"Μαγνητική Ροή - Ηλεκτρομαγνητική Επαγωγή" σε pptx.

 

Φυσική Γ' Λυκείου Προσανατολισμού Θετικών Σπουδών και Σπουδών Υγείας

Στις 73 διαφάνειες της ανάρτησης υπάρχει παρουσίαση της θεωρίας μέσα από ένα συνδυασμό κειμένου, εικόνων και υπερσυνδέσεων. Όποια λέξη ή φράση εμφανίζεται υπογραμμισμένη σε μια διαφάνεια, σημαίνει πως έχει υπερσύνδεση. 

Παρακάτω δίνω ορισμένες οδηγίες για την καλύτερη λειτουργία και χρήση των διαφανειών μιας παρουσίασης pptx. Αυτό θα γίνεται σε κάθε παρόμοια ανάρτηση.

Όταν το pptx είναι σε κατάσταση προβολής, βάζοντας το δείκτη του ποντικιού στην υπογραμμισμένη λέξη ή φράση, εμφανίζεται το "χεράκι", οπότε κάνοντας αριστερό κλικ εκεί, οδηγείστε συνήθως σε μια προσομοίωση ή βίντεο που έχει σχέση κι εξυπηρετεί την καλύτερη κατανόηση του συγκεκριμένου μαθήματος. Γι' αυτή τη διαδικασία χρειάζεται να υπάρχει σύνδεση με το διαδίκτυο.

Μετά την ανάπτυξη της θεωρίας, δίνονται διαδικτυακές διευθύνσεις-παραπομπές, όπου μπορείτε να βρείτε επιπλέον χρήσιμο εκπαιδευτικό υλικό προερχόμενο από συναδέλφους και εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Στις τελευταίες διαφάνειες κάθε ανάρτησης υπάρχουν ερωτήσεις (διαφόρων τύπων) και ασκήσεις σχετικές με το θέμα της ανάρτησης. 

Οι αναρτήσεις pptx μπορούν να χρησιμοποιηθούν άμεσα από κάθε συνάδελφο, αρκεί να έχει κατεβάσει στον υπολογιστή του κάποιο πρόγραμμα που υποστηρίζει το powerpoint (Office ή κάτι άλλο). 

Για την παρουσίαση κάθε διαφάνειας έχω επιλέξει κάποιο χρονισμό. Γι' αυτό ο (η) χρήστης του υλικού καλό θα ήταν να έχει μελετήσει με προσοχή τον τρόπο που το κείμενο και οι εικόνες αλληλοδιαδέχονται, πριν το χρησιμοποιήσει. 

Υπάρχει περίπτωση κάποια σύμβολα να μην προβάλλονται σωστά στην οθόνη του δικού σας υπολογιστή. Ο πιο πιθανός λόγος γι' αυτό είναι η διαφορετική έκδοση του Office (pptx). Χρησιμοποιώ το MS Office 2016. 

Οι αναρτήσεις δεν είναι κωδικοποιημένες, για να μπορεί ο (η) συνάδελφος να επιφέρει αλλαγές που κρίνει ότι βελτιώνουν την εκπαιδευτική προσέγγιση του θέματος. Η αναφορά από τον (την) χρήστη, του ονόματός μου ως δημιουργού της παρουσίασης, θα με τιμούσε ιδιαίτερα! 

Εννοείται, ότι η χρήση κάθε ανάρτησης pptx δεν αφορά την εμπορική εκμετάλλευσή της. 

Μπορείτε να κατεβάσετε την ανάρτηση "ΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΡΟΗ - ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΕΠΑΓΩΓΗ" από  ΕΔΩ (Dropbox)  ή  ΕΔΩ (Google Drive). 

Πώς θα κατεβάσετε ένα αρχείο στον υπολογιστή σας.

Αριστερό κλικ στη λέξη "ΕΔΩ" (που αντιστοιχεί στο αρχείο που θέλετε). Θα μεταφερθείτε στον ιστότοπο του Dropbox ή του Google Drive (όπου είναι αποθηκευμένα τα αρχεία).

Αριστερό κλικ στις τρεις τελείες (...) που βλέπετε επάνω, δεξιά (για το Dropbox). Αριστερό κλικ στη λέξη "Αρχείο" (για το Google Drive).

Αριστερό κλικ στην λέξη "download" (για το Dropbox). Αριστερό κλικ στην λέξη "Λήψη" (για το Google Drive).

Το αρχείο κατεβαίνει στο Φάκελο ΛΗΨΕΙΣ του υπολογιστή σας (ή όπου αλλού έχετε ορίσει να κάνετε λήψη των αρχείων). 

Αποθηκεύστε το αρχείο σε όποιο Φάκελο του υπολογιστή σάς εξυπηρετεί.

Καλή συνέχεια στις προσπάθειές σας.

Σαν σήμερα... 1608, γεννήθηκε ο Ιταλός Evangelista Torricelli.

Evangelista Torricelli
(ελαιογραφία του Sir Peter Lely)

Σαν σήμερα, στις 15 Οκτωβρίου 1608, γεννήθηκε στη Ρώμη ο Ιταλός φυσικός και μαθηματικός Evangelista Torricelli (Εβαντζελίστα Τορικέλι). Είναι περισσότερο γνωστός για την εφεύρεση του υδραργυρικού βαρομέτρου, τη μέτρηση της ατμοσφαιρικής πίεσης και την εξαιρετική κατασκευή φακών για τηλεσκόπια. Οι πληροφορίες που έχουμε για την παιδική και εφηβική ηλικία του είναι λίγες και όχι αξιόπιστες.

Ο Εβαντζελίστα ήταν το πρώτο παιδί του Gaspare Torricelli και της Caterina Angetti. Ο πατέρας του ήταν εργάτης στην υφαντουργία και η οικογένειά του ήταν φτωχή. Ο Gaspare βλέποντας ότι ο γιος του είχε έφεση για τα γράμματα, τον έστειλε να σπουδάσει στη Faenza, κάτω από την επίβλεψη του θείου του Giacomo που ήταν μοναχός στο ανδρικό Τάγμα Camaldolese. Μπορούμε ν’ αντλήσουμε ορισμένες πληροφορίες σχετικά με την επιστημονική κατάρτιση του Τορικέλι από το περιεχόμενο μιας επιστολής του προς το Γαλιλαίο στις 11 Σεπτεμβρίου 1632. Σ’ αυτό το γράμμα, ο Τορικέλι εξηγεί ότι αφού σπούδασε “υπό την πειθαρχία των Ιησουιτών μοναχών” μόνος του για δύο χρόνια (1624-1626, μάλλον στη Faenza), σε ηλικία 18 ετών έγινε "λόγιος" υπό τον Βενεδικτίνο μοναχό Benedetto Castelli (Μπενεντέτο Καστέλι) που ήταν καθηγητής των μαθηματικών στο Κολέγιο της Sapienza στη Ρώμη (τώρα Πανεπιστήμιο Sapienza της Ρώμης). Σε αντάλλαγμα, ο Τορικέλι εργάστηκε ως γραμματέας του Καστέλι από το 1626 ως το 1632. Λόγω αυτής της ασχολίας του, ο Τορικέλι είχε την ευκαιρία να παρευρίσκεται σε πειράματα που γίνονταν με τη χρηματοδότηση του Πάπα Urban (Ουρβανού) VIII.

Η υπογραφή του Εβαντζελίστα Τορικέλι.

Όταν τον Φεβρουάριο του 1632, δημοσιεύτηκε στη Φλωρεντία το βιβλίο του Γαλιλαίου "Dialogo sopra i due massimi sistemi del mondo" ("Διάλογος για τα δύο κύρια παγκόσμια συστήματα"), ο Καστέλι, που ήταν από τους πιο πιστούς μαθητές και φίλους του Γαλιλαίου, εξέτασε προσεκτικά και με ιδιαίτερη ανησυχία τις αντιδράσεις που υπήρχαν στο περιεχόμενο του βιβλίου από τους κύκλους της Ρώμης (Βατικανό). Καθώς ο Καστέλι έπρεπε να φύγει από τη Ρώμη για λίγες μέρες, ζήτησε από τον Τορικέλι να ενεργήσει ως γραμματέας του. Με αυτό τον τρόπο, ο νεαρός Τορικέλι είχε την ευκαιρία να γράψει στο Γαλιλαίο απαντώντας σ’ ένα από τα γράμματά του και να τον ενημερώσει για τα μέτρα που έλαβε ο ηγούμενος (Καστέλι) για να αποφύγει ένα «αισχρό ψήφισμα» ή, με άλλα λόγια, για να αποφευχθεί η καταδίκη του βιβλίου και του συγγραφέα του.

Απόσπασμα από το γράμμα του Τορικέλι στον Michelangelo Ricci
όπου αναφέρεται στον Αρχιμήδη,

Οι φίλοι του Γαλιλαίου στη Ρώμη ήλπιζαν ότι τελικά θα μπορούσαν ν’ αποφύγουν τα χειρότερα. Ο Τορικέλι, όπως εξηγεί στην επιστολή, ήταν μεταξύ των πρώτων αναγνωστών του «Διαλόγου» στη Ρώμη. Μελέτησε το περιεχόμενό του "με την απόλαυση [...] ενός που, έχοντας ήδη μελετήσει όλη τη γεωμετρία με προσοχή [...] και έχοντας μελετήσει τον Πτολεμαίο και γνωρίσει σχεδόν τα πάντα για τον Tycho (Brahe), τον Kepler και τον Longomontanus, τελικά, επηρεασμένος από τις πολλές συζητήσεις, αποφάσισε να ταχθεί με τον Κοπέρνικο και να γίνει οπαδός του Γαλιλαίου και επαγγελματικά και στο δόγμα".

