Παρασκευή, 20 Απριλίου 2018

Σαν σήμερα ... 1927, γεννήθηκε ο νομπελίστας Ελβετός φυσικός Karl Müller.


Karl Alexander Müller

Σαν σήμερα, στις 20 Απριλίου 1927, γεννήθηκε ο Karl Alexander Müller στη Βασιλεία της Ελβετίας. Πατέρας του ήταν ο μουσικός Paul Müller και μητέρα του η Irma Feigenbaum. Η οικογένειά του είχε σχέση με τον ομώνυμο διακεκριμένο οίκο παρασκευής σοκολάτας. Τα πρώτα χρόνια μετά τη γέννηση του Karl η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στο  Σάλτσμπουργκ της Αυστρίας, όπου ο πατέρας του σπούδαζε μουσική. Λίγο αργότερα, ο Karl και η μητέρα του μετακόμισαν στο σπίτι των παππούδων του, στο Dornach, κοντά στη Βασιλεία της Ελβετίας. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκαν στο Λουγκάνο, στην περιοχή της Ελβετίας που μιλούσαν ιταλικά. 
Όταν το 1938 ο Karl έχασε τη μητέρα του, ο πατέρας του τον έβαλε εσώκλειστο στο Ευαγγελικό Κολέγιο στην πόλη Schiers, κοντά στα αυστριακά σύνορα, για να τελειώσει το γυμνάσιο. Εκεί, έμεινε 7 χρόνια ως το 1945 και πήρε το δίπλωμα Matura. Στη διάρκεια της φοίτησής του έδειξε ενδιαφέρον στα ραδιόφωνα και τα ηλεκτρονικά. Ενώ σκεφτόταν να σπουδάσει ηλεκτρολόγος μηχανικός, ο καθηγητής της χημείας Dr. Saurer τον έπεισε να στραφεί στη φυσική.

Ο Karl  Müller (αρ.) στη συνάντηση για την υπεραγωγιμότητα 
"Woodstock of Physics" της American Physical Society (APS
το Μάρτιο 1987 στη Νέα Υόρκη. Όρθιος ο Paul Chou.

Στα 19 του ο Müller έκανε τη σύντομη στρατιωτική του θητεία στον Ελβετικό στρατό και στη συνέχεια γράφτηκε στο περίφημο Τμήμα Φυσικής και Μαθηματικών του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης (ETH). Εκεί, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν ικανοποιημένος από τα περισσότερα μαθήματα που παρακολουθούσε, τελικά παρέμεινε μέχρι το τέλος, όταν γνώρισε τον Wolfgang Pauli που τον επηρέασε βαθιά. Η διπλωματική του εργασία ήταν σχετική με το φαινόμενο Hall και έγινε δίπλα στον καθηγητή G. Busch. 

Αφού πήρε το δίπλωμά του, εργάστηκε για ένα χρόνο στο Τμήμα Βιομηχανικής Έρευνας του ETH, πάνω στο σύστημα προβολής Eidophor. Στη συνέχεια επέστρεψε ως βοηθός στην ομάδα του Busch για να κάνει το διδακτορικό του στον Ηλεκτρονικό Παραμαγνητικό Συντονισμό (Electron Paramagnetic Resonance - EPR). Ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στα τέλη του 1957.

Ο Karl  Müller (δεξ.) με τον J. Georg Bednorz (αρ.)
σε εργαστήριό της ΙΒΜ τη δεκαετία του '80.

Νωρίτερα, την άνοιξη του 1956, παντρεύτηκε την Ingeborg Marie Louise Winkler με την οποία απέκτησαν το 1957 τον γιο τους Eric (οδοντίατρος) και το 1960 την κόρη τους Sylvia (νηπιαγωγός).

Το 1958 εντάχθηκε στο Battelle Memorial Institute στη Γενεύη, όπου σύντομα έγινε επικεφαλής ομάδας για τον παραμαγνητικό συντονισμό.
Το 1963 μπήκε στο προσωπικό του Ερευνητικού Εργαστηρίου της ΙΒΜ Ζυρίχης, στο Rüschlikon. Εκεί παρέμεινε μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1992. Παράλληλα, το 1970 αποδέχτηκε θέση καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης.
Από το 1972 έως το 1985 ο Müller ήταν επικεφαλής του Τμήματος Φυσικής στο Ερευνητικό Εργαστήριο του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης (ZRL).

Ο Karl Müller (δεξ.) παίρνει τιμητικό διδακτορικό τίτλο
από το Τεχνικό Πανεπιστήμιο του Μονάχου.

Για 15 περίπου χρόνια που ήταν στην ΙΒΜ, η έρευνά του επικεντρώθηκε στο υλικό SrTiO(τιτανικό στρόντιο) και στις ενώσεις του περοβσκίτη (CaTiO3). Μελέτησε τις φωτοχρωμικές ιδιότητές τους όταν επηρεάζονται από ιόντα μεταβατικών μετάλλων, τους χημικούς δεσμούς τους, τις σιδηροηλεκτρικές τους ιδιότητες και τα φαινόμενα αλλαγών της δομικής τους κατασκευής. Σημαντικά στοιχεία αυτής της έρευνας έχουν δημοσιευθεί σε βιβλίο που γράφτηκε με τον Tom Kool από το Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Müller άρχισε να ψάχνει για ουσίες που θα μπορούσαν να γίνουν υπεραγώγιμες σε σχετικά υψηλές θερμοκρασίες. Η υψηλότερη  κρίσιμη θερμοκρασία (Tc) που ήταν εφικτή την εποχή εκείνη ήταν περίπου 23 Κ (βαθμοί Κέλβιν).
Το 1983 ο Müller πήρε κοντά του στην IBM τον J. Georg Bednorz για να βοηθήσει στην συστηματική δοκιμή διαφόρων οξειδίων. Μερικές πρόσφατες μελέτες είχαν δείξει ότι αυτά τα υλικά μπορεί να είναι υπεραγώγιμα. Το 1986, οι δυο τους κατάφεραν να επιτύχουν υπεραγωγιμότητα στο υλικό LBCO (οξείδιο λανθανίου, βαρίου, χαλκού) σε θερμοκρασία 35K, που ήταν αρκετά υψηλή, αν αναλογιστούμε ότι είχαν χρειαστεί 75 χρόνια για μετάβαση από 11Κ σε 23Κ και εκεί υπήρχε στασιμότητα για 13 χρόνια. 
Η ανακάλυψη αυτή οδήγησε σε νέες έρευνες που έφεραν νέα υλικά, όπως το BSCCO (οξείδιο βισμουθίου, στροντίου, ασβεστίου, χαλκού - Tc = 107K) και το YBCO (οξείδιο υτρίου, βαρίου, χαλκού  -  Tc = 92K).

