Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

Ρευστά σε κίνηση - Εξίσωση Συνέχειας (pps)



Φυσική Γ' Λυκείου Θετικού Προσανατολισμού

Στην ανάρτηση pps (άμεση προβολή της παρουσίασης) μπορείτε να βρείτε την ύλη των 

  • § 3.3 (Ρευστά σε κίνηση)  και 
  • § 3.4 (Διατήρηση ύλης και η εξίσωση Συνέχειας).
Όποια λέξη ή φράση φαίνεται υπογραμμισμένη σε μία διαφάνεια είναι συνδεδεμένη με υπερσύνδεση. Τοποθετείστε το δείκτη του ποντικιού εκεί (εμφανίζεται "χεράκι") και κάντε αριστερό κλικ επάνω. Η υπερσύνδεση εμφανίζεται αμέσως ή κατεβαίνει στο φάκελλο "Λήψεις" του υπολογιστή σας.

Μπορείτε να βρείτε και να κατεβάσετε την ανάρτηση από ΕΔΩ.

Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2016

Σαν σήμερα... 1971 η πρώτη μπαλιά γκολφ στο διάστημα.



Σαν σήμερα, στις 6 Φεβρουαρίου 1971, ο Alan Shepard αστροναύτης της NASA και διοικητής της αποστολής Apollo 14 στη Σελήνη, κτύπησε μπάλα του γκολφ για πρώτη φορά στο έδαφος της Σελήνης και γενικότερα στο διάστημα (αργότερα έχει συμβεί πάλι).
Ας πάρουμε όμως το θέμα από λίγο νωρίτερα.

Στις 31 Ιανουαρίου 1971 το Apollo 14 εκτοξεύθηκε από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι για ένα 9μερο ταξίδι στη Σελήνη έχοντας ως πλήρωμα τον Alan Shepard (διοικητής), τον Stuart Roosa (πιλότος του διαστημοπλοίου) και τον Edgar Mitchell (πιλότος της σεληνακάτου).
Στις 5 Φεβρουαρίου η σεληνάκατος με πλήρωμα τους Shepard και Mitchell προσεληνώθηκε. Παρέμειναν στην επιφάνεια της Σελήνης 33,5 ώρες και εργάστηκαν έξω από τη σεληνάκατο περίπου 9,5 ώρες κάνοντας δύο περιπάτους (EVA). Στη διάρκεια της παραμονής τους συνέλεξαν 42,8 κιλά σεληνιακών πετρωμάτων και εκτέλεσαν μια σειρά προγραμματισμένων πειραμάτων.

Όμως ο Shepard, φανατικός παίκτης του γκολφ, είχε σκεφθεί να "παίξει" γκολφ στη Σελήνη. 
Έτσι, από  ένα κλαμπ του γκολφ στο Χιούστον, πήρε ένα μπαστούνι του γκολφ, το κάλυψε με μια κάλτσα και το έκρυψε μέσα σε υλικό που προοριζόταν για τη συλλογή των πετρωμάτων. Μόνο λίγοι άνθρωποι της ΝΑSΑ γνώριζαν το σχέδιο του Shepard.

Ο Shepard κτύπησε 2 μπάλες του γκολφ. Η πρώτη δεν πήγε πολύ μακριά (να σκεφτούμε ότι η Σελήνη δεν έχει ατμόσφαιρα και η βαρύτητα είναι μικρότερη αυτής της Γης), αλλά με τη δεύτερη είχε ένα καλό κτύπημα. Μάλιστα, ακούγεται στο video να λέει ότι πάει "miles and miles and miles". 
Από υπολογισμούς που έχουν γίνει θα μπορούσε η μπάλα να έχει πάει για περισσότερο από 2,5 μίλια και να έχει μείνει στο διάστημα για περίπου 70 δευτερόλεπτα. Όμως στην πραγματικότητα, η απόσταση που διάνυσε η μπάλα δεν πρέπει να ξεπέρασε το 1 μίλι.

