορες συσκευές τις οποίες ταξινόμησε σε δύο ομάδες: τις αναλογικές και τις  ψηφιακές. Το κύριο πρόβλημα που βρήκε ο εφευρέτης ήταν ότι οι αναλογικές συσκευές ήταν αργές και η ακρίβειά τους εξαρτιόταν από την απόδοση όλων των τμημάτων τους.


Ο Atanasoff την εποχή που δίδασκε στο ISC.

Τον Μάρτιο του 1939 ο Atanasoff πήρε $650 ενίσχυση από το Iowa State College για να προχωρήσει στην κατασκευή ενός υπολογιστή. Για βοηθό προσέλαβε τον Clifford E. Berry που ήταν φοιτητής ηλεκτρολόγος μηχανικός. Από το 1939 οι δύο άνδρες εργάστηκαν για την κατασκευή αυτού του υπολογιστή.
Ο υπολογιστής ABC ήταν η πρώτη ηλεκτρονική ψηφιακή συσκευή πληροφορικής. Σχεδιάστηκε με συγκεκριμένο σκοπό, για την ταυτόχρονη επίλυση συστημάτων μέχρι και 29 γραμμικών εξισώσεων. Η ακριβής λειτουργία του μηχανήματος ήταν να δέχεται δύο γραμμικές εξισώσεις ταυτόχρονα με έως και 29 μεταβλητές και μια σταθερά. Έτσι, χρησιμοποιώντας τα δεδομένα, θα μπορούσε να εξαλείφει μία από τις μεταβλητές κάθε φορά μέχρι την εξάλειψη όλων των μεταβλητών και την λύση ολόκληρου του σύστηματος των εξισώσεων.


Σχέδιο του υπολογιστή ABC.



















Όπως καταλαβαίνουμε από τα παραπάνω, ο ABC δεν ήταν ένας υπολογιστής γενικής χρήσης, γιατί η λειτουργία του αφορούσε την υλοποίηση ενός συγκεκριμένου στόχου.
Ήταν όμως ο πρώτος υπολογιστής που υλοποίησε 3 από τις πιο σημαντικές ιδέες που χρησιμοποιούνται σήμερα στους υπολογιστές. 
  • Το πρώτο και πιθανότατα σημαντικότερο ήταν η χρήση δύο μόνο ψηφίων, του 0 και  του 1, για την αναπαραγωγή όλων των αριθμών στα δεδομένα. 
  • Το δεύτερο ήταν ότι μπορούσε να εκτελέσει όλους τους υπολογισμούς χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικούς αντί για μηχανικούς διακόπτες και τροχούς. 
  • Και το τρίτο ότι χρησιμοποιούσε την αρχή της αρχιτεκτονικής Von Neumann, όπου η μνήμη και οι υπολογισμοί ήταν ξεχωριστά. 
O ABC σ' ένα κοντινό πλάνο το 1942.

Το σύστημα του υπολογιστή ABC είχε το μέγεθος ενός γραφείου, ζύγιζε περισσότερο από 320 κιλά, περιείχε περίπου 1,6 χλμ καλώδια, 280 διπλές τρίοδες λυχνίες και 31  thyratrons.
Οι λογικές λειτουργίες ήταν πλήρως ηλεκτρονικές και υλοποιούντο με σωλήνες κενού. 
Για την εποχή του ο ABC ήταν τεράστιο βήμα στην εξέλιξη των υπολογιστών, αλλά δεν ήταν σε θέση να λύσει αυτόματα ένα ολόκληρο σύστημα εξισώσεων. Χρειαζόταν ένας χειριστής για να ρυθμίσει τις διάφορες λειτουργίες όπως προσθήκη, αφαίρεση, ανάγνωση, γραφή, μετατροπή από δυαδικό σε δεκαδικό κλπ. 

Ο Clifford Berry μπροστά στον υπολογιστή ABC.

Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι ο υπολογιστής Atanasoff-Berry δεν κατοχυρώθηκε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας και γι' αυτό δεν ήταν γνωστός πριν από τη δεκαετία του 1960. Μέχρι τότε αυτός που θεωρείτο ως ο πρώτος ψηφιακός υπολογιστής ήταν ο ENIAC (Electronic Numerical Integrator and Computer) μια κατασκευή των John Mauchly και J. Presper Eckert
Τα πράγματα συνέβησαν έτσι, γιατί πριν την κατοχύρωση του έργου του, ο Atanasoff κλήθηκε να υπηρετήσει στο Εργαστήριο του Ναυτικού των ΗΠΑ, λόγω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ ο  Berry βρήκε δουλειά και μετακινήθηκε στην Καλιφόρνια. Αν και το Iowa State College είχε αναθέσει την έκδοση πατέντας στο δικηγόρο του Σικάγου Richard R. Trexler, το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τον ABC ποτέ δεν εκδόθηκε. 


Ο John Atanasoff με την οικογένειά του.

Η εργασία του Atanasoff στην Ουάσιγκτον είχε ως αποτέλεσμα την μακρόχρονη απουσία από την οικογένειά του που έμενε στο Ames. To 1949 το ζευγάρι χώρισε και η Lura με τα τρία παιδιά εγκαταστάθηκε στο Ντένβερ του Κολοράντο. Την ίδια χρονιά ο Atanasoff παντρεύτηκε με την Alice Crosby.

Από το τέλος του πολέμου μέχρι τα τέλη του 1951 εργάστηκε από διάφορες θέσεις για το Ναυτικό των ΗΠΑ, κατοχυρώνοντας αρκετές εφευρέσεις του.
Το 1952, με τον παλιό φίλο και φοιτητή του David Beecher δημιούργησαν την εταιρεία The Ordnance Engineering Corporation στο Rockville του Maryland. 
Το 1957 η εταιρεία πουλήθηκε στην Aerojet General Corporation και ο Atanasoff έγινε Διευθυντής στην εταιρεία μέχρι το 1959 και αντιπρόεδρος μέχρι το 1961, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε.
Μετά την αποχώρησή του, ο Atanasoff εργάστηκε στον τομέα της εκπαίδευσης ηλεκτρονικών υπολογιστών για νέους και ανέπτυξε ένα φωνητικό αλφάβητο για χρήση σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές.

Αντιπροσωπεία της ομάδας του ISU που ανακατασκεύασε τον υπολογιστή ABC,
 στο συνέδριο Supercomputing '96 στο Pittsburgh, Pennsylvania, (17-22 Νοεμβρίου).

Το 1973, μετά από δικαστική διαμάχη που είχε ξεκινήσει από το 1967, ένα περιφερειακό δικαστήριο των ΗΠΑ στην Μινεάπολη της Μινεσότα αποφάσισε ότι ο υπολογιστής ABC ήταν ο πρώτος ψηφιακός υπολογιστής στον κόσμο και ότι οι κατασκευαστές του ENIAC, για να τον κατασκευάσουν, στηρίχτηκαν σε υλικό που πήραν από τον Atanasoff στη δεκαετία του 1940. 
Η γνωριμία του John Atanasoff με τον John Mauchly είχε ξεκινήσει τον Δεκέμβριο του 1940. Στη διάρκεια των πολλών συναντήσεων των δύο επιστημόνων, ο Atanasoff εξηγούσε στον Mauchly την πρόοδο των εργασιών του στην κατασκευή του υπολογιστή, μη γνωρίζοντας (πριν τις αρχές του 1944) ότι και ο Mauchly εργαζόταν σε παρόμοιο δικό του πρόγραμμα.  

Το κτίριο Φυσικής στο ISU στο οποίο έχει δοθεί το όνομα του Atanasoff.