Τον Ιούνιο του 1986, οι Müller και Bednorz ανακοίνωσαν την ανακάλυψή τους με δημοσίευση της εργασίας τους στο περιοδικό Zeitschrift für Physik Β. Πριν από το τέλος του 1986, ο Shoji Tanaka στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο και στη συνέχεια ο Paul Chu  στο Πανεπιστήμιο του Χιούστον, επιβεβαίωσαν το αποτέλεσμά τους, εργαζόμενοι ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο.

Ο Karl Müller με το δικό του "Sketch of Science".
Από τον φωτογράφο Volker Steger.

Έτσι, το 1987 ο Karl Müller και ο Georg Bednorz μοιράστηκαν το Νόμπελ Φυσικής "για την σημαντική ανακάλυψη της υπεραγωγιμότητας σε κεραμικά υλικά".
Ήταν το συντομότερο χρονικά Νόμπελ που δόθηκε μετά από μία ανακάλυψη.

Πριν και μετά από το Νόμπελ, ο Müller τιμήθηκε με πολλά βραβεία και μετάλλια, όπως
ενώ έγινε μέλος πολλών επιστημονικών ενώσεων και επίτιμος διδάκτορας πανεπιστημίων.

Ο Karl Müller το 2004 με ιδιόχειρη αφιέρωση.

Σήμερα ο Müller εξακολουθεί να ασχολείται επιστημονικά με τον περοβσκίτη, τους μαγγανίτες και τα σιδηροηλεκτρικά υλικά, δίχως να παραμελεί τα αγαπημένα του σπορ, σκι και κολύμπι.

Μπορείτε να διαβάσετε στα αγγλικά μια ενδιαφέρουσα αφήγηση του Karl Alexander Müller στην Annette Bussmann-Holder στις 24-26 Αυγούστου 2015, στη Γενεύη, όπου στα πλαίσια καταγραφής της Προφορικής Ιστορίας (Oral-History) από το IEEE History Centerπεριγράφει τη ζωή του και την εργασία του. 

Πηγή: Today in Science History

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

Υλικό προετοιμασίας για τις εξετάσεις στο κεφάλαιο ΜΗΧΑΝΙΚΑ ΚΥΜΑΤΑ.



Φυσική Γ' Λυκείου Θετικού Προσανατολισμού

Καθώς μαθητές και καθηγητές βρίσκονται στην τελική φάση για τις φετινές πανελλαδικές εξετάσεις, σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι χρήσιμο να εμφανίσω συγκεντρωμένα θέματα Φυσικής που έχουν σχέση με τις εξετάσεις και τα οποία έχω δημοσιεύσει στο παρελθόν με διαφορετικές αναρτήσεις.
Συνεχίζω αυτή τη διαδικασία με το 2ο κεφάλαιο της διδακτέας ύλης "ΜΗΧΑΝΙΚΑ ΚΥΜΑΤΑ".
Τις επόμενες ημέρες θα συνεχίσω με τα υπόλοιπα κεφάλαια.

Εύχομαι σε όλους τους εμπλεκομένους με τις πανελλαδικές εξετάσεις ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ στο έργο τους, από όποια θέση κι αν μετέχουν σ' αυτές.

  • Θέματα Πανελλαδικών Εξετάσεων από τον Ιούνιο 2001 μέχρι και τον Σεπτέμβριο 2017  ΕΔΩ  (33 σελίδες).
  • Θέματα Εξετάσεων Κύπρου από τον 2007 μέχρι και το 2017  ΕΔΩ (57 σελίδες).
  • Θέματα από τα Ψηφιακά Εκπαιδευτικά Βοηθήματα (ΨΕΒ) του Υπουργείου Παιδείας  ΕΔΩ  και ΕΔΩ (2 αρχεία, 33 σελίδες).
  • Επαναληπτικά Θέματα από τα Ψηφιακά Εκπαιδευτικά Βοηθήματα (ΨΕΒ) του Υπουργείου Παιδείας ΕΔΩ (18 σελίδες).
  • Ερωτήσεις με το πρόγραμμα Hot Potatoes
35 Ερωτήσεις Πολλαπλής Επιλογής  ΕΔΩ  και 45 Ερωτήσεις Σωστού - Λάθους  ΕΔΩ

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Υλικό προετοιμασίας για τις εξετάσεις στο κεφάλαιο ΡΕΥΣΤΑ ΣΕ ΚΙΝΗΣΗ.




Φυσική Γ' Λυκείου Θετικού Προσανατολισμού

Καθώς μαθητές και καθηγητές βρίσκονται στην τελική φάση για τις φετινές πανελλαδικές εξετάσεις, σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι χρήσιμο να εμφανίσω συγκεντρωμένα θέματα Φυσικής που έχουν σχέση με τις εξετάσεις και τα οποία έχω δημοσιεύσει στο παρελθόν με διαφορετικές αναρτήσεις.
Συνεχίζω αυτή τη διαδικασία με το 3ο κεφάλαιο της διδακτέας ύλης "ΡΕΥΣΤΑ ΣΕ ΚΙΝΗΣΗ".
Τις επόμενες ημέρες θα συνεχίσω με τα υπόλοιπα κεφάλαια.

Εύχομαι σε όλους τους εμπλεκομένους με τις πανελλαδικές εξετάσεις ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ στο έργο τους, από όποια θέση κι αν μετέχουν σ' αυτές.

Θέματα Πανελλαδικών Εξετάσεων από τον Ιούνιο 2016 (που εντάχθηκε αυτό το κεφάλαιο στη διδακτέα ύλη) μέχρι και τον Σεπτέμβριο 2017  ΕΔΩ  (6 σελίδες).