Μπορούμε να δούμε τη μία μπάλα νότια από το "ακόντιο" που πέταξε ο Mitchel. Στην πραγματικότητα το"ακόντιο" ήταν καταγραφέας του ηλιακού ανέμου (Solar Wind Collector)
Σε συνέντευξή του ο Shepard είχε πει ότι η άλλη μπάλα είχε πάει κοντά στην περιοχή όπου είχαν τοποθετήσει τον επιστημονικό τους εξοπλισμό (Apollo Lunar Surface Experiment Package, ALSEP) που βρισκόταν σε απόσταση περίπου 200 μέτρων από τη σεληνάκατο.

To 1974 o Shepard προσέφερε το μπαστούνι του γκολφ που χρησιμοποίησε στη Σελήνη στο μουσείο της Ένωσης Γκολφ των ΗΠΑ. Ένα αντίγραφο του μπαστουνιού βρίσκεται στο Ίδρυμα Smithsonian, στην Ουάσιγκτον. 
Ο Alan Shepard έφυγε από τη ζωή στις 21 Ιουλίου 1998 σε ηλικία 75 ετών.
Ο Edgar Mitchell επίσης έφυγε από τη ζωή μόλις πριν 2 μέρες, στις 4 Φεβρουαρίου 2016.

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

Σαν σήμερα... 1974 πέθανε ο Satyendra Bose.


Ο Bose το 1949 και το γράμμα του στον Αϊνστάιν

Σαν σήμερα, στις 4 Φεβρουαρίου 1974, πέθανε ο Satyendra Nath Bose στην Καλκούτα (σήμερα Kolkata) της Ινδίας, σε ηλικία 80 ετών.
Ο Bose είναι περισσότερο γνωστός για τη συνεισφορά του στην Κβαντική Μηχανική και από τη συνεργασία του με τον Αϊνστάιν (Στατιστική Bose–Einstein, Θεωρία συμπυκνώματος Bose–Einstein κ.α.). Αξίζει ν' αναφερθεί ότι τα σωματίδια "μποζόνια" πήραν το όνομά τους από τον Bose, κατόπιν πρότασης του Dirac   

Bose γεννήθηκε στις 1 Ιανουαρίου 1894 στην Καλκούτα της Ινδίας.
Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές γράφτηκε στο Προεδρικό (Presidency) πανεπιστήμιο της Καλκούτας, απ' όπου το 1913 πήρε πτυχίο και το 1915 μάστερ, στα Μαθηματικά.  
Λέγεται ότι η βαθμολογία που πήρε για το μάστερ του, μέχρι σήμερα δεν έχει ξεπεραστεί. 
Το 1916 συνέχισε στο πανεπιστήμιο της Καλκούτα ως μεταπτυχιακός ερευνητής στη θεωρία της σχετικότητας. 
Το 1921 πήγε στο τμήμα Φυσικής του πανεπιστημίου της Ντάκα (τώρα στο Μπαγκλαντές) κι εκεί δίδαξε Θερμοδυναμική και Ηλεκτρομαγνητισμό, ανανεώνοντας παράλληλα το τμήμα με νέα εργαστήρια. 
Το 1924 έκανε μια εργασία στο νόμο ακτινοβολίας του Πλανκ, που αργότερα θα αναγνωριζόταν ως η αρχή ενός νέου πεδίου στη Φυσική, της Κβαντικής Στατιστικής. Την εργασία αυτή έστειλε κατευθείαν στον Αϊνστάιν, ο οποίος εκτιμώντας τη σπουδαιότητά της, την έδωσε για δημοσίευση στο Zeitschrift für Physik (Περιοδικό για τη Φυσική). Αυτή η αναγνώριση έδωσε στον Bose τη δυνατότητα να εργαστεί τα επόμενα 2 χρόνια σε Ευρωπαϊκά εργαστήρια συνεργαζόμενος με τον Louis de Broglie, τη Marie Curie και τον Αϊνστάιν.     

