Σαν σήμερα... 2012, πέθανε η Sally Ride, πρώτη Αμερικανίδα στο διάστημα.

Sally Kristen Ride

Σαν σήμερα, στις 23 Ιουλίου 2012, πέθανε η Sally Kristen Ride, που το 1983 στα 32 της χρόνια, έγινε η πρώτη και νεαρότερη Αμερικανίδα στο διάστημα. Αργότερα με την δραστηριότητα που παρουσίασε συνέβαλε στο χώρο της Επιστήμης και Τεχνολογίας. 

Η Sally Ride γεννήθηκε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας, στις 26 Μαΐου 1951. Μεγάλωσε στο προάστιο Encino (Ενσίνο), στην περιοχή της κοιλάδας του San Fernando.

Ήταν το μεγαλύτερο παιδί του Dale Burdell Ride και της Carol Joyce Anderson. Ο πατέρας της υπήρξε καθηγητής πολιτικής επιστήμης στο Κολέγιο της Σάντα Μόνικα, αλλά αργότερα και οι δύο γονείς της έγιναν πρεσβύτεροι στην Πρεσβυτεριανή Εκκλησία. Η αδελφή της, Bear, έγινε επίσης πρεσβυτέρα στην Πρεσβυτεριανή Εκκλησία από πολύ νέα, λίγο μετά που η Sally έγινε δεκτή από τη NASA.

Η Sally Ride μωρό στα χέρια του πατέρα της Dale.
(αρχείο Tam O’Shaughnessy/Geni Lebedoff/
MacMillan Children’s Publishing Group)

Η Ride παρακολούθησε το Γυμνάσιο της Portola και το Λύκειο του Birmingham στην ευρύτερη περιοχή του Λος Άντζελες. Εκτός από το ενδιαφέρον που έδειχνε ως μαθήτρια για τις θετικές επιστήμες, από 10 ετών έδειξε εξαιρετική επίδοση και ως τενίστρια.  Τελικά, παίρνοντας αθλητική υποτροφία από το τένις, πήρε το απολυτήριό της από το ιδιωτικό λύκειο για κορίτσια Westlake School. 

Η Sally Ride στο γυμνάσιο 
με την αγαπημένη της ρακέτα.

Μετά το λύκειο παρακολούθησε ένα χρόνο το Κολέγιο Swarthmore στην Pennsylvania. Έχοντας αμφιβολίες για την επιλογή της και θέλοντας να δοκιμάσει τις δυνάμεις της στο επαγγελματικό τένις, άφησε το Κολέγιο και ασχολήθηκε με το τένις κάνοντας συνεχείς προπονήσεις. Μετά από τρεις μήνες κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν θα μπορούσε να έχει μια επιτυχημένη επαγγελματική αθλητική καριέρα. 
Σε μια συνέντευξή της το 2006 στην ιστοσελίδα Achievement.org είχε πει χαρακτηριστικά: "Αλλά ευτυχώς, έριξα μια επίμονη, αυστηρή ματιά στο forehand μου και συνειδητοποίησα ότι δεν επρόκειτο να κάνω περιουσία με αυτό το forehand".
Έτσι, ξεκίνησε να παρακολουθεί μαθήματα Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες (UCLA). Στη συνέχεια πήρε ξεχωριστά μπάτσελορ στη Φυσική και στα Αγγλικά από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνιας. Από το ίδιο πανεπιστήμιο πήρε μάστερ το 1975 και διδακτορικό στη Φυσική το 1978. Η πτυχιακή της εργασία ήταν σχετική με την αλληλεπίδραση των ακτίνων Χ με το διαστρικό μέσο. Οι ειδικοί τομείς που ήταν το αντικείμενο της έρευνάς της ήταν η αστροφυσική και τα λέιζερ. 

Η Sally Ride με τους γονείς της το 1973 κατά την τελετή
απονομής του μπάτσελορ.

Το 1978 η Ride, ανταποκρινόμενη σε διαφήμιση που είδε σε σπουδαστική εφημερίδα του Στάνφορντ, επελέγη από τη NASA, ανάμεσα από 8000 υποψήφιους(-ες), για το διαστημικό πρόγραμμά της. Συνολικά τότε, η NASA επέλεξε 35 άτομα για την Astronaut Class 8 (8η Ομάδα Αστροναυτών), από τα οποία τα 6 ήταν γυναίκες. Ήταν η πρώτη ομάδα γυναικών της NASA, που αργότερα θα ταξίδευαν στο διάστημα. (Παλαιότερα, την δεκαετία του '60, μια άλλη ομάδα 13 γυναικών είχαν εκπαιδευτεί για διαστημική πτήση, χωρίς όμως τελικά να επιλεγούν).

Κατά τη διάρκεια της καριέρας της, η Ride υπηρέτησε ως επίγειος επικοινωνιακός σύνδεσμος (CapCom) στη δεύτερη και τρίτη αποστολή του διαστημικού λεωφορείου (STS-2 και STS-3) και βοήθησε στην ανάπτυξη του βραχίονα ρομπότ "Canadarm" του διαστημικού λεωφορείου.
Το 1982 παντρεύτηκε το συνάδελφό της αστροναύτη Steve Hawley, με τον οποίο χώρισαν το 1987.

Οι πρώτες 6 γυναίκες αστροναύτες της NASA (που ταξίδεψαν 
στο διάστημα). Από αρ. Sally Ride, Shannon Lucid, 
Kathy Sullivan, Rhea Seddon, Anna Fisher και Judy Resnick.
(αρχείο NASA/Tam O’Shaughnessy/
MacMillan Children’s Publishing Group)

Στις 18 Ιουνίου 1983, η Sally Ride έγινε η πρώτη Αμερικανίδα που βρέθηκε στο διάστημα ως μέλος του πληρώματος του διαστημικού λεωφορείου Challenger στην αποστολή STS-7. Ήταν η πρώτη Αμερικάνικη διαστημική αποστολή με πέντε άτομα.

Ήταν η τρίτη γυναίκα που έκανε διαστημική πτήση, μετά τις σοβιετικές Βαλεντίνα Τερεσκόβα το 1963 και Σβετλάνα Σαβίτσκαγια το 1982. 

Πριν από την πρώτη διαστημική πτήση της, η Ride είχε προκαλέσει την προσοχή των μέσων ενημέρωσης εξαιτίας του φύλου της. Συχνά αντιμετώπισε γελοίες επιδείξεις σεξισμού. Σύμφωνα με το περιοδικό People, μερικές από τις ερωτήσεις που έπρεπε να απαντήσει σε συνεντεύξεις Τύπου της NASA, ήταν του τύπου: "H πτήση θα επηρεάσει τα αναπαραγωγικά σας όργανα;" ή "Κλαίτε όταν τα πράγματα πάνε στραβά στη δουλειά;" ή "Θα γίνετε μητέρα;".