Θέματα από τα Ψηφιακά Εκπαιδευτικά Βοηθήματα (ΨΕΒ) του Υπουργείου Παιδείας  ΕΔΩ (4 αρχεία, 43 σελίδες).
Επίσης ΕΔΩ μπορείτε να βρείτε Επαναληπτικές ερωτήσεις Πολλαπλής Επιλογής και Σωστού - Λάθους (Α Θέμα) που δημοσιεύω για πρώτη φορά (17 σελίδες).

50 συνολικά Ερωτήσεις Πολλαπλής Επιλογής με το πρόγραμμα Hot Potatoes  ΕΔΩ  και  ΕΔΩ

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Υλικό προετοιμασίας για τις εξετάσεις στη ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΣΤΕΡΕΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ.



Φυσική Γ' Λυκείου Θετικού Προσανατολισμού

Καθώς μαθητές και καθηγητές βρίσκονται στην τελική φάση για τις φετινές πανελλαδικές εξετάσεις, σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι χρήσιμο να εμφανίσω συγκεντρωμένα θέματα Φυσικής που έχουν σχέση με τις εξετάσεις και τα οποία έχω δημοσιεύσει στο παρελθόν με διαφορετικές αναρτήσεις.
Ξεκινάω αυτή τη διαδικασία με το τελευταίο κεφάλαιο της διδακτέας ύλης "ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΣΤΕΡΕΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ".
Τις επόμενες ημέρες θα συνεχίσω με τα υπόλοιπα κεφάλαια.

Εύχομαι σε όλους τους εμπλεκομένους με τις πανελλαδικές εξετάσεις ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ στο έργο τους, από όποια θέση κι αν μετέχουν σ' αυτές.

Θέματα Πανελλαδικών Εξετάσεων από τον Ιούνιο 2001 μέχρι και τον Σεπτέμβριο 2017  ΕΔΩ  (74 σελίδες).

Θέματα Εξετάσεων Κύπρου από τον 2007 μέχρι και το 2017  ΕΔΩ (12 σελίδες).

Θέματα από τα Ψηφιακά Εκπαιδευτικά Βοηθήματα (ΨΕΒ) του Υπουργείου Παιδείας  ΕΔΩ (69 σελίδες)  και  ΕΔΩ (20 σελίδες).

Ερωτήσεις Πολλαπλής Επιλογής με το πρόγραμμα Hot Potatoes  ΕΔΩ  και  ΕΔΩ

Ερωτήσεις Σωστού - Λάθους με το πρόγραμμα Hot Potatoes  ΕΔΩ  και  ΕΔΩ

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

Σαν σήμερα ... 1961, ο Γιούρι Γκαγκάριν γίνεται ο πρώτος άνθρωπος στο διάστημα.


Γιούρι Γκαγκάριν

Σαν σήμερα, στις 12 Απριλίου 1961, ο Σοβιετικός κοσμοναύτης Γιούρι Αλεξέγεβιτς Γκαγκάριν (ρωσ. Ю́рий Алексе́евич Гага́рин) εκτοξεύθηκε από την θέση 1 της τοποθεσίας Tyuratam  στο Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ, στο Καζακστάν της Κεντρικής Ασίας, με το διαστημόπλοιο Βοστόκ 1 (ρωσ. ВΟCΤOK 1 - ΑΝΑΤΟΛΗ 1) κι έγινε ο πρώτος άνθρωπος που ταξίδεψε στο διάστημα και μπήκε σε τροχιά γύρω από τη Γη.

Ήταν η Τετάρτη μετά το Ορθόδοξο Πάσχα και η ώρα έδειχνε 06.07 UTC (09.07 ώρα Μόσχας), όταν ο Γιούρι Γκαγκάριν ξεκίνησε για το ιστορικό του ταξίδι μέσα στο Vostok 1 (Ανατολή 1).

Η παρουσίαση της πρώτης πτήσης του Γκαγκάριν από την
"Ιζβέστια" (επίσημη εφημερίδα της σοβιετικής κυβέρνησης)

Είχε προηγηθεί μια πολύ σκληρή διαδικασία επιλογής και εκπαίδευσης των 20 πρώτων υποψηφίων κοσμοναυτών. Έπρεπε, μεταξύ άλλων, να αντέξουν σε επιταχύνσεις 13g και η ψυχολογική εκπαίδευση περιελάμβανε ένα 24ωρο σε σκοτεινό και ηχομονωμένο δωμάτιο.  Οι τελικοί υποψήφιοι για το πρώτο ταξίδι στο διάστημα ήταν ο Γκαγκάριν και ο Gherman Titov (Γκέρμαν Τίτοφ), που επιλέχτηκαν, αφενός λόγω της άριστης επίδοσης που είχαν κατά την εκπαίδευσή τους, αφετέρου για το μικρό τους ανάστημα (το ύψος του Γκαγκάριν ήταν μόλις 1,58μ), μιας και ο θάλαμος της κάψουλας που θα τους μετέφερε στο διάστημα ήταν εξαιρετικά περιορισμένος και το μικρό βάρος του κοσμοναύτη αποτελούσε σημαντικό προσόν, αφού μείωνε το κόστος. Η τελική απόφαση ήταν να πετάξει ο Γκαγκάριν, με τον Τίτοφ ως εφεδρικό.

Σπάνια φωτογραφία μερικών από τους πρώτους υποψήφιους Σοβιετικούς
κοσμοναύτες κατά τη διάρκεια ιατρικών εξετάσεων το φθινόπωρο του 1959.
Διακρίνονται από αρ. προς δεξ. Gagarin, Nelyubov, Titov, Nikolaev,
Gorbatko, Khrunov, Leonov, Anikeev, Popovich, Shonin και Bykovsky.

Όπως είναι εύκολα κατανοητό, η απογοήτευση του Τίτοφ για τη μη επιλογή του ως πρώτου κοσμοναύτη στο διάστημα, ήταν μεγάλη. Όμως, γρήγορα η απογοήτευσή του μετατράπηκε σε ενθουσιασμό όταν του ανακοινώθηκε ότι αυτός θα ήταν το πλήρωμα του  Vostok-2, της δεύτερης επανδρωμένης πτήσης που έκανε περιφορά γύρω από τη Γη. Αξίζει να επισημάνω ότι ο Τίτοφ υπήρξε ο πρώτος φωτογράφος του διαστήματος. Κατά τη διάρκεια της πτήσης του μπόρεσε να τραβήξει φωτογραφίες και σύντομα κινηματογραφικά στιγμιότυπα της Γης από το διάστημα για πρώτη φορά.