Αυτή ήταν η μόνη περίπτωση κατά την οποία ο Τορικέλι δήλωσε ανοιχτά ότι είναι οπαδός των απόψεων του Κοπέρνικου. Αναμφίβολα ήταν πολύ στενοχωρημένος από την υποδοχή που έτυχε ο "Διάλογος" και την καταδίκη του Γαλιλαίου από το Ιερό Γραφείο (Holy Office), τον Ιούνιο του 1633. Βέβαια, είναι πιθανό ότι το ενδιαφέρον του Τορικέλι για τη διαδικασία να προερχόταν μόνο από την αναγκαστική απουσία του Καστέλι από τη Ρώμη την περίοδο κατά την οποία ξεκίνησε η δίκη και τις οδηγίες που είχε λάβει από τον Καστέλι ότι θα έπρεπε να παρακολουθήσει την πορεία των γεγονότων για να τον κρατά ενήμερο.

Πορτραίτο του Τορικέλι από το βιβλίο του
 "Lezione accademiche" (1715).
(Linda Hall Library)

Το έργο του Τορικέλι εκτείνεται σε 4 πεδία έρευνας, τα ίδια με αυτά που είχε ασχοληθεί και ο Γαλιλαίος, εκτός από την αστρονομία. Αυτά τα πεδία έρευνας ήταν:

·         Η Γεωμετρία,

·         Η εφαρμογή της γεωμετρίας στη μελέτη της κίνησης,

·         Το βαρομετρικό πείραμα και

·         Η ανάπτυξη τεχνικών για την παραγωγή φακών τηλεσκοπίων.

Το έργο του Τορικέλι για τη γεωμετρία και τις εφαρμογές της έδειξε πολύ καθαρά τις λαμπρές διανοητικές του ικανότητες. Στη Γεωμετρία ασχολήθηκε με τον "τετραγωνισμό της κυκλοειδούς καμπύλης" (quadrature of the cycloid curve) και με τον "κυβισμό του κυκλικού υπερβολοειδούς(;)" (Cubature of the hyperboloid of revolution). Ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τη μέθοδο των "αδιαίρετων καμπυλών" ("curved indivisibles") συμβάλλοντας με αυτό τον τρόπο στη "μέθοδο των αδιαίρετων" που εισήγαγε στη γεωμετρία ο Bonaventura Cavalieri. Ο Τορικέλι και ο Bonaventura υπήρξαν εξαιρετικά στενοί φίλοι και είχαν στενή επιστημονική συνεργασία, κάτι που τεκμηριώνεται από την πλούσια επιστημονική αλληλογραφία τους.

Σχέδιο από την εργασία του Τορικέλι "Quadrature of the cycloid space".

Το 1641, τρεις μήνες πριν το θάνατο του Γαλιλαίου, ο Τορικέλι ταξίδεψε στη Φλωρεντία για να ζήσει με τον Γαλιλαίο στο σπίτι του και να τον συντρέξει τις τελευταίες ημέρες του. Ο Γαλιλαίος, που βρισκόταν σε κατ' οίκον περιορισμό για οκτώ χρόνια, ήταν εντελώς τυφλός τα τρία τελευταία χρόνια. Παρά τον κατ' οίκον περιορισμό του, ο Γαλιλαίος ήταν ο μαθηματικός και φιλόσοφος δίπλα στον Μεγάλο Δούκα Φερδινάνδο Β' της Τοσκάνης.

Μετά το θάνατο του Γαλιλαίου, ο Τορικέλι τοποθετήθηκε στο ίδιο αξίωμα, με μεγάλο μισθό και διαμέρισμα στο Παλάτι των Μεδίκων στη Φλωρεντία. Διορίστηκε επίσης επικεφαλής των μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Πίζας. Παρέμεινε σε αυτές τις θέσεις μέχρι τον θάνατό του.

Ως κληρονόμος του Γαλιλαίου, ο Τορικέλι ήταν υποχρεωμένος να αντιμετωπίσει τις επικρίσεις που ασκήθηκαν κατά του έργου του εμπνευστή του, ιδίως από τον Descartes (Καρτέσιος) και τον Gilles Personne de Roberval.

Γκραβούρα από το βιβλίο "Les Merveilles de la Science" του Louis Figuier (1867).
Ένας σωλήνας Τορικέλι μεταφέρεται στο βουνό για πειράματα.
(Linda Hall Library)

Η επιστήμη της κίνησης που πρότεινε ο Γαλιλαίος στο τελευταίο έργο του "Discorsi e dimostrazioni matematiche intorno a due nuove scienze" σε συντομία "Δύο Νέες Επιστήμες" δεν έγινε αποδεκτή από όλους. Η αναλογικότητα που πρότεινε ο Γαλιλαίος ανάμεσα στην απόσταση που διανύεται και του τετραγώνου του χρόνου στην κίνηση της ελεύθερης πτώσης των σωμάτων, όπως και η παραβολική τροχιά των βλημάτων, δεν έπεισε τους δύο Γάλλους επιστήμονες. Εξοργισμένος ο Τορικέλι από την επιμονή τους και ειδικά από τις απόψεις του Roberval, σύμφωνα με τις οποίες τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξε ο Γαλιλαίος δεν επιβεβαιώνονταν από τις πειραματικές δοκιμές, ο Τορικέλι αποφάσισε να δώσει γρήγορα ένα τέλος σ’ αυτές τις συζητήσεις.

Σ' επιστολή που έστειλε στον Roberval στις 7 Ιουλίου 1646, σημείωνε ότι σε ένα από τα έργα του ο Αρχιμήδης είχε παρομοιάσει τις τροχιές των βλημάτων με τις σπείρες. Τότε ο Τορικέλι έβαλε στον Roberval το ερώτημα: Αφού το λάθος του Αρχιμήδη ήταν φανερό, θα έπρεπε  να καταδικαστεί το σύνολο του βιβλίου; Δεν θα ήταν προτιμότερο ολόκληρο το βιβλίο να διαβαστεί χωρίς καμία αναφορά σε βλήματα και απλά να προσθέσουμε τη λέξη "σημείο", η κίνηση του οποίου δεν ακολουθεί ένα φυσικό νόμο αλλά ένα φανταστικό; Στην επιστολή κατέληγε προτείνοντας ότι οι λέξεις "βλήματα", "βαριά σώματα", "βαλλιστική" κ.ο.κ., που ανήκουν στη φυσική, θα έπρεπε να αφαιρεθούν από το βιβλίο του Αρχιμήδη, αφήνοντας μόνο τις αφηρημένες προτάσεις που ανήκουν στη γεωμετρία.

Άγαλμα του Τορικέλι στο Μουσείο
Φυσικής Ιστορίας της Φλωρεντίας.

Ήταν σίγουρο ότι ο τόνος της επιστολής προς τον Roberval ήταν προκλητικός, αλλά στην πραγματικότητα αυτό που έκανε ο Τορικέλι δεν ήταν τίποτε άλλο παρά η υπεράσπιση των νόμων της φυσικής της κίνησης που είχε προτείνει ο Γαλιλαίος, αφού ο ίδιος ήταν πιστός οπαδός αυτών. 

Tην άνοιξη του 1644 το όνομα του Τορικέλι έγινε διάσημο στην Ιταλία και στη διανόηση της Ευρώπης όταν κατάφερε να πραγματοποιήσει το πείραμα με τον "quicksilver" ("υδράργυρο").

Με αυτό το επιτυχημένο πείραμα ο Τορικέλι κατάφερε να επιβεβαιώσει την πεποίθηση που είχε ότι ο αέρας έχει μάζα και ότι δημιουργεί πίεση στα πράγματα γύρω του. Η ανακάλυψη βοήθησε τον Τορικέλι να καταλήξει στο εξής: "Ζούμε βυθισμένοι στο βυθό ενός ωκεανού του στοιχείου αέρα, ο οποίος με αδιαμφισβήτητα πειράματα είναι γνωστό ότι έχει βάρος".

Γκραβούρα με τον Τορικέλι να παρουσιάζει το πείραμά του
με τον υδραργυρικό σωλήνα. 
(Encyclopedia Britannica)

Σ’ αυτό το πείραμα ουσιαστικά στηρίχτηκε η κατασκευή του πρώτου μανομέτρου (όργανο για τη μέτρηση της πίεσης).

Στο πείραμα που έγινε στη Φλωρεντία, ο Τορικέλι χρησιμοποίησε ένα γυάλινο σωλήνα, κλειστό στο ένα άκρο του, που τον γέμισε με υδράργυρο μέχρι το 75% του σωλήνα. Χρειάστηκε να αναστρέψει πολλές φορές το σωλήνα προκειμένου ν’ αφαιρεθούν όλες οι φυσαλίδες αέρα που πιθανά ήταν εγκλωβισμένες. Στη συνέχεια γέμισε εντελώς το σωλήνα με καθαρό υδράργυρο και τον τοποθέτησε σ’ ένα πιάτο γεμάτο με υδράργυρο, με το κλειστό άκρο προς τα πάνω. Τότε παρατήρησε ότι ο υδράργυρος μέσα στον κλειστό γυάλινο σωλήνα κατέβηκε και πάνω από την ελεύθερη επιφάνειά του δημιουργήθηκε κενό. Μετρώντας το ύψος της στήλης του υδραργύρου στο σωλήνα βρήκε ότι ήταν περίπου 760 mm (76 εκατοστά). Ακόμη και όταν ο σωλήνας ανακινείτo ή έγερνε, το ύψος της στήλης παρέμενε το ίδιο. Ο κενός χώρος στο σωλήνα ονομάζεται "κενό Τορικέλι".