Η Sally Ride κατά τη διάρκεια της πρώτης πτήσης της 
ως μέλος του πληρώματος του διαστημικού λεωφορείου
 Challenger, για την αποστολή STS-7.
Διακρίνονται ακόμη οι αστροναύτες: Frederick H. Hauck,
 Norman E. Thagard και John Fabian.

Η ίδια όμως επέμενε να βλέπει τον εαυτό της, όχι ξεχωριστά λόγω φύλου, αλλά σταθερά μ' έναν μόνο τρόπο, ως αστροναύτης. 
Στις παραπάνω ενοχλητικές ερωτήσεις, η Ride απαντούσε με χαρακτηριστική άνεση και ηρεμία. Έλεγε πως δεν υπήρχαν στοιχεία ότι η διαστημική πτήση μπορεί να προκαλέσει βλάβη στα αναπαραγωγικά όργανα μιας γυναίκας. Αναρωτιόταν, γιατί οι δημοσιογράφοι δεν ρωτούσαν τους άνδρες ομολόγους της αν έκλαιγαν ή όχι στη δουλειά. Και τέλος είχε χαμογελάσει, αρνούμενη ν' απαντήσει στην τρίτη ερώτηση σχετικά με τα σχέδιά της για τη μητρότητα.

Η Sally Ride αγναντεύει τη Γη από το
παράθυρο της διαστημικής κάψουλας.

Το πενταμελές πλήρωμα της αποστολής STS-7 ενεργοποίησε δύο επικοινωνιακούς δορυφόρους (του Καναδά και της Ινδονησίας) και διεξήγαγε πειράματα με φάρμακα. Η Ride ήταν η πρώτη γυναίκα που χρησιμοποίησε τον βραχίονα ρομπότ στο διάστημα και η πρώτη που χρησιμοποίησε τον βραχίονα για να ανακτήσει έναν δορυφόρο. Η πρώτη αποστολή της Ride έληξε μετά από έξι μέρες με την ασφαλή προσγείωση του διαστημικού σκάφους στην αεροπορική βάση Edwards, στην Καλιφόρνια.
Η δεύτερη διαστημική πτήση της με κωδικό STS 41-G έγινε στις 5 Οκτωβρίου 1984 πάλι με το Challenger. Στη διάρκεια της οκταήμερης αποστολής το πλήρωμα ενεργοποίησε νέους δορυφόρους, έκανε παρατηρήσεις της Γης με νέες κάμερες μεγάλου μεγέθους και δοκίμασε μια τεχνική ανεφοδιασμού δορυφόρων που βρίσκονται σε τροχιά. Το διαστημικό σκάφος Challenger προσεδαφίστηκε στο Διαστημικό Κέντρο Kennedy στη Φλόριντα, στις 13 Οκτωβρίου 1984.
Η Sally Ride πέρασε συνολικά πάνω από 343 ώρες στο διάστημα. Στις 28 Ιανουαρίου 1986, έχοντας ολοκληρώσει οκτώ μήνες εκπαίδευσης, προετοιμαζόμενη για την τρίτη πτήση της (STS-61-M, μια αποστολή ανάπτυξης TDRS), συνέβη η καταστροφή του διαστημικού λεωφορείου Challenger.

Το εξώφυλλο της έκθεσης που συνέταξε η Ride για τη
NASA, με τίτλο "Leadership and America’s Future in Space".

Τοποθετήθηκε μέλος στην Επιτροπή Rogers (η προεδρική επιτροπή που διερεύνησε το ατύχημα) και ηγήθηκε της υποεπιτροπής της για τις επιχειρήσεις. 

Μετά την έρευνα, η Ride τοποθετήθηκε στην έδρα της NASA στην Ουάσινγκτον, ως ειδική σύμβουλος του Διευθυντή. Εκεί, το 1987 έκανε την πρώτη προσπάθεια στρατηγικού σχεδιασμού της NASA συντάσσοντας έκθεση με τίτλο "Leadership and America’s Future in Space" ("Η ηγεσία και το μέλλον της Αμερικής στο διάστημα"). Τότε ίδρυσε και το Γραφείο Εξερεύνησης της NASA.
Το 1987, η Ride παραιτήθηκε από τη θέση της στην Ουάσινγκτον για να εργαστεί στο "Κέντρο για τη Διεθνή Ασφάλεια και Έλεγχο των Όπλων" ("Center for International Security and Arms Control") του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ.    
Το 1989 έγινε καθηγήτρια Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Σαν Ντιέγκο (UCSD) και διευθύντρια του "Ινστιτούτου Διαστήματος" του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας.

Αριστερά η Sally Ride με στολή αστροναύτη
και δεξιά η αδελφή της Bear χειροτονημένη
ως πρεσβυτέρα στην Πρεσβυτεριανή Εκκλησία.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και μέχρι το θάνατό της, η Ride διεύθυνε δύο προγράμματα της NASA που είχαν ευρύτερο δημόσιο ενδιαφέρον, σε συνεργασία με το εργαστήριο Jet Propulsion Laboratory της NASA και το UCSD. Τα προγράμματα αυτά, το ISS EarthKAM και το GRAIL MoonKAM, απευθύνονταν σε μαθητές της μέσης εκπαίδευσης που επιθυμούσαν να δουν εικόνες της Γης και της Σελήνης. Αυτή την περίοδο έγραψε ή συνέγραψε μερικά βιβλία που απευθύνονταν κυρίως σε νεαρά άτομα με στόχο να τα ενθαρρύνουν να σπουδάσουν θετικές επιστήμες. Τα βιβλία περιείχαν αναμνήσεις της και υλικό από την εξερεύνηση του διαστήματος. Οι τίτλοι αυτών των βιβλίων είναι:

• To Space and Back (Προς το διάστημα και πίσω),
• The Third Planet: Exploring the Earth from Space (Ο τρίτος πλανήτης: Εξερευνώντας τη Γη από το διάστημα),
• Exploring Our Solar System (Εξερευνώντας το Ηλιακό μας σύστημα),
• Voyager: An Adventure to the Edge of the Solar System (Voyager: Μια περιπέτεια στην άκρη του Ηλιακού μας συστήματος),
• The Mystery of Mars (Το μυστήριο του Άρη).

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Barack ObamaΗ συναντά την Sally Ride  
στον Λευκό Οίκο (23 Νοεμβρίου 2009).