Υποδοχή του Τίτοφ  μετά την πτήση του, από τον Γκαγκάριν και τους
Χρουτσόφ (αρ.), Σουσλόφ (αρ. του Γκαγκάριν) και Μπρέζνιεφ (δεξ.)
(9 Αυγούστου 1961 - Αεροδρόμιο της Μόσχας).

Αφού είχε γίνει η εκτόξευση, ο ραδιοφωνικός σταθμός της σοβιετικής πρωτεύουσας διέκοψε το πρόγραμμά του και ο εκφωνητής καλούσε τους ακροατές να αναμείνουν έκτακτη ανακοίνωση του επίσημου πρακτορείου ειδήσεων Tass. Η προειδοποίηση επαναλήφθηκε τρεις φορές. Η αγωνία κορυφώθηκε. Στις 10.02 (ώρα Μόσχας) η υποβλητική φωνή του Yuri Levitanτου δημοσιογράφου που εκφωνούσε τις σημαντικότερες ειδήσεις, σκόρπισε ρίγη συγκίνησης και ενθουσιασμού σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μιλώντας αργά και καθαρά ο εκφωνητής ανήγγειλε: "Εδώ Μόσχα. Προς όλους τους σταθμούς ραδιοφώνου της Σοβιετικής Ένωσης. Μεταδίδουμε την ανακοίνωση του Tass για την πρώτη πτήση του ανθρώπου στο κοσμικό Διάστημα". Στις τελευταίες αυτές λέξεις ο εκφωνητής ύψωσε κατά τρόπο δραματικό τη φωνή και σταμάτησε προς στιγμήν για να δοθεί χρόνος να αντιληφθούν οι ακροατές τη σημασία της ανακοίνωσης. "Το πρώτο διαστημόπλοιο του κόσμου Βοστόκ με άνθρωπο επιβάτη τέθηκε σε τροχιά από τη Σοβιετική Ένωση στις 12 Απριλίου 1961. Ο πλοηγός διαστήματος του διαστημόπλοιου-δορυφόρου Βοστόκ είναι ο Σοβιετικός πολίτης επισμηναγός Γκαγκάριν Γιούρι Αλεξέγιεβιτς ...".


Χάρτης όπου φαίνεται η διαδρομή της πτήσης του Γκαγκάριν.
Με κλικ ΕΔΩ θα μεταβείτε στο διαδραστικό χάρτη της υπηρεσίας russianspaceweb,
όπου μπορείτε να δείτε χρονικά την εξέλιξη της πτήσης.

Στις 09.22 (ώρα Μόσχας) το Βοστόκ βρισκόταν πάνω από τη Νότια Αμερική και ο Γκαγκάριν έστειλε προς τη Γη το πρώτο μήνυμά του: "Η πτήση συνεχίζεται ομαλά. Είμαι καλά". Στις 10.15 το διαστημόπλοιο βρισκόταν πάνω από την Αφρική με κατεύθυνση την Ε.Σ.Σ.Δ. και ο πρώτος κοσμοναύτης, που το όνομά του θα έμενε για πάντα στην ιστορία, έστειλε το δεύτερο μήνυμα: "Η πτήση συνεχίζεται ομαλά. Υφίσταμαι καλώς την έλλειψη βαρύτητας".

25 λεπτά μετά την εκτόξευση το διαστημόπλοιο είχε μπει σε ελλειπτική τροχιά με απόγειο 302 χιλιόμετρα, περίγειο 175 χιλιόμετρα και περίοδο 89 λεπτά και 34 δευτερόλεπτα, κινούμενο με ταχύτητα 7,61 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο (27.396 χιλιόμετρα την ώρα). Το κωδικό του όνομα κατά τη διάρκεια της πτήσης ήταν Кедр (Κέδρος).

Βλέποντας στο εσωτερικό ενός οχήματος Βοστόκ.

Μετά από 67 λεπτά σε τροχιά, το προσωπικό ελέγχου πτήσης έδωσε εντολή στο σκάφος να πυροδοτήσει τους κινητήρες επιβράδυνσης και ν' αρχίσει την επανείσοδό του στην γήινη ατμόσφαιρα. Ο Γκαγκάριν δεν προσγειώθηκε μαζί με την κάψουλα, αλλά χρησιμοποίησε το εκτινασσόμενο κάθισμά του σε ύψος 7 χιλιομέτρων. Μετά από ελεύθερη πτώση χρησιμοποίησε το αλεξίπτωτό του και προσγειώθηκε περίπου 25 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης Engelsστην περιοχή του Σαράτοφ, στις όχθες του Βόλγα, πολύ μακριά από την αναμενόμενη περιοχή προσγείωσης. Μια γυναίκα, η εγγονή της και η αγελάδα τους ήταν οι πρώτοι που είδαν τον Γκαγκάριν να επιστρέφει. Η συνολική διάρκεια της αποστολής, που τελείωσε στις 10.53 ώρα Μόσχας με την προσγείωση του Γκαγκάριν, ήταν 106 λεπτά (και όχι 108 όπως συνήθως γράφεται). Η κάψουλα είχε πέσει στη Γη στις 10.48 ώρα Μόσχας.


Το εξώφυλλο του αμερικάνικου περιοδικού ΤΙΜΕ
στις 21 Απριλίου 1961, με αφιέρωμα στην πρώτη διαστημική πτήση.

Κατά τη διάρκεια της πτήσης το Σοβιετικό Επιτελείο προήγαγε τον Γκαγκάριν σε Ταγματάρχη (για την περίπτωση που δεν επέστρεφε). 
Είχαν ετοιμαστεί τρία δελτία τύπου για την αποστολή, πριν την εκτόξευση: ένα για την περίπτωση επιτυχίας και δύο για την περίπτωση αποτυχίας. Ο Γκαγκάριν δεν είχε τον έλεγχο του σκάφους του, επειδή κανείς δεν ήξερε πώς οι συνθήκες κατά την πτήση θα επηρέαζαν τον άνθρωπο βιολογικά και ψυχολογικά. Ο συνδυασμός για το ξεκλείδωμα του χειριστηρίου βρισκόταν μέσα σ' ένα σφραγισμένο φάκελο που είχε μαζί του, ενώ το σκάφος ελεγχόταν από επιτελείο επιστημόνων και τεχνικών στη Γη.