Μετά την παραμονή του στην Ευρώπη, το 1926 επέστρεψε στη Ντάκα. Δεν είχε πάρει διδακτορικό και μόνο μετά από σύσταση του Αϊνστάιν τοποθετήθηκε επικεφαλής του τμήματος Φυσικής στο πανεπιστήμιο της Ντάκα.
Εργαστηριακά ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την κρυσταλλογραφία με ακτίνες Χ. Παρέμεινε στη Ντάκα μέχρι το 1946.
Το 1947, λόγω της επικείμενης διαίρεσης της Ινδίας, επέστρεψε στο πανεπιστήμιο της Καλκούτα, όπου δίδαξε μέχρι το 1956.
Στη συνέχεια έγινε αντιπρύτανης του πανεπιστημίου Visva-Bharati στο Shanti Niketan.
Αργότερα επέστρεψε στο πανεπιστήμιο της Καλκούτα και ασχολήθηκε με την έρευνα στην Πυρηνική Φυσική.  
Γενικότερα, είχε μια πολυσχιδή δραστηριότητα που δεν περιοριζόταν μόνο στη Φυσική, αλλά εκτεινόταν και σε άλλους τομείς των Θετικών και Θεωρητικών Επιστημών. 

Τιμήθηκε με πολλά και σημαντικά βραβεία, αλλά δεν μπόρεσε να πάρει Nobel στη Φυσική, παρά το γεγονός ότι πολλές εργασίες σχετικές με τα μποζόνια τιμήθηκαν με Nobel. 

Ένα video για τη ζωή του Bose  ΕΔΩ.

Πηγή: Today in Science History

Ρευστά (Εισαγωγή - Υγρά σε Ισορροπία) pps



Φυσική Γ' Λυκείου Θετικού Προσανατολισμού

Η ανάρτηση περιέχει την ύλη σχετικά με 

  • Εισαγωγή στα Ρευστά
  • Πίεση στα Υγρά
  • Ισορροπία σε Υγρά
  • Αρχή του Pascal

Μπορείτε να δείτε και να κατεβάσετε την ανάρτηση από  ΕΔΩ.

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

Μου άρεσε... μια πρωτοσέλιδη φωτογραφία στα ΝΕΑ.



Μια εικαστική παρέμβαση του ανατρεπτικού Κινέζου καλλιτέχνη Άϊ Ουέιουεϊ μέσα από μια καταπληκτική μαυρόασπρη φωτογραφία, σε μια παραλία του Αιγαίου.

Από την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ.

Σαν σήμερα...1950 πέθανε ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή.

                                                    

Σαν σήμερα, στις 2 Φεβρουαρίου 1950, πέθανε ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή (Konstantin Carathéodory) στο Μόναχο, σε ηλικία 77 ετών. Ήταν μαθηματικός ελληνικής καταγωγής, που οι εργασίες του στα Μαθηματικά, τη Φυσική και την Αρχαιολογία έχουν αναγνωριστεί σε παγκόσμιο επίπεδο.

Γεννήθηκε στο Βερολίνο στις 13 Σεπτεμβρίου 1873. Τα χρόνια 1874-75 η οικογένεια Καραθεοδωρή έζησε στην Κωνσταντινούπολη και το 1875 μετακόμισε στις Βρυξέλλες, όπου ο πατέρας του Στέφανος τοποθετήθηκε πρέσβης της Υψηλής Πύλης. Είχε ως μητρική γλώσσα τα ελληνικά και τα φλαμανδικά και πριν ακόμη μπει στην εφηβεία μιλούσε τουρκικά και γερμανικά.
Σε ηλικία 6 ετών έχασε τη μητέρα του Δέσποινα και ανατράφηκε από την γιαγιά του.

Από το 1883 έως το 1885 φοίτησε σε σχολεία της Ιταλικής Ριβιέρας και του Σαν Ρέμο. Ένα χρόνο φοίτησε σε γυμνάσιο των Βρυξελλών, όπου στο μάθημα της Γεωμετρίας αισθάνθηκε την αγάπη και την κλίση που είχε για τα Μαθηματικά. Το 1886 γράφτηκε στο γυμνάσιο Ατενέ Ρουαγιάλ των Βρυξελλών, από όπου αποφοίτησε το 1891. 

Από το 1891 έως το 1895, σπούδασε πολιτικός μηχανικός στη Στρατιωτική Σχολή του Βελγίου στις Βρυξέλλες. Με την αποφοίτησή του, το 1895, αποδέχτηκε την πρόσκληση του θείου του, Αλέξανδρου Στεφάνου Καραθεοδωρή, ο οποίος ήταν γενικός διοικητής της Κρήτης, και τον επισκέφθηκε στα Χανιά. Εκεί γνωρίστηκε με τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Το 1898 πήγε στην Αίγυπτο, για να εργαστεί ως μηχανικός στην βρετανική εταιρεία που κατασκεύαζε το φράγμα στο Ασουάν. Στην Αίγυπτο συνέχισε να μελετά μαθηματικά συγγράμματα, ενώ έκανε και μετρήσεις στην κεντρική είσοδο της πυραμίδας του Χέοπα, τις οποίες και δημοσίευσε.