Αναμνηστικό ιταλικό γραμματόσημο για τα 
350 χρόνια από τη γέννηση του Τορικέλι (1958).

Αργότερα, ο Blaise Pascal (Μπλεζ Πασκάλ) το πήγε πιο μακριά, βάζοντας τον κουνιάδο του να δοκιμάσει το πείραμα σε διαφορετικά υψόμετρα σ’ ένα βουνό. Έτσι διαπίστωσε ότι για διαφορετικά υψόμετρα από την επιφάνεια της θάλασσας, η πίεση ήταν διαφορετική. Η ατμοσφαιρική ή βαρομετρική πίεση μεταβάλλεται "οριζόντια" και "κατακόρυφα" τόσο από τόπου εις τόπον, όσο και από χρόνου εις χρόνον παρατήρησης. Οι "οριζόντιες μεταβολές" είναι πολύ μικρότερες των "κατακόρυφων μεταβολών", πλην όμως έχουν εξαιρετική σημασία στη δημιουργία των καιρικών φαινομένων. Π.χ. οι άνεμοι είναι αποτέλεσμα αυτών των μεταβολών.

Το πείραμα της Φλωρεντίας οργανώθηκε αρχικά από την επιθυμία να βρεθεί αν ο αέρας έχει βάρος και στη συνέχεια από την προσπάθεια για την παραγωγή κενού. Ένα παρόμοιο πείραμα είχε ήδη πραγματοποιηθεί στη Ρώμη, πιθανώς όταν ο Γαλιλαίος ήταν ακόμα στη ζωή, από τον Gasparo Berti, παρουσία των Ιησουιτών μοναχών Niccolò Zucchi και Athanasius Kircher, αλλά τα αποτελέσματα αποκαλύφθηκαν μόλις το 1647. Ο Berti είχε χρησιμοποιήσει νερό, οπότε ο σωλήνας είχε μήκος περίπου δέκα μέτρα. Η αρχική ιδέα του Τορικέλι και η τεχνική συμβολή του στο πείραμα, συνίστατο στη χρήση υδραργύρου αντί για νερό, μια καινοτομία που επέτρεψε τη μείωση του μήκους του σωλήνα κατά 13 φορές περίπου.

Γκραβούρα από το βιβλίο Technica Curiosa του 
 Gaspar Schott για το πείραμα του Berti.

Το πείραμα του Τορικέλι προκάλεσε τεράστιο ενδιαφέρον, ιδιαίτερα στη Γαλλία και την Πολωνία. Οι συζητήσεις δεν επικεντρώθηκαν πάντα στις τεχνικές πτυχές του πειράματος ή στα επιστημονικά συμπεράσματα που ήταν δυνατόν να εξαχθούν από αυτό, αλλά αντίθετα πρόταξαν, για άλλη μια φορά, την πολεμική μεταξύ "αρχαίων" και "σύγχρονων" επιστημόνων. Η μείωση του ύψους της στήλης του υδραργύρου στο σωλήνα παρήγαγε έναν φαινομενικά κενό χώρο στην κορυφή του σωλήνα, που στην πραγματικότητα τίναζε στον αέρα μία από τις βασικές αρχές της αριστοτελικής φυσικής ("Η Φύση απεχθάνεται το κενό"). Οι Ιησουίτες πολέμησαν με φανατισμό το πείραμα, στην προσπάθειά τους να υπερασπιστούν την αδυναμία ύπαρξης του κενού.

Ο Τορικέλι δεν συμμετείχε καθόλου σ’ αυτή τη φιλοσοφική συζήτηση για την ύπαρξη ή όχι του κενού. Σε δύο επιστολές, στις 11 και 28 Ιουνίου 1644, που έστειλε στον Michelangelo Ricci (Μιχαήλ Άγγελο Ρίτσι), ο Τορικέλι περιέγραφε το πείραμα, αλλά δεν πήρε θέση στη φιλοσοφική συζήτηση που προκλήθηκε για το κενό. Απλά, στην επιστολή της 11ης Ιουνίου, παρατήρησε ότι "πολλοί έχουν πει ότι το κενό δεν υπάρχει, άλλοι ότι μπορεί να υπάρχει, αλλά μόνο με δυσκολία και ενάντια στην επιθυμία της Φύσης". Επιπλέον, ο Τορικέλι δεν θεώρησε ότι το πείραμα πέτυχε, επειδή το ύψος της στήλης υδραργύρου που έπρεπε να εξισορροπήσει το βάρος του αέρα μπορούσε να είναι διαφορετικό, επηρεασμένο "από τη ζέστη και το κρύο".

Σχέδιο του Τορικέλι για το πείραμα με τον υδράργυρο,
στο γράμμα της 11ης Ιουνίου 1644 στον Michelangelo Ricci.

Ένα άλλο πολύ σημαντικό αποτέλεσμα ήταν ότι η δύναμη που εμπόδιζε την πτώση του υδραργύρου δεν ήταν μέσα στο σωλήνα. Ο Τορικέλι, στην ίδια επιστολή, πρότεινε την υπόθεση ότι αυτή η δύναμη ήταν εξωτερική και οφειλόταν στο "βάρος του αέρα". Τα δύο γράμματα στον Ricci είναι τα μόνα έγγραφα που έγραψε ο ίδιος ο Τορικέλι για το θέμα. Θα μπορούσε να υποτεθεί ότι αυτή η σιωπή οφειλόταν στη δυσαρέσκειά του για την παρέμβαση των θεολόγων στη συζήτηση. Μια φράση του Ricci, σε μια επιστολή που εστάλη στον Τορικέλι στις 18 Ιουνίου 1644, θα μπορούσε να υποστηρίζει αυτή την υπόθεση: "Εκτιμώ, ότι δυστυχώς θα είστε πολύ αηδιασμένος από την τερατώδη γνώμη αυτών των θεολόγων και από τη συνεχή συνήθειά τους να αναμειγνύουν τα πράγματα του Θεού με φυσικά ερωτήματα, όπου θα πρέπει αντί να κάνουν αυτό, να τα αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερο σεβασμό και ευλάβεια".

Η επιστημονική δραστηριότητα του Τορικέλι διαδόθηκε πλατιά στη Γαλλία, ειδικά με πρωτοβουλία του μοναχού François du Verdus, που έστειλε στις 23 Ιουλίου 1644 επιστολή στον Jean François Niceron, παρουσιάζοντάς του το πείραμα με τον υδράργυρο. Δυστυχώς οι σχέσεις μεταξύ των επιστημόνων από τη Γαλλία και την Ιταλία έγιναν δύσκολες, λόγω των συζητήσεων που εμφανίστηκαν για την προτεραιότητα της ανακάλυψης του τετραγωνισμού της κυκλοειδούς καμπύλης και του πειράματος με τον υδράργυρο. Ο Τορικέλι αναστατώθηκε πολύ από την εξέλιξη των γεγονότων και πεπεισμένος ότι άλλοι ήθελαν να διεκδικήσουν τις ανακαλύψεις του για τον εαυτό τους, αποφάσισε να υπερασπιστεί τον εαυτό του δημοσιεύοντας τα γράμματα που αντάλλαξε με τους Γάλλους επιστήμονες.

Το εξώφυλλο του βιβλίου "Lezioni accademiche".

Τελικά αυτό δεν μπόρεσε να το πραγματοποιήσει, γιατί τη νύχτα της 24ης προς την 25η Οκτωβρίου 1647, ο Τορικέλι, σε ηλικία μόλις 39 ετών, πέθανε στη Φλωρεντία από ασθένεια άγνωστης φύσης, πιθανά από τυφοειδή πυρετό ή πνευμονία. Η σορός του θάφτηκε στη Βασιλική του San Lorenzo, στη Φλωρεντία. Σύντομη περιγραφή της εξέλιξης της ασθένειας του Τορικέλι κάνει ο Ludovico Serenai σε επιστολή του στον Bonaventura Cavalieri στις 26 Οκτωβρίου 1647. Αμέσως μετά το θάνατο του Τορικέλι, ο φίλος του κι εκτελεστής της διαθήκης του Ludovico Serenai έγραψε επιστολή στον αδελφό του Evangelista, Francesco Torricelli στη Ρώμη, με την οποία τον ενημέρωνε για το θάνατο του αδελφού του και τα σχετικά με τα κληρονομικά. Οι κύριοι κληρονόμοι ήταν τα δύο αδέλφια του, Carlo και Francesco. Ο Τορικέλι είχε γράψει τη διαθήκη του 11 μέρες πριν το θάνατό του διαισθανόμενος την πιθανή άσχημη εξέλιξη της ασθένειάς του. Μεταξύ άλλων είχε πει στον Serenai να σβήσει όλες τις σημειώσεις που είχε κάνει στα περιθώρια των βιβλίων του επικρίνοντας τους Ιησουίτες μελετητές Niccolò Cabeo και Athanasius Kircher, γιατί δεν ήθελε οι μελλοντικές γενιές να μάθουν για τη βαθιά περιφρόνηση που αισθανόταν γι’ αυτούς.

Ο Εβαντζελίστα Τορικέλι ποτέ δεν παντρεύτηκε και δεν απέκτησε παιδιά.

Μνημείο του Τορικέλι στη Faenza (1864).