Αξίζει ν' αναφέρουμε ότι αρχιτέκτονας αυτού του διαστημικού επιτεύγματος ήταν ο Σοβιετικός μηχανικός πυραύλων Sergei Pavlovich Korolev (Σεργκέι Πάβλοβιτς Κορολιόφ).

Δύο μέρες μετά τον άθλο, εκατομμύρια Μοσχοβιτών αποθέωσαν τον Γκαγκάριν, ενώ ο Νικίτα Χρουστσόφ τον ασπάστηκε δακρυσμένος. 


Ο Νικίτα Χρουτσόφ (αρισ.) και ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ (δεξ.) 
με τον Γιούρι Γκαγκάριν στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας, 
την Πρωτομαγιά του 1961.
Ας δούμε και κάποια παραλειπόμενα της πτήσης.

  • Τα προβλήματα που ανέκυψαν με το κλείσιμο των θυρίδων δεν καθυστέρησαν την εκτόξευση του Γκαγκάριν,  ούτε παρέτειναν την παραμονή του στην κάψουλα.
  • Τα δημοφιλή κινηματογραφικά πλάνα που συνδέονται με την εκτόξευση του Γκαγκάριν, στην πραγματικότητα καταγράφηκαν  κατά τη διάρκεια μιας αποτυχημένης εκτόξευσης ενός μη επανδρωμένου πειραματικού Vostok στις 28 Ιουλίου 1960. Μάλιστα, λίγα δευτερόλεπτα μετά τις εικόνες της σκιάς του πυραύλου που μετακινείται δια μέσου της γιγαντιαίας φλόγας των καυσίμων, το σύμπλεγμα εκτόξευσης κατέρρευσε και το διαστημικό όχημα εξερράγη σκοτώνοντας δύο σκύλους που ήταν στο σκάφος.
  • Το φιλμ του Κορολιόφ όπου φαίνεται να έχει τηλεπικοινωνιακή επαφή με τον Γκαγκάριν και να του δίνει οδηγίες, καταγράφηκε μετά την ολοκλήρωση της πτήσης  στο γραφείο του Κορολιόφ στο Podlipki (κοντά στη Μόσχα) και όχι στο υπόγειο καταφύγιο στο Tyuratam από το οποίο ο Κορολιόφ παρακολουθούσε την εκτόξευση.
  • Παρά τα γραφόμενα σε πολυάριθμους ρωσικούς και δυτικούς ιστότοπους, τα προβλήματα του Γκαγκάριν κατά την επιστροφή του στη Γη προκλήθηκαν από τους κινητήρες επιβράδυνσης (φρεναρίσματος) και όχι από το καλώδιο που συνέδεε τη μονάδα καθόδου με το κυρίως σκάφος.

Ο Γιούρι Γκαγκάριν με τον Σεργκέι Κορολιόφ.

Στην αντίπερα όχθη, στις Η.Π.Α., τα συναισθήματα ήταν ανάμικτα. Απογοήτευση, επειδή το πρώτο βήμα το έκαναν πάλι οι αντίπαλοι, αλλά και θαυμασμός για το άλμα της επιστήμης. "Είναι φανταστικό, μυθικό επίτευγμα" δήλωσε ο 
James Webbδιευθυντής τότε της NASA.

Σε λιγότερο από ένα μήνα μετά, στις 5 Μαΐου 1961, οι Αμερικανοί "απάντησαν" πραγματοποιώντας μια σύντομη βολή με επανδρωμένη "κάψουλα". Ο Alan Shepard έγινε ο πρώτος Αμερικανός αστροναύτης που εκτοξεύτηκε στο διάστημα από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ, φτάνοντας μέχρι ύψους 180 χιλιομέτρων (δεν έκανε περιφορά). Η πτήση του είχε διάρκεια δεκαπέντε λεπτά και στο τέλος εγκατέλειψε τον θαλαμίσκο Mercury και έπεσε στον ωκεανό με αλεξίπτωτο. 

Δείτε το βίντεο της επίσημης υποδοχής του Γιούρι Γκαγκάριν στη Μόσχα, στις 14 Απριλίου 1961.

Μαγνητοφωνημένος διάλογος ανάμεσα στον Γκαγκάριν, τον Κορολιόφ και το Κέντρο Ελέγχου (1:22)

Φωτογραφίες του Γιούρι Γκαγκάριν από την πρώτη διαστημική πτήση και την ζωή του (από το περιοδικό LIFO).

Αναλυτική παρουσίαση της επίσκεψης του Γκαγκάριν στην Αθήνα με φωτογραφικό υλικό (από τον ιστότοπο VEMBOS).

Πηγή: Today in Science History

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

Σαν σήμερα ... 1929, γεννήθηκε ο Νορβηγός νομπελίστας φυσικός Ivar Giæver.


Ivar Giaever

Σαν σήμερα, στις 5 Απριλίου 1929, γεννήθηκε ο Ivar Giaever (Ίβαρ Γιέβερ) στο Bergen της Νορβηγίας. Ήταν το δεύτερο από τα τρία παιδιά της οικογένειας.  Μεγάλωσε στο Toten, όπου ο πατέρας του, John A. Giaever, ήταν φαρμακοποιός. Παρακολούθησε το δημοτικό σχολείο στο Toten, αλλά για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση πήγε στην πόλη Hamar. 
Μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε για ένα χρόνο στη Raufoss Munition Factories (Επιχειρήσεις Πυρομαχικών Raufoss) και το 1948 ξεκίνησε σπουδές στο Norwegian Institute of Technology (Νορβηγικό Τεχνολογικό Ινστιτούτο), στο Trondheim, απ' όπου αποφοίτησε το 1952 με πτυχίο μηχανολόγου μηχανικού. 