Στην Αίγυπτο, ο Καραθεοδωρή κατάλαβε πόσο μεγάλη γοητεία και επιρροή ασκούσαν επάνω του τα Μαθηματικά και συνειδητοποίησε πως η δουλειά του μηχανικού δεν ήταν εκείνη που αναζητούσε το ανήσυχο πνεύμα του. Έτσι το 1900, ο 27χρονος πια Καραθεοδωρή, προς μεγάλη έκπληξη των δικών του, αποφάσισε να εγκαταλείψει το επάγγελμα του μηχανικού και να πάει στην Γερμανία να σπουδάσει Μαθηματικά. Για δύο χρόνια παρακολούθησε Μαθηματικά στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου.

Στο Βερολίνο ο Καραθεοδωρή είχε την τύχη να παρακολουθήσει μαθήματα από μεγάλους μαθηματικούς όπως ο Herman Schwarz, ο Georg Frobenius, ο Erhard Schmidt και ο Lazarus Fuchs. Ο Schmidt το φθινόπωρο του 1901 έφυγε για το πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν και παρακίνησε τον Καραθεοδωρή να αποφασίσει να εγκατασταθεί κι εκείνος εκεί. Έτσι το 1902, ο Καραθεοδωρή μεταγράφηκε στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν για να κάνει διδακτορική διατριβή υπό την επίβλεψη του Hermann MinkowskiΗ διδακτορική διατριβή του (Γκέτινγκεν, 1904) έχει τον τίτλο «Περί των ασυνεχών λύσεων στον Λογισμό των Μεταβολών».

Αμέσως μετά ζήτησε να εργαστεί στην Ελλάδα. Οι αρμόδιοι όμως του απάντησαν ότι είχε ελπίδες να διοριστεί μόνο ως δάσκαλος σε σχολεία της επαρχίας. Τότε γύρισε στη Γερμανία, όπου τον επόμενο χρόνο (Μάρτιος 1905) αναγορεύτηκε υφηγητής των Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν. Στο ίδιο πανεπιστήμιο δίδαξε μέχρι το 1908. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε την τότε 24χρονη Ευφροσύνη, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, τον Στέφανο και τη Δέσποινα.

Από το 1909 έως το 1920 δίδαξε Μαθηματικά σε διάφορα γερμανικά ακαδημαϊκά ιδρύματα: Αννόβερο, Μπρέσλαου (Βρότσλαβ στην σημερινή Πολωνία), Γκέτινγκεν και Βερολίνο. Η φήμη του ως μαθηματικού τον έφερε σε φιλική και επαγγελματική επαφή με άλλους μεγάλους ομολόγους της εποχής του όπως ο Μαξ Πλανκ, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο Ντάβιντ Χίλμπερτ κ.ά.

Ιδιαίτερη ήταν η σχέση που συνέδεε τον Καραθεοδωρή με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν. Οι δύο άνδρες γνωρίσθηκαν το 1915 διατήρησαν μια επιστημονική σχέση, στηριγμένη στην αλληλοεκτίμηση και σεβασμό. Τότε άρχισε και το ενδιαφέρον του Καραθεοδωρή για τη Θεωρία της Σχετικότητας.

Το 1911, μετά από πρόσκληση του Ελευθέριου Βενιζέλου, ο Καραθεοδωρή συμμετείχε στην επιτροπή επιλογής καθηγητών για το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1913 έγινε καθηγητής της Α΄ έδρας της μαθηματικής επιστήμης του Πανεπιστημίου του Γκέντινγκεν, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1918. Το 1920, πάλι με πρόσκληση του Βενιζέλου, ανέλαβε να οργανώσει το Ιωνικό Πανεπιστήμιο στη Σμύρνη.