Το 1999 και το 2000, η Ride διετέλεσε πρόεδρος της Space.com, μιας ιστοσελίδας που ασχολείται με όλες τις πτυχές της διαστημικής βιομηχανίας.
Το 2001 ίδρυσε την εταιρεία Sally Ride Science, της οποίας υπήρξε πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος, που είχε ως στόχο τη δημιουργία διασκεδαστικών επιστημονικών προγραμμάτων και δημοσιεύσεων για τους μαθητές της ανώτερης και μέσης εκπαίδευσης, με ιδιαίτερη έμφαση στα κορίτσια.  

Η Sally Ride πέθανε σε ηλικία 61 ετών, στο σπίτι της στη La Jolla της Καλιφόρνιας. Είχε διαγνωστεί με καρκίνο στο πάγκρεας πριν από 17 μήνες. Η στάχτη της ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Woodlawn της Σάντα Μόνικα.

Η Sally Ride μεταφέρει την ολυμπιακή φλόγα
πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1996.

Πριν από τον θάνατό της η Ride ζήτησε από την οικογένειά της να αναρτήσουν στην προσωπική της ιστοσελίδα μια ανακοίνωσή της στην οποία δήλωνε πως θα συνεχίσει να ζει, ακόμη και μετά τον θάνατό της, διαμέσου της Tam O' Shaughnessy (Ταμ Ο' Σόνεσι), "την επί 27 χρόνια σύντροφό της". Ήταν παιδικές φίλες που είχαν γνωριστεί κατά τη διάρκεια των μαθημάτων τένις όταν ήταν ακόμα δώδεκα ετών και πέρασαν μαζί μια ολόκληρη ζωή.  

Η επιτάφια πλάκα για την Sally Ride στο κοιμητήριο 
Woodlawn της Σάντα Μόνικα.

Στη διάρκεια της ζωής της, αλλά και μετά το θάνατό της τιμήθηκε με πολλούς τρόπους από φορείς και επιστημονικά ιδρύματα. Μερικά από τα βραβεία που έλαβε ήταν:

• Βραβείο von Braun (National Space Society - Εθνική Ένωση Διαστήματος),
• Βραβείο Lindbergh Eagl,
• Βραβείο Theodore Roosevelt (NCAA),
• Μετάλλιο Διαστημικής Πτήσης (NASA, 2 φορές),
• Βραβείο Samuel S. Beard (Jefferson Awards),
• Βραβείο General James E. Hill Lifetime Space Achievement, (Space Foundation),
• Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας (πρόεδρος Barack Obama) κλπ.

Έγινε μέλος πολλών Hall of Fame (National Women's Hall of Fame, Astronaut Hall of Fame, California Hall of Fame, National Aviation Hall of Fame).

Η Sally Ride εξώφυλλο στο περιοδικό People
(20 Ιουνίου 1983) Το περιοδικό με τίτλο 
"O WHAT A RIDE!" (Ω, τι βόλτα!) κάνει λογοπαίγνιο 
με τη λέξη ride (βόλτα) και το όνομα της αστροναύτιδος.
(αρχείο am O’Shaughnessy/
MacMillan Children’s Publishing Group)

Το Δεκέμβριο του 2012, η NASA έδωσε το όνομα της Ride σ' ένα σεληνιακό βουνό κοντά στον κρατήρα Goldschmidt, στον βόρειο πόλο της Σελήνης.

Το 2014 το Ναυτικό των ΗΠΑ ονόμασε προς τιμήν της ένα ερευνητικό ωκεανογραφικό σκάφος, RV Sally Ride.

Το 2017, ένα doodle της Google την τίμησε για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (το doodle δείχνει ένα βραχίονα να βγαίνει από το διαστημικό λεωφορείο και να στήνει ένα - ένα τα γράμματα GOOGLE). 

Η Sally Ride με την συνεργάτιδα και σύντροφό της 
Tam O' Shaughnessy το 2008, κατά τη διάρκεια
 παρουσίασης από την American Library 
Association, στο Anaheim της Καλιφόρνιας.

• Τρία σύντομα βίντεο (αγγλικά) για τη ζωή της Sally Ride  ΕΔΩ (7:17),  ΕΔΩ (3:00) κι ΕΔΩ (2:03).

• Μια συνέντευξη της Sally Ride στο κανάλι NOVA (αγγλικά, 15:46).

• Ένα βίντεο και σύντομη βιογραφία της Sally Ride από The National Aviation Hall of Fame  (αγγλικά, 5:48).

• 5 πράγματα για τη Sally Ride στη σειρά History in Five από την δημοσιογράφο Lynn Sherr (αγγλικά, 7:13).

• "Who Was Sally Ride?" ("Ποια ήταν η Sally Ride;"). Ένα εκπαιδευτικό κείμενο από τη NASA.

• Χρονολόγιο για την Sally Ride. 

Το εξώφυλλο της βιογραφίας της Sally Ride
από την Tam O' Shaughnessy.

• Συνέντευξη της Sally Ride στην Gloria Steinem για την ιστοσελίδα THE VERGE (αγγλικά, 7:04).

• Η τελετή για την μετονομασία του κοιτώνα Serra στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, προς τιμή της Sally Ride (κι εδώ).

• Συνέντευξη της Tam O' Shaughnessy για την ζωή της με την Sally Ride, στην Windy City Times.

• Κατάλογος βιβλίων της Sally Ride και της Tam O' Shaughnessy.

Πηγή: Today in Science History,  achievement.org,  grunge.com

Μου άρεσε... Μια παράγραφος από το τελευταίο βιβλίο του George Pelekanos.

Το διάβασα και μου άρεσε:

"Όταν διάβαζε ένα βιβλίο, η πόρτα του κελιού του ήταν ανοιχτή. Mπορούσε να βγει έξω. Να περπατήσει σ' εκείνους τους λόφους, κάτω από εκείνον τον ατελείωτο γαλάζιο ουρανό. Να αναπνεύσει τον καθαρό αέρα γύρω του. Να δει τις σκιές να κινούνται στα δέντρα. Όταν διάβαζε ένα βιβλίο, δεν ήταν φυλακισμένος. Ήταν ελεύθερος."

Από το τελευταίο αστυνομικό μυθιστόρημα "Ο άντρας που επέστρεψε", του αγαπημένου συγγραφέα George Pelekanos, στις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ.

Σαν σήμερα... 1902, γεννήθηκε ο φυσικός Samuel Goudsmit.