Το ενδιαφέρον του Τορικέλι για την αφηρημένη συλλογιστική συνδυάστηκε με την άρνησή του να επιτρέψει στον εαυτό του να φυλακιστεί μέσα στα στενά όρια της μελέτης ενός συγκεκριμένου φυσικού φαινομένου. Στην πραγματικότητα, το ενδιαφέρον του Τορικέλι δεν απευθυνόταν αποκλειστικά στην αφηρημένη συλλογιστική. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι στον Τορικέλι υπήρχαν δύο διαφορετικά άτομα: ο τεχνικός, ο οποίος τελειοποιούσε τις πρακτικές μεθόδους για την κατασκευή φακών τηλεσκοπίου χωρίς να ανησυχεί για τις θεωρητικές πτυχές του προβλήματος και ο θεωρητικός της κίνησης, που δεν ήταν πρόθυμος να αναζητήσει οπωσδήποτε πειραματικές αποδείξεις, ίσως επειδή δεν πίστευε στην αδιάψευστη απόδειξη που παρείχε η άμεση παρατήρηση των φαινομένων.

Αξίζει να σταθούμε και στο έργο που πρόσφερε ο Τορικέλι στον τομέα της οπτικής. Σχεδίασε και κατασκεύασε μια σειρά από τηλεσκόπια και απλά μικροσκόπια. Αρκετοί μεγάλοι φακοί, με χαραγμένο το όνομά του, εξακολουθούν να διατηρούνται στη Φλωρεντία. Εφηύρε μια μέθοδο με την οποία μικροσκοπικοί φακοί θα μπορούσαν να κατασκευαστούν από γυαλί που θα μπορούσε εύκολα να λιώσει σε μια λάμπα.

H 1η σελίδα από το βιβλίο "Opera geometrica".

Τα γραπτά αρχεία του Τορικέλι φυλάσσονται στην Φλωρεντία. Τα δημοσιευμένα έργα του είναι τα παρακάτω:

Trattato del moto (Πραγματεία για την κίνηση) (πριν το 1641)

Opera geometrica (Γεωμετρική εργασία) (1644)

Lezioni accademiche (Ακαδημαϊκά μαθήματα) (Φλωρεντία, 1715)

Esperienza dell'argento vivo (Η εμπειρία της γρήγορης εκκίνησης) (Βερολίνο, 1897)

Η μονάδα της πίεσης 1 Torr (Τορ) οφείλει την ονομασία της στον Τορικέλι. Ένας κρατήρας στη Σελήνη και ο αστεροειδής 7437 έχουν ονομαστεί με το όνομα Τορικέλι.

• Η Ένωση Μαθηματικών της Αμερικής (ΜΑΑ) για τον Τορικέλι.

• Βίντεο παρουσίασης του πειράματος του Τορικέλι από την Delia Ioana.

• Προσομοίωση του πειράματος Τορικέλι από τον Ηλία Σιτσανλή.

• Ο Ανδρέας Ιωάννου Κασσέτας για το πείραμα του Τορικέλι.

• "The Quicksilver Experiment" από παρουσίαση του Brant Vogel στην American Meteorological Society (AMS).

• Παρουσίαση του θεωρήματος του Τορικέλι από τον Άρη Ροντούλη (Χώρος Φυσικής).

Πηγή: Today in Science History, wikipedia,  famousscientists, museogalileo,  porttoportconnections, 

 mathshistory, scihi, lindahal

"Η ύλη μέσα σε μαγνητικό πεδίο" σε pptx.

 

Φυσική Γ' Λυκείου Προσανατολισμού Θετικών Σπουδών και Σπουδών Υγείας

Στις 30 διαφάνειες της ανάρτησης υπάρχει παρουσίαση της θεωρίας μέσα από ένα συνδυασμό κειμένου, εικόνων και υπερσυνδέσεων. Όποια λέξη ή φράση εμφανίζεται υπογραμμισμένη σε μια διαφάνεια, σημαίνει πως έχει υπερσύνδεση. 

Παρακάτω δίνω ορισμένες οδηγίες για την καλύτερη λειτουργία και χρήση των διαφανειών μιας παρουσίασης pptx. Αυτό θα γίνεται σε κάθε παρόμοια ανάρτηση.

Όταν το pptx είναι σε κατάσταση προβολής, βάζοντας το δείκτη του ποντικιού στην υπογραμμισμένη λέξη ή φράση, εμφανίζεται το "χεράκι", οπότε κάνοντας αριστερό κλικ εκεί, οδηγείστε συνήθως σε μια προσομοίωση ή βίντεο που έχει σχέση κι εξυπηρετεί την καλύτερη κατανόηση του συγκεκριμένου μαθήματος. Γι' αυτή τη διαδικασία χρειάζεται να υπάρχει σύνδεση με το διαδίκτυο.

Μετά την ανάπτυξη της θεωρίας, δίνονται διαδικτυακές διευθύνσεις-παραπομπές, όπου μπορείτε να βρείτε επιπλέον χρήσιμο εκπαιδευτικό υλικό προερχόμενο από συναδέλφους και εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Στις τελευταίες διαφάνειες κάθε ανάρτησης υπάρχουν ερωτήσεις (διαφόρων τύπων) και ασκήσεις σχετικές με το θέμα της ανάρτησης. 

Οι αναρτήσεις pptx μπορούν να χρησιμοποιηθούν άμεσα από κάθε συνάδελφο, αρκεί να έχει κατεβάσει στον υπολογιστή του κάποιο πρόγραμμα που υποστηρίζει το powerpoint (Office ή κάτι άλλο). 

Για την παρουσίαση κάθε διαφάνειας έχω επιλέξει κάποιο χρονισμό. Γι' αυτό ο (η) χρήστης του υλικού καλό θα ήταν να έχει μελετήσει με προσοχή τον τρόπο που το κείμενο και οι εικόνες αλληλοδιαδέχονται, πριν το χρησιμοποιήσει. 

Υπάρχει περίπτωση κάποια σύμβολα να μην προβάλλονται σωστά στην οθόνη του δικού σας υπολογιστή. Ο πιο πιθανός λόγος γι' αυτό είναι η διαφορετική έκδοση του Office (pptx). Χρησιμοποιώ το MS Office 2016. 

Οι αναρτήσεις δεν είναι κωδικοποιημένες, για να μπορεί ο (η) συνάδελφος να επιφέρει αλλαγές που κρίνει ότι βελτιώνουν την εκπαιδευτική προσέγγιση του θέματος. Η αναφορά από τον (την) χρήστη, του ονόματός μου ως δημιουργού της παρουσίασης, θα με τιμούσε ιδιαίτερα! 

Εννοείται, ότι η χρήση κάθε ανάρτησης pptx δεν αφορά την εμπορική εκμετάλλευσή της. 

Μπορείτε να κατεβάσετε την ανάρτηση "Η ΥΛΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΑΓΝΗΤΙΚΟ ΠΕΔΙΟ" από  ΕΔΩ (Dropbox)  ή  ΕΔΩ (Google Drive). 

Πώς θα κατεβάσετε ένα αρχείο στον υπολογιστή σας.

Αριστερό κλικ στη λέξη "ΕΔΩ" (που αντιστοιχεί στο αρχείο που θέλετε). Θα μεταφερθείτε στον ιστότοπο του Dropbox ή του Google Drive (όπου είναι αποθηκευμένα τα αρχεία).

Αριστερό κλικ στις τρεις τελείες (...) που βλέπετε επάνω, δεξιά (για το Dropbox). Αριστερό κλικ στη λέξη "Αρχείο" (για το Google Drive).

Αριστερό κλικ στην λέξη "download" (για το Dropbox). Αριστερό κλικ στην λέξη "Λήψη" (για το Google Drive).

Το αρχείο κατεβαίνει στο Φάκελο ΛΗΨΕΙΣ του υπολογιστή σας (ή όπου αλλού έχετε ορίσει να κάνετε λήψη των αρχείων). 

Αποθηκεύστε το αρχείο σε όποιο Φάκελο του υπολογιστή σάς εξυπηρετεί.

Καλή συνέχεια στις προσπάθειές σας.

Σαν σήμερα... 1957, εκτοξεύεται ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος της Γης, ΣΠΟΥΤΝΙΚ 1.

Προσομοίωση του Σπούτνικ 1 ως δορυφόρος της Γης.

Σαν σήμερα, στις 4 Οκτωβρίου 1957, εκτοξεύτηκε από τη Σοβιετική Ένωση ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος της Γης, που έμεινε γνωστός με το όνομα Σπούτνικ 1 (ρωσ. Спутник 1 - ελλ. Συνοδός 1). Η επίσημη τεχνικά ονομασία του ήταν PS-1 (Απλός Δορυφόρος 1).

Η εκτόξευση είχε γίνει από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν μ' έναν πύραυλο R-7  στις 19:28:34 UTC (21:28:34 ώρα Ελλάδας και 5 Οκτωβρίου για τον τόπο εκτόξευσης). Βέβαια, στην πραγματικότητα η βάση της εκτόξευσης δεν ήταν στο Μπαϊκονούρ, αλλά στο Tyuratam, που απέχει 217 χιλιόμετρα από το Μπαϊκονούρ. Το επίσημο όνομά του δορυφόρου ήταν Τεχνητός Δορυφόρος της Γης (ISZ στα Ρωσικά ή "PS-1", "Prosteyshiy Sputnik-1") κι εκτοξεύτηκε ως συμβολή στο Διεθνές Γεωφυσικό Έτος 1957.

Ο Σπούτνικ 1 παρέμεινε στο διάστημα 3 μήνες και μπήκε στην ατμόσφαιρα της Γης στις 4 Ιανουαρίου 1958.