Στην Σμύρνη ο Καραθεοδωρή έμεινε μέχρι την κατάρρευση του μικρασιατικού μετώπου τον Αύγουστο του 1922. Όταν οι Τούρκοι εισέβαλαν στην πόλη, ο 49χρονος Καραθεοδωρή κατόρθωσε να διασώσει τη βιβλιοθήκη και πολλά από τα εργαστηριακά όργανα του Ιωνικού Πανεπιστημίου και να τα μεταφέρει στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Η δωρεά Καραθεοδωρή βρίσκεται μέχρι τις μέρες μας στο Μουσείο Φυσικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1922 διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1923 διορίσθηκε καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Μάλλον απογοητευμένος από την μίζερη κατάσταση των ελληνικών πανεπιστημίων, εγκατέλειψε την Ελλάδα το 1924, για να αναλάβει καθηγητική θέση στο πανεπιστήμιο του Μονάχου, που εκείνο τον καιρό ήταν το δεύτερο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της Γερμανίας και δίδασκαν σ' αυτό κορυφαία ονόματα. Το Νοέμβριο του 1926, έγινε μέλος στη νεοϊδρυθείσα Ακαδημία Αθηνών για την τάξη των Θετικών Επιστημών. Το 1928, ανταποκρινόμενος σε πρόσκληση από το πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και την Αμερικανική Μαθηματική Εταιρεία, επισκέφθηκε τις ΗΠΑ μαζί με την γυναίκα του για έναν σχεδόν χρόνο και έδωσε διαλέξεις σε διάφορα αμερικανικά πανεπιστήμια, ανάμεσά στα οποία το πανεπιστήμιο Πρίνστον, το πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια, το πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν και άλλα.

Το 1930, πάλι μετά από πρόσκληση του Ελευθέριου Βενιζέλου, ανέλαβε καθήκοντα κυβερνητικού επιτρόπου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης για να βοηθήσει στην αναδιοργάνωση του πρώτου και στην οργάνωση του (νεοσύστατου τότε) δεύτερου.

Το 1932, επέστρεψε στην έδρα του στο Μόναχο και παρέμεινε στην πόλη αυτή, ακόμα και μέσα στα δύσκολα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αμφιλεγόμενος είναι ο ρόλος του κατά τη διάρκεια του Γ' Ράιχ και η στάση του απέναντι στο ναζιστικό καθεστώς, ενώ άλλοι επιστήμονες στάθηκαν κριτικά απέναντι στον Χίτλερ. Διετέλεσε επίτροπος της Εκκλησίας του Σωτήρος στο Μόναχο, διορισμένος από το ναζιστικό καθεστώς. Το 1945, διάφορα αμερικανικά πανεπιστήμια τον προσκάλεσαν για να εγκατασταθεί και να διδάξει στις ΗΠΑ, αλλά προτίμησε να μείνει στη Γερμανία, αφού ήταν ηλικιωμένος και είχε ήδη χάσει την σύντροφό του.

Τον Δεκέμβριο του 1949 έδωσε την τελευταία του διάλεξη στο Μόναχο. Η σορός του ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Waldfriedhof του Μονάχου.

Η συμβολή του στην Θεωρητική Φυσική ήταν ουσιαστική στην μαθηματική θεμελίωση τομέων της Φυσικής όπως η Θερμοδυναμική, η Γεωμετρική Οπτική, η Μηχανική και η Σχετικότητα.

Το 1909 δημοσίευσε μία εργασία με τίτλο «Έρευνα επί των βάσεων της Θερμοδυναμικής» στο περιοδικό Mathematische Annalen. Η εργασία αυτή έγινε ευρέως γνωστή στους κύκλους των φυσικών μόνο το 1921 από ένα σχετικό άρθρο του Max Born στο περιοδικό Physikalische Zeitschrift (Εφημερίδα Φυσικής). Στην εργασία του 1909 περιέχεται και η περίφημη Αρχή Καραθεοδωρή.

Ένα video του Νίκου Ασλανίδη για τη ζωή του Καραθεοδωρή, από την εκπομπή "Αληθινά Σενάρια" της ΕΤ3    ΕΔΩ.

Ένα video για το Μουσείο Καραθεοδωρή στην Κομοτηνή  ΕΔΩ.

Πηγή: Today in Science History,  Το κείμενο στο σύνολό του προέρχεται από τη ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ.

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2016

Σαν σήμερα...1907 γεννήθηκε η Melba Newell Phillips.