Samuel Abraham Goudsmit

Σαν σήμερα, στις 11 Ιουλίου 1902, γεννήθηκε στη Χάγη της Ολλανδίας ο φυσικός Samuel Abraham Goudsmit. O Goudsmit έμεινε στην ιστορία ως ο άνθρωπος που με τον George Uhlenbeck υπολόγισαν το σπιν του ηλεκτρονίου, ως ο επικεφαλής της Επιχείρησης Alsos  με το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και ως ο δημιουργός και πρώτος εκδότης του σπουδαίου αμερικάνικου περιοδικού φυσικής Physical Review Letters.
Η οικογένεια του Goudsmit ήταν εβραϊκής καταγωγής. Ο πατέρας του, Isaac Goudsmit, κατασκεύαζε τουαλέτες και η μητέρα του, Marianne Goudsmit-Gompers, είχε κατάστημα που έφτιαχνε καπέλα. 

(Από αρ.) George Uhlenbeck, Hendrik Kramers και
Samuel Goudsmit, το 1928 στο Ann Arbor του Μίσιγκαν.

Ο Samuel Goudsmit σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο του Leyden με την καθοδήγηση του Paul Ehrenfest. Το 1921 δημοσίευσε την πρώτη του εργασία στο περιοδικό Die  Naturwissenschaften (Η Επιστήμη της Φύσης, τ.9, σ.995), ενώ  μεταξύ του 1922 και του 1925 εργάστηκε στη μελέτη σύνθετων φασμάτων και του φαινόμενου Zeeman. 

Όταν στο τέλος του 1924 ο Wolfgang Pauli πρότεινε ότι η κατάσταση ενός ηλεκτρονίου μπορούσε να περιγραφεί από τέσσερις (κι όχι τρεις) κβαντικούς αριθμούς, ο Goudsmit το Μάιο του 1925 δημοσίευσε μια εργασία που ισχυριζόταν ότι ο τέταρτος κβαντικός αριθμός θα ήταν πάντα ± ½, χωρίς να δίνει κάποια φυσική ερμηνεία. 

Σε διάλεξη που έδωσε το 1971 στην Dutch Physical Society (Ολλανδική Ένωση Φυσικής) με αφορμή τον γιορτασμό της επετείου των 50 χρόνων της Ένωσης, εξιστόρησε αναλυτικά την ανακάλυψη της τιμής του σπιν.

Ο Goudsmit σε δείπνο στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν (Αν Άρμπορ).
(AIP Emilio Segrè Visual Archives)

Το ίδιο έτος συνεργάστηκε με τον μεταπτυχιακό φοιτητή George Uhlenbeck πάνω στο ίδιο θέμα. Το 1927 πήρε το διδακτορικό του από το πανεπιστήμιο του Leyden και την ίδια χρονιά παντρεύτηκε την Jaantje Logher με την οποία απέκτησαν μια κόρη, την Esther-Marianne, αργότερα καθηγήτρια Βιολογίας στο Oakland University, στο Rochester του Μίσιγκαν. 

Μετά το γάμο του, το ζευγάρι αναχώρησε για τις ΗΠΑ κι εκεί ο Goudsmit έγινε βοηθός καθηγητής και αργότερα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν (στο Ann Arbor) από το 1927 μέχρι το 1946.

Το 1930 συνέγραψε με τον Linus Pauling μια εργασία με τίτλο "The Structure of Line Spectra" ("Η δομή του γραμμικού φάσματος"). Στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, προσπάθησε να βοηθήσει επιστημονικά τον αντιναζιστικό αγώνα. Για λίγο εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και στη συνέχεια πήγε στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), όπου πρόσφερε στο Εργαστήριο Ακτινοβολιών (MIT Radiation Laboratory).

(Από αρ.) Samuel Goudsmit, Clarence Yoakum (αντιπρύτανης του
Πανεπιστημίου Μίσιγκαν στο Αν Άρμπορ), Werner Heisenberg,
Enrico Fermi και Edward Kraus (ορυκτολόγος) το 1939
 στο Αν Άρμπορ. (AIP Emilio Segrè Visual Archives)

Τον Μάιο του 1944, ο Goudsmit έγινε επιστημονικός διευθυντής της αμερικανικής Επιχείρησης ALSOS (Alsos Mission) που ήταν τμήμα του Manhattan Project. Επρόκειτο για μια άκρως μυστική επιχείρηση που ήταν υπεύθυνη για τη συγκέντρωση πληροφοριών σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα των Ναζί. Συνακόλουθα, η επιχείρηση είχε ως στόχο την προσέλκυση εκλεκτών Γερμανών επιστημόνων στην αμερικάνικη πλευρά

Το 1947, ο Goudsmit δημοσίευσε το βιβλίο ALSOS όπου περιγράφει την εμπειρία του από αυτή την επιχείρηση. Στο περιεχόμενο του βιβλίου είναι ιδιαίτερα συγκινητικό το κομμάτι όπου ο Goudsmit περιγράφει την επιστροφή του στο εγκαταλειμένο πατρικό του σπίτι στην Χάγη.
Στη διάρκεια αυτού του προγράμματος συνάντησε στο Hechingen της Γερμανίας (αργότερα Γαλλικός τομέας) ένα γκρουπ Γερμανών πυρηνικών φυσικών γύρω από τους Werner Heisenberg και Otto Hahn. Έτσι, κατάφερε να προλάβει τον Γάλλο φυσικό Yves Rocard, ο οποίος κάνοντας την ίδια δουλειά με τον Goudsmit, για την πλευρά της Γαλλίας, είχε καταφέρει νωρίτερα να πείσει μερικούς Γερμανούς επιστήμονες ειδικούς στην υπέρυθρη ακτινοβολία, να προτιμήσουν την γαλλική πλευρά.

Ο Goudsmit σε τζιπ κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Alsos.

Στη διάρκεια της επιχείρησης κι ενώ βρισκόταν στην Ευρώπη, πληροφορήθηκε από τα γερμανικά αρχεία, ότι το 1943 οι γονείς του είχαν σταλεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης ό,που δολοφονήθηκαν. 
Στο βιβλίο του, ο Goudsmit καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η αποτυχία του γερμανικού πυρηνικού προγράμματος οφειλόταν σε παράγοντες όπως η γραφειοκρατία του ναζιστικού καθεστώτος, ο ανηλεής βομβαρδισμός από τα συμμαχικά αεροπλάνα, η δίωξη των Γερμανών επιστημόνων εβραϊκής καταγωγής και η αποτυχημένη ηγεσία από τον Heisenberg. 

Το εξώφυλλο του 1ου τεύχους του
περιοδικού PHYSICAL REVIEW LETTERS.