Στα σχέδια φαίνονται σε τομή η θέση του δορυφόρου στον πύραυλο μεταφοράς και
οι θέσεις των οργάνων που μετέφερε ο Σπούτνικ 1.

Ο Σπούτνικ 1 ήταν ο πρώτος μιας σειράς δέκα δορυφόρων με το ίδιο όνομα. Ήταν μια αλουμινένια σφαίρα με τέσσερις κεραίες επικοινωνίας μήκους 2,4 - 2,9 μέτρων, είχε διάμετρο 58 εκ. και βάρος 83,6 κιλά. Σκοπός της εκτόξευσης ήταν η μελέτη του περιβάλλοντος έξω από την ατμόσφαιρα της Γης. Κατέγραψε την θερμοκρασία στο εσωτερικό και την επιφάνεια της σφαίρας, την πυκνότητα της ανώτερης ατμόσφαιρας και την διάδοση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων στην ιονόσφαιρα. Οι δυο τελευταίες μετρήσεις έγιναν με τη μελέτη των σημάτων που έστελνε ο δορυφόρος στη Γη, των περίφημων "μπιπ-μπιπ" (ακούστε τον χαρακτηριστικό ήχο) που εξέπεμπε κάθε 0,3 δευτερόλεπτα. Ακόμα, η σφαίρα ήταν γεμάτη με άζωτο υπό πίεση, για να διαπιστωθεί κατά πόσο θα υπήρχαν συγκρούσεις με μετεωρίτες και απώλεια αερίου, κάτι που όμως δεν παρατηρήθηκε.

Αναμνηστικό γραμματόσημο
της ΕΣΣΔ με αξία 40 καπίκια.

295 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευση ο Σπούτνικ μπήκε σ' ελλειπτική χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη έχοντας αρχικά απόγειο 947 χιλιόμετρα και περίγειο 288 χιλιόμετρα. Στο 315ο δευτερόλεπτο μετά την εκτόξευση ο δορυφόρος αποχωρίστηκε από τον διαστημικό πύραυλο μεταφοράς. Ο δορυφόρος εκινείτο με ταχύτητα 29000 χιλιόμετρα ανά ώρα (8100 m/s) κι εκτελούσε μια πλήρη περιστροφή της Γης κάθε 96,2 λεπτά. Στην διάρκεια της πτήσης του έχανε συνέχεια ύψος επειδή η τριβή με την ιονόσφαιρα ήταν ισχυρή, ισχυρότερη από τις προβλέψεις, κάτι που τον επιβράδυνε συνέχεια. Παρέμεινε σε τροχιά για 92 ημέρες, οπότε έχοντας φτάσει σε ύψος 100 χιλιομέτρων από την επιφάνεια της Γης, μπήκε στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας και καταστράφηκε. Έως την καταστροφή του είχε πραγματοποιήσει 1440 περιστροφές γύρω από τη Γη, καλύπτοντας μια απόσταση  περίπου 70 εκατομμυρίων χιλιομέτρων. 

Σοβιετικός τεχνικός εργάζεται για την ολοκλήρωση κατασκευής του Σπούτνικ 1.

Ο δορυφόρος εξέπεμπε στα βραχέα, στις συχνότητες 20,005 - 40,002 MHz, με δύο πομπούς ισχύος 1 Watt και το σήμα του το ελάμβαναν ερασιτεχνικοί σταθμοί σε όλο τον κόσμο. Στην Ευρώπη ο πρώτος που έπιασε το σήμα ήταν ο αστρονόμος Heinz Kaminski (Χάινς Καμίνσκι) από το αστεροσκοπείο του Μπόχουμ στη Γερμανία. Στις ΗΠΑ οι πρώτοι που έπιασαν το σήμα του Σπούτνικ 1 ήταν μηχανικοί της RCA κοντά στο Riverhead του Λονγκ Άιλαντ. Αυτοί έστειλαν το ηχογραφημένο σήμα στο Μανχάταν στη Ν. Υόρκη για να μεταδοθεί από το ραδιοφωνικό σταθμό του NBC. Όμως το σήμα το έπιασαν και φοιτητές του Πανεπιστημίου Columbia της Ν. Υόρκης που εκείνη την ώρα δούλευαν στο ραδιοφωνικό σταθμό WKCR του πανεπιστημίου. Έτσι τελικά, οι ακροατές του φοιτητικού ραδιοσταθμού ήταν οι πρώτοι που άκουσαν το ηχητικό σήμα του δορυφόρου στην αμερικανική ήπειρο.        
Η εκπομπή σήματος από τον Σπούτνικ 1 κράτησε μόνον 21 ημέρες, μέχρι τις 26 Οκτωβρίου 1957, επειδή εξαντλήθηκαν οι μπαταρίες του. 

Ο επικεφαλής του σοβιετικού πυραυλικού
προγράμματος Σεργκέι Καραλιόφ.

Ας δούμε όμως σε συντομία, τι είχε προηγηθεί της εκτόξευσης του Σπούτνικ 1.

Στις 17 Δεκεμβρίου 1954, ο επικεφαλής του σοβιετικού πυραυλικού προγράμματος Sergei Korolev (Σεργκέι Καραλιόφ) πρότεινε στον Υπουργό Αμυντικών Βιομηχανιών της ΕΣΣΔ  Dimitri Ustinov την ανάπτυξη ενός σχεδίου για τη δημιουργία ενός τεχνητού δορυφόρου. Ο Καραλιόφ διαβίβασε μια έκθεση του Mikhail Tikhonravov (διευθυντής του Σοβιετικού Ινστιτούτου Πυραυλικής Έρευνας-RNII) με μια επισκόπηση παρόμοιων έργων στο εξωτερικό. Ο Tikhonravov τόνιζε ότι η εκτόξευση ενός τροχιακού δορυφόρου ήταν ένα αναπόφευκτο στάδιο στην ανάπτυξη της τεχνολογίας των πυραύλων που ήταν το κύριο μέλημά του.

Στο σχέδιο φαίνεται η εξέλιξη των πυραύλων R 7.
Ο δεύτερος από αριστερά είναι ο τύπος
που μετέφερε τον Σπούτνικ 1.

Στις 29 Ιουλίου 1955, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Dwight D. Eisenhower (Ντουάιτ Αϊζενχάουερ) ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ θα ήταν σε θέση να εκτοξεύσουν τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο της Γης το 1957, κατά τη διάρκεια του Διεθνούς Γεωφυσικού Έτους (IGY).
Μια εβδομάδα αργότερα, στις 8 Αυγούστου, το Πολιτικό Γραφείο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης ενέκρινε την πρόταση δημιουργίας ενός τεχνητού δορυφόρου.

Το εξώφυλλο του βιβλίου SPUTNIK
του Paul Dickson.
Εκδόσεις  Walker & Company, 2007

Στις 30 Ιανουαρίου 1956 το Συμβούλιο των Υπουργών της Σοβιετικής Ένωσης ενέκρινε ό,τι χρειαζόταν για την κατασκευή ενός μεγάλου τεχνητού δορυφόρου της Γης και έκανε κατανομή των απαραίτητων εργασιών σε διάφορα επιστημονικά ιδρύματα και υπηρεσίες.

Οι προκαταρκτικές μελέτες ολοκληρώθηκαν τον Ιούλιο του 1956 και καθορίστηκαν οι επιστημονικές εργασίες που έπρεπε να εκτελεστούν από τον δορυφόρο. Παράλληλα αποφασίστηκε η ανάπτυξη ενός συστήματος επίγειων σταθμών για τη συλλογή δεδομένων από τον δορυφόρο, την παρακολούθηση της τροχιάς του και τη μετάδοση εντολών. Λόγω του περιορισμένου χρόνου που είχαν στη διάθεσή τους, οι παρατηρήσεις σχεδιάστηκαν μόνο για 7 έως 10 ημέρες μετά την εκτόξευση και οι υπολογισμοί της τροχιάς δεν αναμενόταν να είναι εξαιρετικά ακριβείς.

Περί το τέλος του 1956 έγινε σαφές ότι το σχέδιο που είχε φτιαχτεί ήταν πολύ φιλόδοξο και δεν υπήρχε δυνατότητα υλοποίησής του πριν από τον Απρίλιο του 1958. (Τελικά το αρχικό σχέδιο υλοποιήθηκε με τον Σπούτνικ 3).

Η εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ της 5ης Οκτωβρίου 1957 αναγγέλει 
το γεγονός της πτήσης του τεχνητού δορυφόρου.
(Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»)

Μπροστά στον υπαρκτό κίνδυνο οι ΗΠΑ να προλάβουν να στείλουν δορυφόρο πριν από την ΕΣΣΔ, στις 15 Φεβρουαρίου 1957 το Συμβούλιο των Υπουργών της ΕΣΣΔ ενέκρινε την κατασκευή ενός απλού και ελαφρού δορυφόρου περίπου 100 κιλών (η αρχική πρόβλεψη αφορούσε κατασκευή 1000 έως 1400 κιλά). Αυτή η κατασκευή θα επέτρεπε την παρακολούθηση του δορυφόρου οπτικά από παρατηρητές στη Γη και θα μπορούσε να μεταδίδει σήματα παρακολούθησης σε σταθμούς λήψης στο έδαφος.