Το 1952 παντρεύτηκε την Inger Skramstad με την οποία απέκτησαν 4 παιδιά, τον John,  την Anne, την Guri και την Trine.
Το 1953, ο Giaever ολοκλήρωσε το στρατιωτικό του στον νορβηγικό στρατό και στη συνέχεια εργάστηκε για ένα χρόνο ως ελεγκτής διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας για τη νορβηγική κυβέρνηση.

Ο Ivar Giaever στα εργαστήρια της General Electric,
με την συσκευή που χρησιμοποίησε για να αποδείξει ότι το
φαινόμενο σήραγγας συμβαίνει και στους υπεραγωγούς.

Το 1954 μετανάστευσε στον Καναδά κι εκεί, αφού εργάστηκε για ένα σύντομο χρονικό διάστημα ως βοηθός αρχιτέκτονα,  εντάχθηκε στο Advanced Engineering Program    (Πρόγραμμα Μηχανικής Ανωτέρου Επιπέδου) του καναδικού παραρτήματος της General Electric. 
Το 1956 μετανάστευσε στις ΗΠΑ όπου ολοκλήρωσε τα μαθήματα μηχανικής A, B και C της General Electric Company.
Το 1958 εντάχθηκε στο ερευνητικό κέντρο της General Electric, στο Schenectady της Νέας Υόρκης. Όσο βρισκόταν εκεί, σπούδασε παράλληλα Φυσική στο Πολυτεχνικό Ινστιτούτο  Rensselaer, απ' όπου πήρε διδακτορικό το 1964. 
Το 1964 επίσης έγινε πολίτης των ΗΠΑ. 
Όταν το 1988 εγκατέλειψε την General Electric, ήταν ήδη καθηγητής στο Rensselaer. 
Τα τελευταία χρόνια της καριέρας του ήταν καθηγητής στο τμήμα Φυσικής στο  Πανεπιστήμιο του Oslo.

Ο Ivar Giaever το 1973, από το αρχείο Emilio Segrè

Από το 1958 μέχρι το 1969 εργάστηκε στην μελέτη του φαινομένου σήραγγας στα ηλεκτρόνια, δια μέσου εξαιρετικά λεπτών μονωμένων ταινιών ανάμεσα σε δύο μέταλλα, σε κατάσταση κανονική ή υπεραγωγιμότητας. 

Tο 1973, ο Leo Esaki  μοιράστηκε το μισό Nobel Φυσικής με τον Ivar Giaever, "για τις πειραματικές ανακαλύψεις τους σχετικά με το φαινόμενο σήραγγας σε ημιαγωγούς και υπεραγωγούς, αντίστοιχα", ενώ το άλλο μισό  πήρε ο Brian David Josephson.

Το 1958, ο Leo Esaki είχε ανακαλύψει το φαινόμενο σήραγγας για τα ηλεκτρόνια στους ημιαγωγούς. Ο Giæver έδειξε ότι το φαινόμενο συμβαίνει και στους υπεραγωγούς. Τα πειράματα του Giæver έδειξαν την ύπαρξη ενός ενεργειακού χάσματος (gap) στους υπεραγωγούς, μια από τις πιο σημαντικές προβλέψεις της θεωρίας BCS (BardeenCooperSchriefferγια την υπεραγωγιμότητα, που είχε διατυπωθεί από το 1957. Τα πειραματικά αποτελέσματα του Giæver ώθησαν τον θεωρητικό Φυσικό Brian Josephson να εργαστεί στο φαινόμενο, κάτι που τον οδήγησε στην περιγραφή του αποτελέσματος  Josephson (Josephson effect) το 1962.


Ο Ivar Giaever σε χαρακτηριστική πόζα
(μιμούμενος προφανώς αντίστοιχη πόζα του Αϊνστάιν).

Το 1965 του απονεμήθηκε το βραβείο Oliver E. Buckley για την πρωτοποριακή εργασία  του που συνδύαζε το φαινόμενο σήραγγας και την υπεραγωγιμότητα.

Το 1969 ο Giæver πήρε μια υποτροφία από το Ίδρυμα Guggenheim και για ένα χρόνο παρακολούθησε ως βοηθός, ερευνητικό πρόγραμμα στη Βιοφυσική στο Clare Hall του  Πανεπιστημίου Cambridge. Μετά την επιστροφή του στις ΗΠΑ το 1970, συνέχισε ν' ασχολείται με αυτό το πεδίο έρευνας στο ερευνητικό κέντρο της General Electric,  μελετώντας τη συμπεριφορά των πρωτεϊνικών μορίων σε στερεές επιφάνειες. Αργότερα ο τομέας της Βιοφυσικής έγινε η αποκλειστική του απασχόληση. Σε αναγνώριση της δουλειάς του, το Μάιο του 1973 εξελέγη μέλος της ομάδας Coolidge της General Electric.  

Ο καθηγητής Ivar Giaever κατά τη διάρκεια συνέντευξης το 2004,
στην 54η συνάντηση κατόχων Νόμπελ, στο Lindau της Γερμανίας.
(Φωτό: Jonas Rosén)

Τα τελευταία χρόνια έχει ασχοληθεί με το ζήτημα της υπερθέρμανσης της Γης θεωρώντας ότι υπάρχει υπερβολή στην παρουσίαση του θέματος και δεν υπάρχει πραγματικό πρόβλημα. Μάλιστα, το Μάρτιο του 2009 είχε χαρακτηρίσει την τεχνητή υπερθέρμανση και τον τρόπο που προβάλλεται σαν μια "νέα θρησκεία". 


Στις 13 Σεπτεμβρίου 2011 παραιτήθηκε από την Αμερικανική Ένωση Φυσικής (APS) γιατί διαφώνησε μαζί της για τη θέση της για την υπερθέρμανση του πλανήτη.
Ο Giæver είναι επιστημονικός σύμβουλος του Ινστιτούτου Heartland

Ο Ivar Giaever στο Trondheim τον Απρίλιο του 2009.
(Φωτό: Trond Åm)

Στις 1 Ιουλίου 2015 μίλησε στην 65η συνάντηση των κατόχων βραβείου Nobel, στο  Lindau της Γερμανίας με θέμα την παγκόσμια υπερθέρμανση. Εκεί διαφώνησε δημόσια με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Obama, για τη θέση του ότι το ζήτημα της υπερθέρμανσης αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τον κόσμο σήμερα. 
Χαρακτηριστικά είπε: 'Λέω αυτό στον Ομπάμα: Συγγνώμη κ. Πρόεδρε, αλλά είστε λάθος. Τελείως λάθος. Η παγκόσμια υπερθέρμανση έχει πραγματικά γίνει μια νέα θρησκεία. Δεν μπορείς να το συζητήσεις. Δεν είναι σωστό... Ο καθένας μιλά για την κλιματική αλλαγή."