Μετά τον πόλεμο έγινε για μικρό διάστημα καθηγητής στο Northwestern University στο Ιλινόις και στη συνέχεια, από το 1948 μέχρι το 1970, ήταν κύριος ερευνητής στο Εθνικό Εργαστήριο Brookhaven. 

Έγινε γνωστός ως αρχισυντάκτης του επιστημονικού περιοδικού Physical Review, που εκδίδεται από την Αμερικανική Φυσική Ένωση (American Physical Society). Την 1η Ιουλίου 1958 εξέδωσε το 1ο τεύχος του Physical Review Letters, ένα από τα πλέον έγκυρα διεθνή περιοδικά Φυσικής σήμερα. 

Το 1960, o Goudsmit, αφού χώρισε την πρώτη σύζυγό του Jaantje, παντρεύτηκε την Irene Bejach.

Ο Goodsmit to 1971, στην ομιλία του για τα
50 χρόνια της Dutch Physical Society.

Όταν το 1974 συνταξιοδοτήθηκε από τη θέση στο περιοδικό, μετακινήθηκε στο  Πανεπιστήμιο της Νεβάδα, στο Reno, όπου και παρέμεινε μέχρι το θάνατό του.

Αξίζει να σημειωθεί ότι για ένα διάστημα ασχολήθηκε με την Αιγυπτιολογία και η συλλογή των αιγυπτιακών αρχαιοτήτων του βρίσκεται στο Μουσείο Αρχαιολογίας  Kelsey,   στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, στην πόλη Ann Arbor. 

Το σημείωμα του εκδότη S. A. Goudsmit στο
 1ο τεύχος του περιοδικού Physical Review Letters.

Η επιστημονική δραστηριότητα του Goudsmit στη θεωρητική φυσική του πρόσφερε πολλά βραβεία, όπως το Research Corporation Awards-1953, το Max Planck Medal-1964, το U. S. National Medal of Science-1976 κλπ.
Το 1974 του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Karl Taylor Compton για την διακεκριμένη προσφορά του στη Φυσική, από την Εθνική Ακαδημία Επιστημών των ΗΠΑ.
Το 1939 έγινε αντεπιστέλλον μέλος της Royal Netherlands Academy of Arts and Sciences  (Βασιλική Ολλανδική Ακαδημία Τεχνών και Επιστημών), απ' όπου παραιτήθηκε τον επόμενο χρόνο, εξαιτίας της ναζιστικής κατοχής της Ολλανδίας. Ξαναέγινε δεκτός στην Ακαδημία τον Ιούνιο του 1950. Το 1977 χρίστηκε Commander in the Royal Netherlands Order of Orange-Nassau 

Ο Goudsmit (σύμφωνα με τον Benjamin Bederson) υπήρξε ένα πολύ δραστήριο άτομο, με έντονα συναισθήματα, συμπονετικό χαρακτήρα κι έντονη αποστροφή για το ναζιστικό καθεστώς. Η πίστη του για ακαδημαϊκή και προσωπική ελευθερία τον καθοδήγησαν στη ζωή του και παρά το πλούσιο επιστημονικό έργο του, παρέμεινε σεμνός και ταπεινός. 

Ο Samuel Goudsmit πέθανε στο Reno της Νεβάδα στις 4 Δεκεμβρίου 1978, σε ηλικία 76 ετών.

Το εξώφυλλο του βιβλίου "ALSOS"
του Samuel Goudsmit.

• Το κείμενο της ομιλίας του Samuel Goudsmit το 1971, για τα 50 χρόνια της Dutch Physical Society (Ολλανδική Ένωση Φυσικής). Τίτλος της ομιλίας: "The discovery of the electron spin" ("Η ανακάλυψη του σπιν του ηλεκτρονίου").

• Το αρχείο του Samuel Goudsmit όπως φυλάσσεται από το American Institute of Physics (AIP). 

• Η βιογραφία του Samuel Goudsmit από τον Benjamin Bederson σε έκδοση της  Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών (NAS) των ΗΠΑ.

• Μια δημοσίευση στο περιοδικό Nature για τον Samuel Goudsmit από τον Davide Castelvecchi.

• Επικήδειος του Maurice Goldhaber για τον Samuel Goudsmit, στο περιοδικό physicstoday (Απρίλιος 1979, σελ 71). 

Πηγή: Today in Science History,  WIKIPEDIA

Σαν σήμερα ... 1856, γεννήθηκε ο Nikola Tesla.

Nikola Tesla

Σαν σήμερα, στις 10 Ιουλίου 1856, γεννήθηκε στο Smiljan (Σμίλιαν) της σημερινής Κροατίας, (τότε ανήκε στη Σερβική κοινότητα της Αυστριακής αυτοκρατορίας) ο Σέρβος εφευρέτης, μηχανολόγος, ηλεκτρολόγος μηχανικός και ένας από τους σημαντικότερους φυσικούς στην ιστορία της επιστήμης, Nikola Tesla (Νίκολα Τέσλα). 

Πατέρας του Νίκολα ήταν ο ορθόδοξος ιερέας του χωριού Σμίλιαν, Milutin Tesla και μητέρα του η Georgina-Đuka Mandić, κόρη ορθόδοξου ιερέα. Είχε έναν αδερφό μεγαλύτερο κατά δέκα χρόνια, τον Dane και τρεις αδερφές, τις Milka, Angelina και Marica. Ο Dane έχασε τη ζωή του όταν ο Νίκολα ήταν τριών ετών, πέφτοντας από το άλογο καθώς έκανε ιππασία. Ο Νίκολα ήταν αυτόπτης μάρτυρας της τραγικής σκηνής που τον σημάδεψε μέχρι το τέλος της ζωής του. Η οικογένεια δεν συνήλθε ποτέ από τον ξαφνικό χαμό του πρωτότοκου Ντάνε. Κάθε κατόρθωμα του Νίκολα άφηνε τους γονείς του παγερά αδιάφορους.          

Ο Τέσλα σε ηλικία 23 ετών.

Ο Νίκολα από μικρή ηλικία έδειξε πως είχε ζωηρή φαντασία και ενδιαφέρον στις εφευρέσεις και τα βιβλία. Διάβαζε τα περιοδικά όπου δημοσίευε ποίηση ο πατέρας του και λάτρευε τον Ιούλιο Βέρν και τον Εμίλ Ζολά. 