Σαν σήμερα, στις 1 Φεβρουαρίου 1907, γεννήθηκε η Melba Newell Phillips στο Hazleton της Indiana, ΗΠΑ.  
Στην Ελλάδα δεν είναι ίσως γνωστή, αλλά στις ΗΠΑ το όνομά της είναι θρυλικό στο χώρο της εκπαίδευσης. Ήταν η πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Αμερικάνικης Ένωσης Εκπαιδευτικών Φυσικής (AAPT).

Τελείωσε το γυμνάσιο μόλις 15 χρονών και το 1926 πήρε πτυχίο στα Μαθηματικά από το κολέγιο του Oakland City στην Ιντιάνα. Το 1928 πήρε Μάστερ στη Φυσική από το κολέγιο του Battle Creek στο Μίσιγκαν και το 1933 το διδακτορικό της στη Φυσική από το πανεπιστήμιο Berkeley στην Καλιφόρνια. 
Η Phillips ήταν η πρώτη απόφοιτη του Berkeley που έκανε εργασία στη Θεωρητική Φυσική υπό τον J. Robert Oppenheimer. Το 1935, Oppenheimer και Phillips εξήγησαν το μηχανισμό της πυρηνικής αντίδρασης μεταξύ πρωτονίου και δευτερονίου, που πλέον είναι γνωστός ως διαδικασία Oppenheimer-Phillips

Το 1937 δούλεψε για πρώτη φορά στο κολέγιο του Connecticut και το 1938 πήγε στο κολέγιο Brooklyn στη Ν. Υόρκη.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου αρχικά έκανε έρευνα στο Harvard Radio Research Lab σχετικά με τα ραντάρ και στη συνέχεια μετακινήθηκε στο Columbia University Radiation Laboratory. Μετά τον πόλεμο επέστρεψε στο τμήμα Φυσικής του κολεγίου Brooklyn.

Το κύριο έργο της Phillips είχε να κάνει με την εκπαίδευση. Προερχόταν από μία οικογένεια (γιαγιά, πατέρας, αδέλφια) που όλοι ήταν εκπαιδευτικοί. Εργάστηκε σε πολλά πανεπιστημιακά ιδρύματα όπως το πανεπιστήμιο της Minnesota, το πανεπιστήμιο Ουάσιγκτον στο St. Louis, το πανεπιστήμιο του Chicago και στο πολιτειακό πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Stony Brook. Το 1980 δίδαξε στο Πεκίνο στο πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας της Κίνας.

Το 1952 απολύθηκε από το Brooklyn College με αποτέλεσμα να μείνει άνεργη τα δύο επόμενα χρόνια, επειδή αρνήθηκε να συνεργαστεί και να καταθέσει (καταδώσει) στην περιώνυμη επιτροπή του γερουσιαστή McCarthy που ερευνούσε σχετικά με φίλους και συναδέλφους της. Μετά 35 χρόνια, το 1987, το Brooklyn College ζήτησε δημόσια συγγνώμη γι αυτή τη στάση του.

Συνέγραψε δύο βιβλία Φυσικής, το "Αρχές της Φυσικής Επιστήμης" (Principles of Physical Science) με τον Francis Bonner και το "Κλασσικός Ηλεκτρισμός και Μαγνητισμός"     (Classical Elecricity and Magnetism) με τον W.K.H. Panofsky.

Η Phillips παρουσίασε έντονη δράση στην AAPT ως πρόεδρος την περίοδο 1966-67, ως εκτελεστικός σύμβουλος το 1975-77, αλλά και σε όλο το διάστημα που ήταν μέλος. 
Το 1981, σε αναγνώριση της δράσης της, η AAPT δημιούργησε το "Βραβείο Melba Newell Phillips" με την ίδια να είναι η πρώτη που το έλαβε το 1982. Το βραβείο δίνεται σποραδικά, μόνο για την αναγνώριση πολύτιμων υπηρεσιών προς την AAPT.   

Η Phillips πέθανε στις 8 Νοεμβρίου 2004 στο Petersburg της Ιντιάνα, σε ηλικία 97 ετών, από στεφανιαία νόσο.

Πηγή: Today in Science History

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

Σαν σήμερα...1958 εκτοξεύεται ο Explorer 1.