Δείτε σε βίντεο την ομιλία του Ivar Giaever στην 65η συνάντηση του Lindau (αγγλικά, 29:35). 

O Ivar Giaever εξηγεί σε βίντεο πώς λειτουργεί η κβαντική σήραγγα (αγγλικά, 4:38).

Η σελίδα του Ιvar Giaever στο Rensselaer Polytechnic Institute.

Πηγή: Today in Science History

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2018

Σαν σήμερα ... 1845, η πρώτη (γνωστή) φωτογραφία του ήλιου.


1845 Η πρώτη φωτογραφία του Ήλιου (SSPL—Getty Images)

Σαν σήμερα, στις 2 Απριλίου 1845, δύο από τους σπουδαιότερους Γάλλους Φυσικούς του 19ου αιώνα, ο Armand Hippolyte Fizeau και ο Jean Bernhard Leon Foucault σκόπευσαν με την κάμερά τους τον Ήλιο και 
πήραν την πρώτη πετυχημένη φωτογραφία του. 
Για την φωτογράφιση χρησιμοποίησαν την τότε καινούρια μέθοδο της δαγκεροτυπίας, αφήνοντας το διάφραγμα της μηχανής ανοιχτό για 1/60 του δευτερολέπτου και φτιάχνοντας μια φωτογραφία 4.7 ίντσες (12 εκατοστά) στη διαγώνιο.

      Armand Fizeau και Jean Leon Foucault, 'The 'c' Men'.
Έτσι ονομάστηκαν οι  Fizeau και  Foucault επειδή ασχολήθηκαν 
με τη μέτρηση της ταχύτητας c του φωτός 
και για πολλά χρόνια ήταν μαζί σαν αδέλφια.

Το γεγονός συνέβη 5 χρόνια αφότου ο Dr. J. W. Draper πήρε την πρώτη (γνωστή)  φωτογραφία ολόκληρου του δίσκου της Σελήνης και μόλις 20 χρόνια από τότε που ο  Nicéphore Niépce πήρε την πρώτη-πρώτη φωτογραφία (μια εικόνα της γαλλικής υπαίθρου όπως φαίνεται από ένα παράθυρο).
Να επισημάνουμε ότι η πρώτη φωτογραφία ηλιακής έκλειψης πάρθηκε στις 28 Ιουλίου 1851 με την μέθοδο επίσης της δαγκεροτυπίας, από τον Johann Julius Friedrich  Berkowskiστο Βασιλικό Αστεροσκοπείο του Königsberg στην τότε Πρωσία (σήμερα  Kalinigrad στη Ρωσία). 

Το ηλιόμετρο του Fraunhoffer με το οποίο φωτογραφήθηκε
η πρώτη ηλιακή έκλειψη στο Αστεροσκοπείο του Königsberg.

Αν και σήμερα η πρώτη εικόνα του ήλιου μας φαίνεται "πτωχή", για την εποχή της ήταν πολύ εντυπωσιακή, μιας και ήταν εντελώς καινούρια εμπειρία. Μάλιστα, ενώ με γυμνό μάτι μπορούμε να βλέπουμε τον ήλιο σαν ένα συμπαγές σώμα, σ' αυτή την πρώτη φωτογραφία του μπορούμε να διακρίνουμε και κάποιες ηλιακές κηλίδες.  

Πηγή: Today in Science History

Σάββατο, 31 Μαρτίου 2018

Σαν σήμερα ... 1906, γεννήθηκε ο νομπελίστας φυσικός Sin-Itiro Tomonaga.


Ο Sin-Itiro Tomonaga σε χαρακτηριστική πόζα με τσιγάρο.

Σαν σήμερα, στις 31 Μαρτίου 1906, γεννήθηκε στο Τόκιο ο Ιάπωνας φυσικός Sin-Itiro Tomonaga (ιαπωνικά: 朝永振) του οποίου το έργο τον καθιέρωσε ως έναν από τους θεμελιωτές της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής.

Ήταν το δεύτερο παιδί και μεγαλύτερος γιος του Ιάπωνα φιλοσόφου Sanjuro Tomonaga και της Hide TomonagaΤο 1913 η οικογένεια Tomonaga μετακόμισε στο Κιότο, επειδή ο πατέρας του τοποθετήθηκε καθηγητής φιλοσοφίας στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Κιότο. Αποφοίτησε από το Τρίτο Γυμνάσιο του Κιότο, ένα σχολείο που ανέδειξε μια μεγάλη ομάδα μαθητών που εξελίχθηκαν σε σημαντικές προσωπικότητες της Ιαπωνίας. 
Το 1926 μπήκε στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Κιότο και ήταν συμφοιτητής με τον Hideki Yukawa, κάτοχο του Νόμπελ Φυσικής 1949. Το 1929, αφού πήρε το πτυχίο Rigakushi (μπάτσελορ) στη φυσική, συνέχισε να εργάζεται στο πανεπιστήμιο ως βοηθός για τα επόμενα τρία χρόνια. Στη συνέχεια, το 1932 εντάχθηκε στην ομάδα του καθηγητή Yoshio Nishina στο Ινστιτούτο Φυσικής και Χημικής Έρευνας Riken του Τόκιο. Εκεί ξεκίνησε να εργάζεται σ' ένα καινούριο, εξελισσόμενο τομέα θεωρητικής φυσικής, την κβαντική ηλεκτροδυναμική, υπό την καθοδήγηση του δρ. Nishina. Η εργασία του εκείνης της εποχής για τη δημιουργία φωτοηλεκτρικού ζεύγους (photoelectric pair creation) είναι πολύ γνωστή.

2 Νόμπελ Φυσικής: Hideki Yukawa (αρ.) και Sin-Itiro Tomonaga.