Το 1861 ξεκίνησε τα πρώτα του μαθήματα στο Smiljan, αλλά το 1862 μετακόμισε με τους γονείς του στο Gospić όπου έλαβε τη βασική εκπαίδευση και έμαθε τη γερμανική γλώσσα. Από το 1870 μέχρι το 1873 συνέχισε την εκπαίδευσή του στο Real Gymnasium στην πόλη Karlstadt (σημερινό Karlovac) της Κροατίας. Εκεί, με την παρότρυνση του καθηγητή του Martin Sekulić ξεκίνησε να μελετά ηλεκτρομαγνητισμό. Το 1873 αποφοίτησε με βαθμό «Πολύ Καλά» και επέστρεψε στη γενέτειρά του όπου προσβλήθηκε από χολέρα. 

Το έγγραφο με το οποίο ο Τέσλα πήρε την Αμερικάνικη
υπηκοότητα στις 30 Ιουλίου 1891. Αναφέρει ότι είναι 

Αυστριακής εθνικότητας. 

Πηγή: tesla universe

Με προσπάθειες του πατέρα του εξασφάλισε υποτροφία από την Στρατιωτική Περιφέρεια του Κάρλοβατς για την Ανωτάτη Πολυτεχνική Σχολή του Γκρατς. Δείχνοντας υπερβολικό ζήλο και εργαζόμενος πολλές ώρες την ημέρα κατάφερε να έχει άριστες επιδόσεις στα μαθήματα που παρακολουθούσε (γεωμετρία, θεωρητική και πειραματική φυσική, ολοκληρωτικό λογισμό κλπ). 
Η παρακολούθηση των διαλέξεων του καθηγητή Poeschl του έδωσε το έναυσμα να καταπιαστεί με την πρόκληση της ανάπτυξης ενός κινητήρα με χρήση εναλλασσόμενου ρεύματος, κάτι που θα τον απασχολούσε τα επόμενα χρόνια.  

Ο σχεδόν μοναστικός τρόπος ζωής του αποτελούσε αντικείμενο χλευασμού εκ μέρους των συμφοιτητών του και μέχρι το τέλος του δεύτερου έτους σπουδών του, ο Τέσλα, αντιδρώντας, στράφηκε στην άσωτη ζωή και τη χαρτοπαιξία. Τελικά, αυτός ο τρόπος ζωής δεν του επέτρεψε ν' αποφοιτήσει από την σχολή του Γκρατς.

Διάλεξη του Τέσλα για τα μέλη της Γαλλικής Φυσικής Εταιρείας

 και της Διεθνούς Εταιρείας Ηλεκτρολόγων (γκραβούρα 1880). 

Πηγή: www.lifo.gr 

Τον Ιανουάριο του 1880 γράφτηκε στο γερμανόφωνο Πανεπιστήμιο του Καρόλου της Πράγας, αλλά ένα χρόνο αργότερα εγκαταστάθηκε στη Βουδαπέστη, αφού αποφάσισε να εγκαταλείψει την Πράγα χωρίς να αποκτήσει κάποιο πτυχίο.

Εκεί δούλεψε ως τεχνικός σχεδιαστής στο Κεντρικό Τηλεγραφείο της Ουγγαρίας αποκτώντας πολύτιμη πρακτική εμπειρία. Λίγους μήνες μετά προσελήφθη από ένα καινούριο τηλεφωνικό κέντρο της εταιρείας Έντισον στη Βουδαπέστη, όπου κατάφερε να υλοποιήσει αρκετές βελτιώσεις στον εξοπλισμό του.

Μετά την πώληση του τηλεφωνικού κέντρου, προσελήφθη στην Ηλεκτρική Εταιρεία Έντισον (Société Electrique Edison) με έδρα το Ιβρύ (σημερινό Ιβρύ-σιρ-Σεν), στα περίχωρα του Παρισιού. Ήταν η πρώτη φορά που ο Τέσλα ήρθε σε άμεση επαφή με το έργο του Έντισον και απέκτησε βαθύτερη γνώση και εμπειρία γύρω από τις γεννήτριες και τους κινητήρες. 

Φωτογραφίες στο περιοδικό Electrical Experimenter (1919) με τον

 Τέσλα να παρουσιάζει μια δική του εφεύρεση που  χρονολογείται 

από τη δεκαετία του 1890, τον ασύρματο λαμπτήρα αερίου 

με επένδυση φωσφόρου, μισό αιώνα πριν τεθούν 

σε χρήση οι λαμπτήρες φθορισμού. 

Πηγή: www.lifo.gr

Το 1883 η εταιρεία Έντισον τον έστειλε να διορθώσει τον ηλεκτρικό σταθμό του Στρασβούργου στον οποίο είχε σημειωθεί έκρηξη όταν τον επισκεπτόταν ο Γερμανός Κάιζερ Γουλιέλμος Α'.
Ο Τέσλα διόρθωσε τη βλάβη του σταθμού και τότε του προτάθηκε να εργαστεί στην επιχείρηση του Έντισον στη Νέα Υόρκη. 

Τα χέρια του Τέσλα κρατούν ένα βιβλίο που φωτίζεται
από λαμπτήρα φθορισμού. Ο λαμπτήρας έχει τοποθετηθεί
σε απόσταση 4 ποδών (1,22 μ) και η έκθεση στο φως
κράτησε 2 δευτερόλεπτα. 

Πηγή: tesla universe

Τον Ιούνιο του 1884, σε ηλικία 28 ετών, ο Τέσλα έφτασε στη Νέα Υόρκη και ξεκίνησε να εργάζεται στο κατάστημα μηχανικών εργασιών του Έντισον. 
Παρά το γεγονός ότι ο Τέσλα έφερε σε πέρας πολύ γρήγορα την πρώτη εργασία που του ανατέθηκε (να επισκευάσει τη γεννήτρια του ατμόπλοιου Όρεγκον), η σχέση του με τον Έντισον δεν μπόρεσε ποτέ να γίνει καλή. Οι διαφωνίες που προέκυψαν είχαν να κάνουν και με το γεγονός ότι ως χαρακτήρες ήταν διαφορετικοί, αλλά και με το ότι ο Έντισον ήταν υποστηρικτής της χρήσης του συνεχούς ρεύματος, ενώ ο Τέσλα υποστήριζε τη χρήση του εναλλασσόμενου ρεύματος.
Έτσι, αισθανόμενος ο Τέσλα ότι η δουλειά του δεν αναγνωρίζεται, ούτε αμείβεται κατάλληλα από τον Έντισον, παραιτήθηκε 6 μήνες αργότερα. 

Αριστερά: "Great Danger-Keep out" ("Μεγάλος κίνδυνος-Μείνετε

 έξω"), γράφει η ταμπέλα που υπάρχει μπροστά από την πόρτα του 

εργαστηρίου του στο Colorado Springs, στις αρχές του  καλοκαιριού

 του 1899. Ο Τέσλα μόλις διακρίνεται πίσω από την πόρτα.  