Όταν είχε συναρμολογηθεί ο πρώτος πύραυλος στο εργοστάσιο OKB-1, μια αντιπροσωπεία σημαντικών μελών του Πολιτικού Γραφείου της ΕΣΣΔ, με επικεφαλής τον Νικίτα Χρουστσόφ, επισκέφθηκε το εργοστάσιο. Ο πύραυλος έκανε εκπληκτική εντύπωση όχι μόνο στη σοβιετική ηγεσία, αλλά και στους κορυφαίους επιστήμονες που τη συνόδευαν. Ο Αντρέι Σάχαροφ είχε γράψει γι' αυτή την επίσκεψη. "Εμείς (οι πυρηνικοί επιστήμονες) πιστεύαμε ότι δουλεύαμε σε μια υψηλή κλίμακα, αλλά εκεί είδαμε κάτι, (που ήταν) μια τάξη μεγέθους μεγαλύτερο. Με εντυπωσίασε το μέγεθος, ορατό με γυμνό μάτι, η τεχνική κουλτούρα, το συντονισμένο έργο εκατοντάδων ατόμων με υψηλή εξειδίκευση και η σχεδόν καθημερινή τους, αλλά πολύ αφοσιωμένη στάση απέναντι σε αυτά τα φανταστικά πράγματα τα οποία αντιμετώπισαν ..."

Σελίδα, με ημερομηνία 30 Ιανουαρίου 1956, από
 την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου της
 ΕΣΣΔ για την κατασκευή ενός τεχνητού δορυφόρου.

Χρειάστηκαν 3 αποτυχημένες απόπειρες εκτόξευσης του πυραύλου R-7 για να φτάσουν οι σοβιετικοί τεχνικοί στις 21 Αυγούστου 1957 σε επιτυχημένη εκτόξευση. 

Στις 30 Αυγούστου 1957, ο Vasily Ryabikov, επικεφαλής της Κρατικής Επιτροπής για την έναρξη των δοκιμών για τους πυραύλους R-7, συναντήθηκε με τον Καραλιόφ ο οποίος του παρουσίασε τους υπολογισμούς του για μια διαστημική πτήση στη Σελήνη. Εκείνη την ημέρα οι δύο άνδρες αποφάσισαν να αναπτύξουν ένα πρόγραμμα τριών σταδίων για την εξέλιξη του πυραύλου R-7 για εκτόξευση δορυφόρων.

Ακολούθησε μία ακόμη επιτυχημένη εκτόξευση πυραύλου R-7 στις 7 Σεπτεμβρίου, χωρίς βέβαια να λείπουν τα προβλήματα, για να φτάσουν στις 22 Σεπτεμβρίου στο στήσιμο του πυραύλου R-7 που θα μετέφερε τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο Σπούτνικ 1 με τα αποτελέσματα που προανέφερα.

Η απάντηση των Αμερικανών ήρθε στις 31 Ιανουαρίου 1958 με την εκτόξευση του δορυφόρου  Explorer 1.

Το πρωτότυπο σχέδιο του Σπούτνικ 1.
(Ρωσικό Κρατικό Αρχείο Επιστημονικής και 
Τεχνικής Τεκμηρίωσης)

Οι Σοβιετικοί συνεχίζοντας το πρόγραμμα Σπούτνικ, εκτόξευσαν τον Σπούτνικ 2 που μετέφερε τον πρώτο ζωντανό οργανισμό στο διάστημα, την πασίγνωστη σκυλίτσα Λάικα, ενώ ο Σπούτνικ 3 ήταν ένα πολύ μεγαλύτερο τροχιακό εργαστήριο και οι Σπούτνικ 4 έως 10 ήταν σκάφη τύπου Βοστόκ που μετέφεραν ζώα και ένα ανθρώπινο ομοίωμα.

Αξίζει ν' αναφέρουμε ότι η επιτυχημένη εκτόξευση από τους Σοβιετικούς του Σπούτνικ 1 προκάλεσε δέος σε όλο τον κόσμο και πολύ περιέργεια γι' αυτό που επρόκειτο ν' ακολουθήσει. Σήμερα πολλά τεχνολογικά μουσεία εκθέτουν πιστά αντίγραφα του Σπούτνικ 1.

Ο σκιτσογράφος Φωκίων Δημητριάδης σατιρίζει στην εφημερίδα 
ΤΟ ΒΗΜΑ τον ανταγωνισμό των ΗΠΑ και Σοβιετικής Ένωσης, 
με αφορμή την εκτόξευση του Σπούτνικ 1.
(Ιστορικό Αρχείο «ΤΟ ΒΗΜΑ» & «ΤΑ ΝΕΑ»)

Στις 2 Απριλίου 1958, έξι μήνες μετά την εκτόξευση του Σπούτνικ, ο Αμερικανός δημοσιογράφος Herb Caen χρησιμοποίησε για πρώτη φορά στην ημερήσια στήλη του στην εφημερίδα San Francisco Chronicle, τον όρο "beatnik". Ο όρος (είναι πιθανόν να) προήλθε από την ένωση της λέξης "beat" ("beat generation") και της κατάληξης της λέξης Sputnik. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η κατάληξη -nik  προέρχεται από τα Γίντις (εβραϊκά) και αναφέρεται στο πρόσωπο που είναι beat. Το σίγουρο είναι ότι οι εκπρόσωποι της Beat γενιάς (όπως ο Jack Kerouac και ο Allen Ginsberg) ενοχλήθηκαν πολύ από τη χρήση αυτού του όρου! 
Τον Σεπτέμβριο του 1967, η Διεθνής Ομοσπονδία Αστροναυτικής κήρυξε την 4η Οκτωβρίου ως την ημέρα έναρξης της διαστημικής εποχής της ανθρωπότητας. 

Το εσωτερικό του Σπούτνικ 1.

• Εντυπωσιακό βίντεο - χρονικό με τίτλο "The story of the Sputnik moment" (αγγλικά, 55:45) για το τι συνέβαινε στις ΗΠΑ την εποχή της εκτόξευσης του δορυφόρου Σπούτνικ.

• Δείτε το βίντεο και ακούστε την πρώτη ανακοίνωση από το Αμερικανικό κανάλι CBS για την εκτόξευση του Sputnik I, δύο μέρες(!) μετά την εκτόξευση. Στο video διάρκειας 8 λεπτών περιέχονται πολλά χρήσιμα στοιχεία σχετικά με την πτήση.

• Διαβάστε στο russianspaceweb για τον Σπούτνικ 1.

Το λογότυπο για τα 60χρονα της ιστορικής εκτόξευσης του Σπούτνικ 1.

• Βίντεο με τίτλο "Sputnik - 60 years on from the Start of the Space Race" ("Σπούτνικ - 60 χρόνια πέρασαν από το ξεκίνημα της Διαστημικής Κούρσας") (αγγλικά, 9:43). Από τον ιστότοπο Curious Droid.

• Δημοσίευση: "Sputnik 1! 7 Fun Facts About Humanity's First Satellite" ("Σπούτνικ 1! 7 διασκεδαστικά γεγονότα για τον πρώτο δορυφόρο της ανθρωπότητας"), από το Space.com.

• Για την Εσθονική ταινία του 2020 Sputnik (επίσημο τρέιλερ) σε σκηνοθεσία Egor Abramenko.

• Προσομοίωση με την εκτόξευση και την πορεία του Σπούτνικ 1 από το κανάλι Роскосмос ТВ (2:02, ρωσικά) .

Πηγή:  Today in Science History,  ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ,  roscosmos,  prokocmoc

"Ηλεκτρομαγνητική Δύναμη Laplace - Δυνάμεις μεταξύ παράλληλων Ρευματοφόρων Αγωγών" σε pptx.

(από www.afterclasse.fr)

Φυσική Γ' Λυκείου Προσανατολισμού Θετικών Σπουδών και Σπουδών Υγείας

Στις 52 διαφάνειες της ανάρτησης υπάρχει παρουσίαση της θεωρίας μέσα από ένα συνδυασμό κειμένου, εικόνων και υπερσυνδέσεων. Όποια λέξη ή φράση εμφανίζεται υπογραμμισμένη σε μια διαφάνεια, σημαίνει πως έχει υπερσύνδεση. 

Παρακάτω δίνω ορισμένες οδηγίες για την καλύτερη λειτουργία και χρήση των διαφανειών μιας παρουσίασης pptx. Αυτό θα γίνεται σε κάθε παρόμοια ανάρτηση.

Όταν το pptx είναι σε κατάσταση προβολής, βάζοντας το δείκτη του ποντικιού στην υπογραμμισμένη λέξη ή φράση, εμφανίζεται το "χεράκι", οπότε κάνοντας αριστερό κλικ εκεί, οδηγείστε συνήθως σε μια προσομοίωση ή βίντεο που έχει σχέση κι εξυπηρετεί την καλύτερη κατανόηση του συγκεκριμένου μαθήματος. Γι' αυτή τη διαδικασία χρειάζεται να υπάρχει σύνδεση με το διαδίκτυο.

Μετά την ανάπτυξη της θεωρίας, δίνονται διαδικτυακές διευθύνσεις-παραπομπές, όπου μπορείτε να βρείτε επιπλέον χρήσιμο εκπαιδευτικό υλικό προερχόμενο από συναδέλφους και εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Στις τελευταίες διαφάνειες κάθε ανάρτησης υπάρχουν ερωτήσεις (διαφόρων τύπων) και ασκήσεις σχετικές με το θέμα της ανάρτησης. 

Οι αναρτήσεις pptx μπορούν να χρησιμοποιηθούν άμεσα από κάθε συνάδελφο, αρκεί να έχει κατεβάσει στον υπολογιστή του κάποιο πρόγραμμα που υποστηρίζει το powerpoint (Office ή κάτι άλλο). 

Για την παρουσίαση κάθε διαφάνειας έχω επιλέξει κάποιο χρονισμό. Γι' αυτό ο (η) χρήστης του υλικού καλό θα ήταν να έχει μελετήσει με προσοχή τον τρόπο που το κείμενο και οι εικόνες αλληλοδιαδέχονται, πριν το χρησιμοποιήσει. 