Το 1937 εγκαταστάθηκε στη Λειψία της Γερμανίας για να σπουδάσει πυρηνική φυσική και ιδιαίτερα το πεδίο της κβαντικής θεωρίας, κοντά στην θεωρητική ομάδα εργασίας του W. Heisenberg. Εκεί έμεινε μέχρι το 1939 και έγραψε την εργασία "Innere Reibung und Wärmeleitfähigkeit der Kernmaterie" ("Εσωτερική τριβή και θερμική αγωγιμότητα του υλικού του πυρήνα"), που αποτέλεσε τη διδακτορική διατριβή του στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκιο τον Δεκέμβριο 1939. Ο λόγος της εσπευσμένης αναχώρησης του Tomonaga από τη Γερμανία ήταν η έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. 

Επιστρέφοντας στην Ιαπωνία, παντρεύτηκε την Ryοko Sekiguchi το 1940 και απέκτησαν δύο γιους και μία κόρη.
Το 1941 ανέλαβε θέση καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο (σήμερα Πανεπιστήμιο   Tsukuba). 


Sin-Itiro Tomonaga, φωτογραφία από τον Yousuf Karsh


Κατά τη διάρκεια του πολέμου ασχολήθηκε με τη μελέτη του magnetron, τη θεωρία των μεσονίων και τη δικιά του θεωρία "super-many-time".
Ενδιαφέρθηκε για την ανάπτυξη μιας θεωρίας για τα συστήματα μικροκυμάτων, έλυσε την κίνηση των ηλεκτρονίων στο magnetron και ανέπτυξε μια ενοποιημένη θεωρία των συστημάτων που αποτελούνται από οδηγούς κύματος (waveguides) και αντηχεία κοιλότητας (cavity resonators).
Το 1943 δημοσίευσε τη "super-many-time theory", που συνέδεε την κβαντική μηχανική με τη θεωρία σχετικότητας.


Ο Sin-Itiro Tomonaga το 1949.

Το 1948, ο Tomonaga και οι μαθητές του επανεξέτασαν μια εργασία από το 1939 του Sidney Dancoff, που προσπάθησε, αλλά δεν κατάφερε ν' αποδείξει, ότι οι άπειρες ποσότητες που εμφανίζονται στην κβαντική ηλεκτροδυναμική (QED) μπορούν να αλληλοκαταργηθούν. Ο Tomonaga, εφαρμόζοντας τη θεωρία του, διαπίστωσε ότι ο Dancoff είχε αγνοήσει έναν όρο στους υπολογισμούς του. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον όρο, η θεωρία έδωσε πεπερασμένα αποτελέσματα. Έτσι, ο Tomonaga ανακάλυψε την μέθοδο της επανακανονικοποίησης (renormalization) ανεξάρτητα από τον Julian Schwinger και μπόρεσε να υπολογίσει ταυτόχρονα φυσικές ποσότητες, όπως η μετατόπιση Lamb.


O Sin-Itiro Tomonaga σε ηλικία 56 ετών με τη σύζυγό του Ryοko
και την κόρη τους Shigeko, 21 ετών, μπροστά στο σπίτι τους στο Τόκιο.
(getty images) 

Τον επόμενο χρόνο 1949, προσκλήθηκε από τον Robert Oppenheimer να εργαστεί στο Ινστιτούτο Προηγμένων Μελετών στο Πανεπιστήμιο Princeton. Εκεί μελέτησε το πρόβλημα ταλαντώσεων ενός κβαντικού-μηχανικού συστήματος πολλαπλών σωμάτων.
Την επόμενη χρονιά επέστρεψε στην Ιαπωνία και πρότεινε το θεωρητικό μοντέλο του υγρού Tomonaga-Luttinger.

Το 1955 δημοσίευσε μια θεμελιώδη θεωρία της κβαντικής μηχανικής συλλογικών κινήσεων ("collective motions"). Την ίδια χρονιά πήρε την πρωτοβουλία για τη δημιουργία ενός Ινστιτούτου Πυρηνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο. Από το 1956 έως το 1962 διετέλεσε πρόεδρος του Πανεπιστημίου του Τόκιο. Το 1963 έγινε πρόεδρος του Επιστημονικού Συμβουλίου της Ιαπωνίας και διευθυντής του Ινστιτούτου Οπτικών Ερευνών του πανεπιστημίου.

Η δημοσίευση του περιοδικού Science με την είδηση της απονομής
του Νόμπελ Φυσικής 1965 στους Tomonaga, Schwinger και Feynman.

Το 1965 μοιράστηκε το Νόμπελ Φυσικής με τον Julian Schwinger και τον Richard P. Feynman "για τη θεμελιώδη εργασία τους στην κβαντική ηλεκτροδυναμική και τις συνέπειες από την εμβάθυνση στη φυσική των στοιχειωδών σωματιδίων".

Ο Tomonaga τιμήθηκε με το Βραβείο της Ιαπωνικής Ακαδημίας (1948), το Βραβείο Order of Culture από τον Ιάπωνα αυτοκράτορα (1952) και το Μετάλλιο Lomonosov από την ΕΣΣΔ (1964). Υπήρξε μέλος της Ιαπωνικής Ακαδημίας, όπως και πολλών Ακαδημιών άλλων χωρών. 

Νομίζω ότι είναι χαρακτηριστική η απάντηση που έδωσε στο γιατί ασχολήθηκε με το συγκεκριμένο επιστημονικό πεδίο "Η καριέρα μου στη φυσική ξεκίνησε, λόγω της επίσκεψης του Αϊνστάιν στην Ιαπωνία το 1922, όταν διαπίστωσα ότι ο κόσμος της φυσικής κρύβει πολλά θαύματα. Μαγεύτηκα από την πιθανότητα να ερευνήσω αυτό τον καταπληκτικό κόσμο".

Το εξώφυλλο του βιβλίου που αναφέρεται στους 4 θεμελιωτές
της θεωρίας QED: Dyson, Feynman, Schwinger και Tomonaga
(έκδοση Princeton University Press, 1994)
.

Ο Sin-Itiro Tomonaga πέθανε στις 8 Ιουλίου 1979 στο Τόκιο από  καρκίνο του λάρυγγα (ήταν μανιώδης καπνιστής). Είναι θαμμένος στο Κοιμητήριο Tama του Τόκιο. 

Πηγή: Today in Science History