Δεξιά: O ίδιος στο εργαστήριό του της Houston Street (Νέα Υόρκη) 

δείχνει πως πραγματοποιείται μία "ασύρματη" μεταφορά 

ηλεκτρικής ενέργειας (1899). 

Πηγή: www.lifo.gr

Το 1887 βρίσκει χρηματοδότη για τα πειράματά του στο πρόσωπο του διευθυντή της τηλεγραφικής εταιρείας Western Union, Alfred S. Brown, ο οποίος του έστησε εργαστήριο λίγα τετράγωνα πιο πάνω από το εργαστήριο του Έντισον, στην οδό Liberty 89 στη Ν. Υόρκη. Τον Οκτώβριο 1887 η πατέντα του με το όνομα "Πολυφασικό Σύστημα Τέσλα" κατοχυρώθηκε στην Αμερικάνικη Επιτροπή Ευρεσιτεχνιών.
Το 1888 προσλαμβάνεται από τον βιομήχανο George Westinghouse επειδή είχε δημιουργήσει έναν καινούριο κινητήρα εναλλασσόμενου ρεύματος.

Το διάστημα 1890-1891 ο Τέσλα έδωσε δεκάδες διαλέξεις υπερασπιζόμενος τη χρήση του εναλλασσόμενου ρεύματος.
Στις 30 Ιουλίου 1891, σε ηλικία 35 ετών, έγινε πολίτης των ΗΠΑ. Την ίδια χρονιά εφηύρε το πηνίο που φέρει το όνομά του ("Tesla coil" - "Πηνίο Τέσλα"). 

Μια απόδειξη της 12ης Δεκεμβρίου 1899 για αγορά
προϊόντων (σωλήνες ορείχαλκου, μπουλόνια,
συνδετήρες κλπ), από την εταιρεία FRANK F. BUMSTEAD & CO.
Πηγή: tesla universe

Το 1892 ο Τέσλα έλαβε μήνυμα ότι η μητέρα του πεθαίνει, οπότε βρήκε ευκαιρία να επιστρέψει στην Ευρώπη. Έδωσε σειρά διαλέξεων για το εναλλασσόμενο ρεύμα στο Λονδίνο, όπου γνωρίστηκε με τη βασιλική οικογένεια της Μεγάλης Βρετανίας και στο Παρίσι. Στη συνέχεια, αφού επισκέφτηκε την ετοιμοθάνατη μητέρα του, πήγε στο Βελιγράδι όπου τον βράβευσε ο βασιλιάς της Σερβίας Αλέξανδρος A' και η Σέρβικη Βασιλική Ακαδημία.

Ισχυρή ηλεκτρική εκκένωση στο εργαστήριο του Τέσλα, στο
 Colorado Springs. Στο εσωτερικό του κλωβού κάθεται ο
βοηθός του Τέσλα, κ. Alley. 

Πηγή: tesla universe

Από το 1892 έως το 1903 ο Τέσλα αγωνιζόταν να αποδείξει ότι η εκπομπή και λήψη ραδιοκυμάτων ήταν δική του εφεύρεση και όχι του Μαρκόνι, καθώς στηριζόταν σε 13 δικές του πατέντες. Τελικά, ο Τέσλα δικαιώθηκε το 1943, ενώ αναγνωρίστηκε ως ο εφευρέτης του ραδιοφώνου το 1955. 

Το 1895 ο Ρέντγκεν με τη βοήθεια του Τέσλα εφηύρε τις ακτίνες Χ και έτσι η φήμη του Τέσλα εκτοξεύτηκε και τον οδήγησε σε σημείο να νομίζει ότι είχε καταγωγή από άλλους εξωγήινους πολιτισμούς και άρχισε να ασχολείται ακόμα πιο πολύ με τον μυστικισμό.

Το εξώφυλλο του περιοδικού TIME (20 Ιουλίου 1931)
για τα 75 χρόνια του Νίκολα Τέσλα.

Εκείνη την περίοδο, η φήμη του Τέσλα στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν μεγαλύτερη από κάθε άλλου εφευρέτη ή επιστήμονα, αλλά λόγω της εκκεντρικότητάς του και των περίεργων και θεωρούμενων ως εξωφρενικών ισχυρισμών του, για τις δυνατότητες της επιστημονικής και τεχνολογικής ανάπτυξης να βοηθήσουν την εκτόξευση του ανθρώπινου πολιτισμού σε άλλη κλίμακα, τελικά εξοστρακίστηκε σαν τρελός επιστήμονας. 

Από το 1898 έως το 1903 ο Τέσλα άλλαξε αρκετούς χρηματοδότες, ενώ είχε αποτραβηχτεί στο Κολοράντο Σπρίνγκς και στο Λονγκ Άιλαντ, ασχολούμενος σε πειράματα για τη λεγόμενη «ελεύθερη ενέργεια» για τα οποία δεν γνωρίζουμε πολλά και τα οποία διακόπηκαν εντελώς ξαφνικά, λόγω παύσης χρηματοδότησης.
Τα επόμενα χρόνια κατοχύρωσε διάφορες πατέντες και ευρεσιτεχνίες που αγοράστηκαν από διάφορες εταιρείες για να τις αξιοποιήσουν εμπορικά. 

Ο Νίκολα Τεσλα (μέσον) υποβασταζόμενος από τον ανιψιό του
Sava Kosanovic (3ος από αρ.) με τον τότε βασιλιά της
Γιουγκοσλαβίας Πέτρο Β' (3ος από δεξ.), στο ξενοδοχείο
New Yorker, (15 Ιουλίου 1942).   

Το 1924 ο Τέσλα ισχυρίστηκε ότι είχε εφεύρει την περιβόητη «ακτίνα θανάτου», ένα υπερόπλο ικανό να καταστρέψει μεγάλες εκτάσεις σε απόσταση 200 μιλίων, ενώ επίσης ισχυρίστηκε ότι αυτό το υπερόπλο ήταν υπεύθυνο για την έκρηξη στην Τουγκούσκα. Φυσικά οι δημοσιογράφοι και ο επιστημονικός κόσμος τον περιγέλασαν, ενώ μέχρι σήμερα οι μελετητές εντάσσουν αυτή την εφεύρεση στον τομέα των ανεξήγητων φαινομένων και γεγονότων. Σήμερα η προσπάθεια αποκρυπτογράφησης μέρους των θεωριών και ανακαλύψεων του Τέσλα γίνεται με συστήματα όπως το Haarp. Το 1926, όταν ο Τέσλα έγινε 70 χρονών, τα Πανεπιστήμια του Βελιγραδίου και του Ζάγκρεμπ τον εξέλεξαν ως επίτιμο διδάκτορα.