Υπάρχει περίπτωση κάποια σύμβολα να μην προβάλλονται σωστά στην οθόνη του δικού σας υπολογιστή. Ο πιο πιθανός λόγος γι' αυτό είναι η διαφορετική έκδοση του Office (pptx). Χρησιμοποιώ το MS Office 2016. 

Οι αναρτήσεις δεν είναι κωδικοποιημένες, για να μπορεί ο (η) συνάδελφος να επιφέρει αλλαγές που κρίνει ότι βελτιώνουν την εκπαιδευτική προσέγγιση του θέματος. Η αναφορά από τον (την) χρήστη, του ονόματός μου ως δημιουργού της παρουσίασης, θα με τιμούσε ιδιαίτερα! 

Εννοείται, ότι η χρήση κάθε ανάρτησης pptx δεν αφορά την εμπορική εκμετάλλευσή της. 

Μπορείτε να κατεβάσετε την ανάρτηση για "ΗΛΕΚΤΡΟΜΑΓΝΗΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ LAPLACE - ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΠΑΡΑΛΛΗΛΩΝ ΡΕΥΜΑΤΟΦΟΡΩΝ ΑΓΩΓΩΝ" από  ΕΔΩ (Dropbox)  ή  ΕΔΩ (Google Drive). 

Πώς θα κατεβάσετε ένα αρχείο στον υπολογιστή σας.

Αριστερό κλικ στη λέξη "ΕΔΩ" (που αντιστοιχεί στο αρχείο που θέλετε). Θα μεταφερθείτε στον ιστότοπο του Dropbox ή του Google Drive (όπου είναι αποθηκευμένα τα αρχεία).

Αριστερό κλικ στις τρεις τελείες (...) που βλέπετε επάνω, δεξιά (για το Dropbox). Αριστερό κλικ στη λέξη "Αρχείο" (για το Google Drive).

Αριστερό κλικ στην λέξη "download" (για το Dropbox). Αριστερό κλικ στην λέξη "Λήψη" (για το Google Drive).

Το αρχείο κατεβαίνει στο Φάκελο ΛΗΨΕΙΣ του υπολογιστή σας (ή όπου αλλού έχετε ορίσει να κάνετε λήψη των αρχείων). 

Αποθηκεύστε το αρχείο σε όποιο Φάκελο του υπολογιστή σάς εξυπηρετεί.

Καλή συνέχεια στις προσπάθειές σας.

26 Ερωτήσεις Πολλαπλής Επιλογής σε "Δύναμη Laplace - Δυνάμεις μεταξύ παράλληλων ρευματοφόρων αγωγών" με το πρόγραμμα Hot Potatoes.

Η ανάρτηση περιέχει ένα αρχείo με 26 Ερωτήσεις Πολλαπλής Επιλογής σχετικά με "ΔΥΝΑΜΗ LAPLACE - ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΡΕΥΜΑΤΟΦΟΡΩΝ ΑΓΩΓΩΝ".  

Οι ερωτήσεις είναι φτιαγμένες με το πρόγραμμα Hot Potatoes.

Μπορείτε να δείτε και να κατεβάσετε το αρχείο από  ΕΔΩ  (Dropbox) ή  ΕΔΩ (Google Drive).

Σαν σήμερα... 2003, η 1η Ευρωπαϊκή αποστολή στη Σελήνη.

Το διαστημόπλοιο SMART1 ταξιδεύοντας προς τη Σελήνη.
(Καλλιτεχνική αναπαράσταση - ESA)

Σαν σήμερα, στις 27 Σεπτεμβρίου 2003, ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (European Space Agency – ESA) εκτόξευσε το διαστημικό σκάφος SMART-1, πετυχαίνοντας την πρώτη επιτυχημένη ευρωπϊκή αποστολή στη Σελήνη.

Εκτός από την εξερεύνηση της Σελήνης και τη μελέτη χημικών στοιχείων στη σεληνιακή επιφάνεια, το διαστημικό σκάφος χρησιμοποίησε μ’ επιτυχία την τεχνολογία της ιονικής προώθησης για πλοήγηση και μια σειρά καινοτόμων τεχνικών ελέγχου της αποστολής. Η αποστολή αποδείχτηκε τεχνικά και επιστημονικά επιτυχημένη, συμβάλλοντας στην καθιέρωση της τεχνολογικής ικανότητας της Ευρώπης σε αυτή την πολλά υποσχόμενη τεχνολογία και στην σεληνιακή εξερεύνηση. Η ηλεκτρική ιονική προώθηση έστειλε το SMART-1 στη Σελήνη με μόλις 82 κιλά καύσιμα Xenon (Ξένον).

Aριστερά ο καθηγητής Manuel Grande από το Rutherford Appleton
Laboratory και δεξιά ο Δρ Bernard Foing από την ESA (Παρίσι)
κρατούν ένα μοντέλο του SMART-1 (1:4). 
(18 Αυγούστου 2003, στο Λονδίνο)  (REUTERS/Stephen Hird)

Διευθυντής της επιχείρησης αποστολής του διαστημοπλοίου SMART-1 ήταν ο Ισπανός, ειδικός στις τηλεπικοινωνίες, Octavio Camino. Ο Camino περιγράφει την ομάδα ελέγχου πτήσης του SMART-1 ως «δραστήρια, καινοτόμο και ευέλικτη» και επεσήμανε ότι το «συνεχώς μεταβαλλόμενο και προκλητικό περιβάλλον των διαστημικών επιχειρήσεων» αποτέλεσε μία από τις πιο ευχάριστες πτυχές της δουλειάς του.

Ο Octavio Camino, διευθυντής της επιχείρησης αποστολής του SMART-1.

 

Η αποστολή του SMART-1 ολοκληρώθηκε μετά από πτήση 1072 ημερών, στις 3 Σεπτεμβρίου 2006, όταν το διαστημικό σκάφος υπέστη ελεγχόμενη σύγκρουση με το έδαφος της Σελήνης, γεγονός που έδωσε την δυνατότητα στους παρατηρητές του Κέντρου Ελέγχου να μάθουν για την επιφάνεια της Σελήνης.

Το SMART-1 εκτοξεύθηκε στις 27 Σεπτεμβρίου 2003 με την βοήθεια ενός πυραύλου Ariane 5, από το Kourou (Κουρού) της Γαλλικής Γουιάνας. Με τον ίδιο πύραυλο είχαν εκτοξευθεί το Insat3E, από την ISRO και το eBird 1, από την Eutelsat.

Η στιγμή της εκτόξευσης του SMART-1,
με την βοήθεια του πυραύλου Ariane 5.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του διαστημοπλοίου προς τη Σελήνη, με κατάλληλα όργανα, έγινε χαρτογράφηση της κατανομής πυκνότητας πλάσματος γύρω από τη Γη. Ο ιονικός προωθητής του σκάφους χρησιμοποιήθηκε σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού, συμπεριλαμβανομένης της καθόδου σε σεληνιακή τροχιά και στη συνέχεια της καθόδου στο σεληνιακό έδαφος.

Με την επιτάχυνση του SMART-1 να είναι μόλις στα 0,2 χιλιοστά/s2, μια απίστευτα ήπια ώθηση, το σκάφος θεωρητικά θα μπορούσε να πετάξει απευθείας έξω από το Ηλιακό Σύστημα, αν μπορούσε να διατηρηθεί για αρκετό καιρό. Στην πράξη, το SMART-1 χρησιμοποίησε τον ιονικό κινητήρα του κατά διαστήματα, για πάνω από 16 μήνες, πολεμώντας την βαρύτητα της Γης, για να καταφέρει να τεθεί τελικά σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη.

Η κεραία λήψης των σημάτων του SMART-1 στο Kourou.

Το SMART-1 δοκίμασε επίσης μελλοντικές τεχνικές επικοινωνίας στο διάστημα για διαστημικά οχήματα, τεχνικές για την επίτευξη αυτόνομης πλοήγησης διαστημικών σκαφών και επιστημονικά όργανα πολύ μικρά σε μέγεθος, που λειτουργούσαν στο ορατό, στο υπέρυθρο και σε μήκη κύματος ακτίνων Χ. Σύμφωνα με τη NASA, το SMART-1 έκανε την πρώτη ολοκληρωμένη απογραφή βασικών χημικών στοιχείων στη σεληνιακή επιφάνεια.

Στην πρώτη φάση του ταξιδιού το διαστημόπλοιο μπήκε σε γεωστατική τροχιά (geostationary-transfer orbit - GTO). Καθώς το SMART-1 αύξανε την απόστασή του από τη Γη, η ταχύτητά του έπεφτε. Σε απόσταση 200.000 χιλιομέτρων από τη Γη, το διαστημόπλοιο άρχισε να «αισθάνεται» την βαρυτική έλξη της Σελήνης.

Η περιοχή της Σελήνης στην οποία έπεσε το SMART-1, 
λίγο πριν τη σύγκρουση.

Ένα κρίσιμο στάδιο του ταξιδιού του SMART-1, ήταν το σημείο που ονομάζεται «σεληνιακή σύλληψη». Ήταν σαν να πέρασε από μια αόρατη «πόρτα» του διαστήματος, το λεγόμενο Σημείο Λαγκράνζ No.1 (Lagrange Point No.1 ή L1). Όπως είχε σημειώσει για πρώτη φορά ο μαθηματικός  Joseph-Louis Lagrange το 1772, οι βαρυτικές επιδράσεις της Σελήνης και της Γης είναι σε ισορροπία στο σημείο L1. Το σημείο αυτό βρίσκεται σε απόσταση 50000 έως 60000 χιλιόμετρα από τη Σελήνη, προς τη γήινη πλευρά. Μετά από το L1, το SMART-1 πέταξε πάνω από τον σεληνιακό Βόρειο Πόλο, με στόχο ένα σημείο πλησιέστερης προσέγγισης πάνω από το Νότιο Πόλο, επιτυγχάνοντας έτσι μια ευρεία πολική τροχιά γύρω από τη Σελήνη. 