Η δίκη, μία από τις μεγαλύτερες και ακριβότερες στα ομοσπονδιακά δικαστήρια εκείνη την εποχή, ξεκίνησε την 1η Ιουνίου 1971, διήρκεσε μέχρι τις 13 Μαρτίου 1972, είχε 77 μάρτυρες, 80 καταθέσεις και 30.000 πειστήρια. Η υπόθεση επιλύθηκε νόμιμα την Παρασκευή 19 Οκτωβρίου 1973, όταν ο Περιφερειακός Δικαστής των ΗΠΑ, Earl R. Larson, έκρινε ότι το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τον ENIAC ήταν άκυρο και ότι οι δημιουργοί του απέκτησαν πολλές βασικές ιδέες από τον υπολογιστή Atanasoff-Berry. Η απόφαση έλαβε λίγη δημοσιότητα την εποχή εκείνη, ίσως επειδή επισκιάστηκε από το σκάνδαλο του Watergate. 

Ο John Atanasoff έξω από το Atanasoff Hall το 1988.

Το 1974, ο Atanasoff επέστρεψε στο Iowa State University (ISU, το όνομα είχε αλλάξει από το 1959) για να τιμηθεί από την ετήσια γιορτή VEISHEA, την μεγαλύτερη φοιτητική εκδήλωση στις ΗΠΑ. 
Στις 21 Οκτωβρίου 1983, στη 10η επέτειο από την δικαστική νίκη του Atanasoff, προβλήθηκε η ταινία "From One John Vincent Atanasoff", όπου αποτελούσε ένα ντοκουμέντο σχετικό με την κατασκευή του υπολογιστή ABC. Η ταινία είχε γυριστεί μετά από παρότρυνση του Carl Hamilton, αντιπροέδρου του ISU για να τιμηθεί ο John Atanasoff.
Ακόμη, η χήρα του Cliff Berry, Jean Berry και η μητέρα του Grace Berry αναγνωρίστηκαν ως έχουσες δικαιώματα στην εφεύρεση του ABC.

Μνημείο για τον John Vincent Atanasoff
στη Σόφια της Βουλγαρίας.

Μετά από μακριά ασθένεια, ο John Vincent Atanasoff πέθανε από ανακοπή  στις 15 Ιουνίου 1995, σε ηλικία 92 ετών, στο σπίτι του στη Monrovia του Maryland.

Ο John Atanasoff ήταν κάτοχος περίπου 30 διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας.
Η μνήμη του έχει τιμηθεί με πολλούς τρόπους, ιδιαίτερα από τις ΗΠΑ και την Βουλγαρία. 
Από το 1994 μέχρι το 1997 μία ομάδα επιστημόνων από το ISU επανακατασκεύασε τον υπολογιστή ABC. Το έργο στοίχισε $300,000. 
Κλείνοντας, να σημειώσω την γνώμη του John Hauptman, καθηγητή φυσικής στο ISU, για τον Atanasoff:
"Ήρθα εδώ από το Μπέρκλεϊ. Ξέρετε ότι το Μπέρκλεϊ πρέπει να έχει 20 βραβεία Νόμπελ και είναι περήφανοι γι 'αυτούς, ... Όταν ανακάλυψα την ιστορία του Atanasoff και διάβασα την εργασία του ... σκέφτηκα ότι αν ο Atanasoff βρισκόταν στο Μπέρκλεϊ το 1939 (με τον υπολογιστή Atanasoff-Berry) θα είχε πάρει αμέσως ένα βραβείο Νόμπελ. Το Berkeley δεν θα περίμενε ούτε λεπτό για να κυνηγήσει το βραβείο Νόμπελ, γιατί θα γινόταν γνωστό ως η γενέτειρα του ηλεκτρονικού ψηφιακού υπολογιστή. Εδώ στο ISU απλά χάθηκε". 


Το εξώφυλλο της βιογραφίας του John Atanasoff
από τον Dimitar Shishkov.

Περιγραφή της κατασκευής και του υπολογιστή ABC.


Η ανακατασκευή του ABC.

Το ιστορικό της δικαστικής διαμάχης για τα δικαιώματα στον πρώτο ψηφιακό υπολογιστή.

Βίντεο με την λειτουργία του ABC (1999, αγγλικά, 11:26).

Η επιτάφια πλάκα για τον John Atanasoff.

Βίντεο με συνέντευξη του John Atanasoff στον Clarance Larson (1985, αγγλικά, 1:37:30).

Η ταινία "From one John V. Atanasoff" (αγγλικά, 29:31).