Το "όπλο του Τέσλα" ("Tesla Gun") που μπορεί
να δημιουργεί σπινθήρες μήκους 2 μέτρων.

Μια νύχτα του Αυγούστου το 1937, ο Τέσλα χτυπήθηκε από διερχόμενο ταξί σε δρόμο του Μανχάταν, καθώς πήγαινε να ταΐσει τα περιστέρια στο κοντινό πάρκο. Παρά το γεγονός ότι ο τραυματισμός του ήταν σοβαρός, αρνήθηκε να νοσηλευτεί σε νοσοκομείο και επέστρεψε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του όπου παρέμεινε κλεισμένος για πολύ καιρό. Ανήμπορος πια, περιορίστηκε σ’ ένα δωμάτιο του ξενοδοχείου New Yorker και σε περιπάτους στα πάρκα της πόλης, συντροφιά με τα αγαπημένα του περιστέρια. Προς το τέλος της ζωής του συνδέθηκε μάλιστα μ’ ένα λευκό θηλυκό περιστέρι, μοναδική αγάπη της ζωής του, για το οποίο εξομολογείται στον μετέπειτα βιογράφο του: «Ταΐζω τα περιστέρια εδώ και χρόνια, χιλιάδες από αυτά… Υπήρξε όμως ένα λευκό περιστέρι, ένα όμορφο πουλί. Ήταν θηλυκό. Το αναγνώριζα οπουδήποτε. Ναι, το αγαπούσα αυτό το περιστέρι, το αγαπούσα όπως ένας άνδρας αγαπά μια γυναίκα. Και με αγαπούσε και εκείνη».... 

Το ξενοδοχείο New Yorker (Wyndham New Yorker Hotel)
στο 481 της 8ης Λεωφόρου στο Μανχάταν της Ν. Υόρκης. 

Το 1941, με την επέκταση του ναζισμού στην Ευρώπη και τον αναβρασμό του Β' παγκοσμίου πολέμου, ο Τέσλα ήθελε να κατασκευάσει ένα «νέο» υπερόπλο για να σώσει την πατρίδα του, αλλά τίποτα παραπάνω δεν έγινε γνωστό. 

O Νίκολα Τέσλα πέθανε μόνος στη Ν. Υόρκη στις 7 Ιανουαρίου 1943, σε ηλικία 87 ετών. Βρέθηκε στο δωμάτιο 3327, στον 33ο όροφο του ξενοδοχείου New Yorker, δύο ημέρες μετά τον θάνατό του, έχοντας κρεμάσει, όπως έκανε πάντα, στην πόρτα του την επιγραφή «ΜΗΝ ΕΝΟΧΛΕΙΤΕ, ΕΡΓΑΖΟΜΑΙ».

Ο Τέσλα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του στα τέλη 
της δεκαετίας του 1930, μετά το τροχαίο ατύχημά του. 
Δεξιά, πιθανόν η τελευταία φωτογραφία 
πριν το θάνατό του Πηγή: www.lifo.gr

Ο Τέσλα είναι κυρίως γνωστός για τις επαναστατικές του συνεισφορές στους κλάδους του ηλεκτρισμού και του μαγνητισμού στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα. Οι ανακαλύψεις και η θεωρητική εργασία του αποτέλεσαν τη βάση για την εφαρμογή του σημερινού συστήματος εναλλασσόμενου ρεύματος. Εφευρέσεις όπως τα πολυφασικά συστήματα διανομής ισχύος και ο κινητήρας εναλλασσόμενου ρεύματος συνετέλεσαν στην εκδήλωση της Δεύτερης Βιομηχανικής Επανάστασης. 

Η μονάδα της έντασης του μαγνητικού πεδίου στο SI, το 1 Tesla, ονομάστηκε προς τιμή του στο Γενικό Συνέδριο Μέτρων και Σταθμών του Παρισιού, το 1960. 
Εκτός από τη δουλειά του στον ηλεκτρομαγνητισμό και τα συστήματα ισχύος, ο Τέσλα έχει συνεισφορά και στη θεμελίωση της ρομποτικής, του τηλεχειρισμού, στην ανάπτυξη του ραντάρ και της επιστήμης υπολογιστών, όπως και στην επέκταση της βαλλιστικής, της πυρηνικής και θεωρητικής φυσικής. 

Επετειακό γραμματόσημο της Σερβίας για τα 150 χρόνια
από τη γέννηση του Τέσλα.

Σύγχρονοι μελετητές του έργου του τον έχουν αποκαλέσει «άνθρωπο που εφηύρε τον Εικοστό Αιώνα» και «προστάτη άγιο του σύγχρονου ηλεκτρισμού».

Η κληρονομιά του - 70.000 επιστολές, 31.522 προσωπικά ντοκουμέντα, 5.297 τεχνικά σχέδια, 12.832 αποκόμματα περιοδικών, 1.000 φωτογραφίες, 40 βραβεία και διπλώματα - φυλάσσεται σήμερα στο Μουσείο Νίκολα Τέσλα στο Βελιγράδι.

 Επίδειξη ισχυρής ηλεκτρικής εκκένωσης στο  2011 ED WINGATE /
ROCHESTER AREA TESLA COIL BUILDERS (R.A.T.C.B.) TESLATHON.

• Δείτε την ταινία "Nikola Tesla's Biography and Life New Full Documentary 2015" (αγγλικά, 1:26:22).  

• Υλικό από την Tesla Memorial Society of New York.

• "tesla universe": Ένας ιστότοπος με "πλούσιο" υλικό για τον Νίκολα Τέσλα από τον Cameron Prince.

• Το Μουσείο Nikola Tesla στο Βελιγράδι.

• Φωτογραφίες και εικόνες για τον Νίκολα Τέσλα, από τον ιστότοπο tesla universe.

• Ο Πόλεμος των Ρευμάτων: Η μάχη των τιτάνων του ηλεκτρισμού, Τόμας Έντισον και Νίκολα Τέσλα, για το ποιο ρεύμα θα επικρατήσει. Από το κανάλι "What The Fact?!" (ελληνικά, 9:34).

• Χρονολόγιο της ζωής του Νίκολα Τέσλα από τον ιστότοπο tesla universe.

• Βίντεο με την βιογραφία του Νίκολα Τέσλα από το Μουσείο Κοτσανά. 

Πηγές: Today in Science History, Η μηχανή του χρόνου, tesla universe.