(από αριστ.) Ο William Pickering, ο James Van Allen και ο Wernher von Braun
κρ
ατούν ένα μοντέλο του Explorer 1. 

Σαν σήμερα, στις 31 Ιανουαρίου 1958, οι ΗΠΑ εκτόξευσαν με επιτυχία τον πρώτο τους δορυφόρο, τον Explorer 1. Είχε προηγηθεί μια αποτυχημένη απόπειρα εκτόξευσης στις 6 Δεκεμβρίου 1957. Η επιτυχημένη προσπάθεια αποτελούσε απάντηση στην εκτόξευση του Sputnik 1 των Σοβιετικών που είχε προηγηθεί από τις 4 Οκτωβρίου 1957.  

Τρεις άνθρωποι ήταν οι βασικοί υπεύθυνοι αυτής της επιτυχίας. Ο μηχανικός William Pickering, υπεύθυνος για το σχεδιασμό του δορυφόρου και την εκτέλεση του προγράμματος, ο καθηγητής του πανεπιστημίου της Iowa James Van Allen, υπεύθυνος για το σχεδιασμό και την κατασκευή των οργάνων του δορυφόρου που μέτρησαν τη ραδιενέργεια γύρω από τη Γη και ο Wernher von Braun, που σχεδίασε τον πύραυλο που εκτόξευσε το δορυφόρο.

Το μήκος του δορυφόρου (με τη ρουκέτα) ήταν 203 cm, η διάμετρος του 15 cm και το βάρος του 13.37 kg.

Ο Explorer 1 σταμάτησε τη μετάδοση στοιχείων στις 23 Μαΐου 1958, όταν οι μπαταρίες του εξαντλήθηκαν. Παρέμεινε σε τροχιά για πάνω από 12 χρόνια έχοντας πραγματοποιήσει περισσότερες από 58000 περιστροφές. Στις 31 Μαρτίου 1970 εισήλθε στην ατμόσφαιρα της Γης και έπεσε στον Ειρηνικό ωκεανό. 

Δείτε το video της πρώτης ανακοίνωσης για την εκτόξευση του Explorer 1.

Πηγή: Today in Science History

Σάββατο, 30 Ιανουαρίου 2016

Σαν σήμερα...1991 πέθανε ο John Bardeen.



Σαν σήμερα, στις 30 Ιανουαρίου 1991, πέθανε ο John Bardeen στη Βοστώνη της Μασαχουσέτης, ΗΠΑ σε ηλικία 83 ετών από καρδιαγγειακή νόσο.
Παρά το γεγονός ότι δεν είναι ευρύτερα γνωστός, είναι ο μοναδικός άνθρωπος που έχει πάρει 2 Nobel στο ίδιο επιστημονικό πεδίο, τη Φυσική. 
"Ο John Bardeen είναι ο πιο έξυπνος άνθρωπος που έχω γνωρίσει" είπε γι' αυτόν ο Bob Brattain, αδελφός του συνεργάτη του, Walter Brattain.

Γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1908 στο Madison του Wisconsin. Το 1923, σε ηλικία μόλις 15 ετών, τελείωσε το γυμνάσιο και γράφτηκε στο πανεπιστήμιο του Wisconsin να σπουδάσει μηχανικός. Έμεινε στο πανεπιστήμιο μέχρι που πήρε το Μάστερ του ως ηλεκτρολόγος μηχανικός. Ο λόγος που είχε διαλέξει να γίνει μηχανικός ήταν η αγάπη του για τα Μαθηματικά. 
Τελειώνοντας τις σπουδές του έπεσε στην οικονομική κρίση του '29. Αρχικά εργάστηκε για λίγο στα Bell Labs (Εργαστήρια Μπελ), αλλά ένα πάγωμα των προσλήψεων στην εταιρεία τον ανάγκασε να βρει δουλειά στην πετρελαϊκή εταιρεία Gulf Oil ως γεωφυσικός. Εργάστηκε εκεί για τρία χρόνια, όμως δεν ήταν αυτό που ήθελε να κάνει. 