Το SMART-1 χρειάστηκε 16 μήνες πορεία για να μεταβεί από την γεωστατική τροχιά σε σεληνιακή τροχιά. Μπήκε σε σεληνιακή τροχιά στις 15 Νοεμβρίου 2004.     

Η εικόνα αποτελεί ένα μωσαϊκό φωτογραφιών από το
Νότιο πόλο της Σελήνης. Διακρίνονται σεληνιακοί κρατήρες.

Η τελική σεληνιακή τροχιά του SMART-1 ήταν πολική ελλειπτική τροχιά, σε απόσταση 300 έως 3000 χιλιόμετρα από την επιφάνεια της Σελήνης.

Κατά τη διάρκεια των εβδομάδων που ακολούθησαν από τη στιγμή που μπήκε σε σεληνιακή τροχιά, η ιονική μηχανή του SMART-1 μείωσε σταδιακά το μέγεθος και τη διάρκεια της τροχιάς του, βελτιώνοντας έτσι την εικόνα που ελάμβαναν τα επιστημονικά όργανα καταγραφής από την σεληνιακή επιφάνεια.

Αρχικά, χρησιμοποιήθηκαν τρεις σταθμοί για την παρακολούθηση του SMART-1, οι:  

• ESTRACK της ESA στο Κουρού, 

• η κεραία VIL-2 στη Villafranca και στο Perth. 

• Αργότερα, χρησιμοποιήθηκαν ο μεταφερόμενος σταθμός της ESA και οι κεραίες VIL-1 επίσης στη Villafranca, ο σταθμός New Norcia στη Δυτική Αυστραλία καθώς και κεραία στο Weilheim  της Γερμανίας.

Το SMART-1 και οι θέσεις που βρίσκονταν τα 
επιστημονικά όργανα που μετέφερε.

Το διαστημόπλοιο SMART-1 είχε μήκος 14 μέτρα με ανοικτούς τους ηλιακούς συλλέκτες του. Όμως, στην πραγματικότητα ο,τιδήποτε αφορούσε την προώθηση, τις επικοινωνίες και τα επιστημονικά όργανα χωρούσαν σ’ ένα χώρο μεγέθους κύβου με ακμή 1 μέτρο.

Η προώθηση από ηλεκτρικό ιονικό κινητήρα δεν ήταν η μόνη καινοτόμος τεχνολογία στο SMART-1. Οι ηλιακοί συλλέκτες του χρησιμοποιούσαν έναν προηγμένο τύπο ηλιακών κυψελών Gallium arsenide (γαλλίου-αρσενικού) αποφεύγοντας τις παραδοσιακές κυψέλες πυριτίου. Ακόμη, η αποστολή δοκίμασε νέες τεχνικές επικοινωνίας και πλοήγησης. 

Αυτή η σύνθεση εικόνων από το SMART-1 δείχνει 3 κοντινούς 
σεληνιακούς κρατήρες κοντά στο βόρειο πόλο της σελήνης.
(ESA/SMART-1/AMIE camera team/Space Exploration Institute)

Τα πιο σημαντικά επιστημονικά όργανα που μετέφερε το SMART-1 ήταν τα παρακάτω:

• EPDP  -  Για την παρακολούθηση της απόδοσης του ιονοκινητήρα.

• SPEDE  -  Για ένα ηλεκτρικό πείραμα παρατήρησης της δέσμης των φορτισμένων σωματιδίων και των συναφών μαγνητικών πεδίων που προέρχονται από τον Ήλιο.

• KaTE  -  Σύστημα μικροκυμάτων – αποτέλεσε την αρχή μιας επόμενης γενιάς ραδιοσυνδέσμων στην μπάντα Ka μεταξύ της Γης και διαστημικών σκαφών σε μεγάλη απόσταση από τη Γη.

• RSIS  -  Ραδιο πείραμα – παρουσίασε ένα νέο τρόπο μέτρησης των περιστροφών των πλανητών και των φεγγαριών τους.

• Laser Link  -  Για πειράματα επικοινωνίας.

• OBAN  -  Για την αξιολόγηση της τεχνικής που χρησιμοποιούσε ένας υπολογιστής, υπεύθυνος για την αυτόνομη πλοήγηση του σκάφους.

Σχηματική αναπαράσταση του ιονικού προωθητή.

• AMIE  -  Μια εξαιρετικά συμπαγής ηλεκτρονική κάμερα που ερεύνησε το έδαφος του φεγγαριού στο εγγύς υπέρυθρο φως.

• SIR  -  Ένα φασματόμετρο υπέρυθρυ για την αναγνώριση ορυκτών στη Σελήνη.

• D-CIXS  -  Ένα τηλεσκόπιο ακτίνων Χ, με την βοήθεια του οποίου εντοπίστηκαν βασικά χημικά στοιχεία στη σεληνιακή επιφάνεια.

Κατά την εκτόξευση, η συνολική μάζα του διαστημικού σκάφους ήταν 370 κιλά. Όμως το ωφέλιμο φορτίο που χρειαζόταν να χρησιμοποιηθεί για τις προγραμματισμένες τεχνολογικές και επιστημονικές έρευνες ήταν μόλις 19 κιλά. Όπως και άλλα υλικά του διαστημικού σκάφους, τα επιστημονικά όργανα ήταν σε μέγεθος μινιατούρας για την εξοικονόμηση χώρου. Για παράδειγμα, το τηλεσκόπιο ακτίνων Χ (D-CIXS) ήταν μεγέθους κύβου ακμής μόλις 15 εκατοστών και ζύγιζε λιγότερο από 5 κιλά.

Περιληπτική απεικόνιση κατά χρονική περίοδο, των 
διαφόρων φάσεων του ταξιδιού του SMART-1.

Όπως έγραψα νωρίτερα, στις 3 Σεπτεμβρίου 2006 το διαστημόπλοιο SMART-1 οδηγήθηκε από την ESA σε ελεγχόμενη σύγκρουση με το έδαφος της σελήνης. Οι επιστήμονες γνώριζαν ότι το σημείο σύγκρουσης βρισκόταν στην αθέατη πλευρά της σελήνης, όχι όμως την ακριβή θέση.

11 χρόνια αργότερα, το 2017, ο Phil Stooke του Western University του Καναδά κατάφερε να εντοπίσει με ακρίβεια την περιοχή πτώσης του διαστημοπλοίου, μελετώντας φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης που είχαν ληφθεί από τον δορυφόρο Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) της NASA. Αυτή η ανακάλυψη έδωσε την ευκαιρία στους επιστήμονες να κάνουν ενδιαφέρουσες μετρήσεις. 

Όπως είπε ο Mark Burchell του Πανεπιστημίου του Kent "Είναι καταπληκτικό να βλέπεις για πρώτη φορά τα πραγματικά ίχνη της σύγκρουσης του SMART-1 και να τα συγκρίνεις με τα μοντέλα και τις εργαστηριακές προσομοιώσεις." 

Η πορεία που ακολούθησε το SMART-1 πλησιάζοντας
στη σελήνη, για να μπει σε σεληνιακή τροχιά.
(ESA 2002)

Το έργο της αποστολής SMART-1 καθοδηγήθηκε από μια ομάδα στο Κέντρο Δοκιμών του ESTEC  (European Space Research and Technology Centre), στο Noordwijk της Νότιας Ολλανδίας. Ο κύριος βιομηχανικός ανάδοχος ήταν η Σουηδική Διαστημική Επιχείρηση (SSC) μέσω του Τμήματος Συστημάτων Επιστήμης της. Περίπου 15 υπεργολάβοι και προμηθευτές από έξι ευρωπαϊκές χώρες συμμετείχαν στην κατασκευή του διαστημικού σκάφους. Για το ωφέλιμο φορτίο των επιστημονικών και τεχνολογικών οργάνων οι συν-ερευνητές προέρχονται από εννέα ευρωπαϊκές χώρες, από την ESA και από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η ηλιακή-ηλεκτρική μηχανή κίνησης του σκάφους, η PPS-1350, αναπτύχθηκε από την SNECMA της Γαλλίας.

• Η ιστοσελίδα της ESA για το SMART-1. 

• Παρουσίαση του έργου SMART-1 (pdf, αγγλικά).

• Στοιχεία για την πτήση του SMART-1 ("Προς τον τελικό στόχο").

• Η αποστολή του SMART-1, από τους G.D. Racca και G.P. Whitcomb (Scientific Projects Department, ESA Directorate for Scientific Programmes, ESTEC, Noordwijk, The Netherlands) και B.H. Foing (Space Science Department, ESA Directorate for Scientific Programmes, ESTEC, Noordwijk, The Netherlands).

• Βίντεο "Driving a Solar Engine to the Moon" ("Οδηγώντας μια ηλιακή μηχανή στο Φεγγάρι"), (αγγλικά, 4:43).

• Παρουσίαση της σύγκρουσης του SMART-1 με το σεληνιακό έδαφος από το "Canada-France-Hawaii Telescope / 2006".

Πηγή: Today in Science History,  The European Space Agency,  news18,  nasa, wikipedia