Πήγε στο πανεπιστήμιο του Princeton για να πάρει διδακτορικό στη Μαθηματική Φυσική. Εκεί ο Bardeen για πρώτη φορά ασχολήθηκε με τη μελέτη των μετάλλων, ενώ είχε την ευκαιρία να συναντήσει επιστήμονες όπως ο Eugene Wigner και ο Frederick Seitz που χρησιμοποιούσαν τις νέες θεωρίες της Κβαντικής Μηχανικής για να καταλάβουν τη συμπεριφορά των ημιαγωγών
Το 1935 τελείωσε τη διατριβή του και προσλήφθηκε από το πανεπιστήμιο Harvard ως βοηθός. Στη συνέχεια εργάστηκε στο πανεπιστήμιο της Minnesota μέχρι την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε μετακινήθηκε στα εργαστήρια της Ναυτικής Χαρτογραφικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ (Naval Ordnance Labs). Εκεί, με τις έρευνές του βοήθησε στην προστασία των πλοίων από τις μαγνητικές νάρκες και τις τορπίλες.

Με το τέλος του πολέμου, ο William Shockley, που γνώριζε τον Bardeen από την Μασαχουσέτη, του πρότεινε να συνεργαστούν σε μια καινούρια ερευνητική ομάδα που έφτιαχνε στα Bell Labs. Μιας και η προσφορά ήταν συμφέρουσα, ο Bardeen δέχτηκε να μπει στην ομάδα κι εκεί ξαναβρήκε τον Walter Brattain, που γνώριζε από παλιά. Με το πέρασμα των ετών Bardeen και Brattain έγιναν ένα εξαιρετικό δίδυμο, με τον Brattain να πειραματίζεται και τον Bardeen να προσπαθεί να εξηγήσει θεωρητικά τα πειραματικά αποτελέσματα.

Στις 23 Δεκεμβρίου 1947 το δίδυμο είχε την πρώτη μεγάλη επιτυχία τους, έφτιαξαν το πρώτο τρανσίστορ
Το επόμενο διάστημα ο Shockley αισθάνθηκε ριγμένος, μιας και δεν φαινόταν να έχει συμβάλλει στην κατασκευή του τρανσίστορ μέσα στα Bell Labsαποχώρησε και η ομάδα διαλύθηκε.

Το 1951 ο Bardeen δέχτηκε μια θέση στο πανεπιστήμιο του Illinois στην Urbana-Champaign, αφού του έδιναν το περιθώριο να ασχοληθεί ερευνητικά με ό,τι του άρεσε. Εκείνη την εποχή ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για την υπεραγωγιμότητα. 

Στις 1 Νοεμβρίου 1956 ο John Bardeen μαθαίνει ότι μοιράστηκε το Nobel Φυσικής με τους Walter Brattain και William Shockley για την ανακάλυψη του τρανσίστορ. 
Το 1957, μαζί με τον μεταδιδακτορικό φοιτητή Leon Cooper και τον πτυχιούχο Bob Schrieffer ανέπτυξαν για πρώτη φορά τη θεωρία για το πως μπορούν μέταλλα σε πολύ χαμηλή θερμοκρασία να άγουν την ηλεκτρική ενέργεια αποτελεσματικά. Σήμερα αυτή η θεωρία είναι γνωστή ως "Θεωρία BCS" από τα αρχικά των ονομάτων των δημιουργών της.

Το 1972 οι τρεις άνδρες πήραν το Nobel Φυσικής για την ανακάλυψή τους.

Τα επόμενα χρόνια ο Bardeen έζησε στην Urbana διδάσκοντας, ερευνώντας και παίζοντας το αγαπημένο του παιχνίδι, γκολφ.

Ένα video για τον John Bardeen από το πανεπιστήμιο του Illinois  ΕΔΩ.

Πηγή: Today in Science History

Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2016

Σαν σήμερα...1926 γεννήθηκε ο Abdus Salam.



Σαν σήμερα, στις 29 Ιανουαρίου 1926, γεννήθηκε ο Abdus Salam στην Jhang, μια μικρή πόλη στο Punjab του σημερινού Πακιστάν
Ο Salam από πολύ νεαρή ηλικία διακρίθηκε για το λαμπερό πνεύμα του και τα επιτεύγματά του. Σε ηλικία μόλις 14 ετών, παίρνοντας την υψηλότερη βαθμολογία που έχει καταγραφεί ποτέ στις εξετάσεις εγγραφής στο πανεπιστήμιο της Λαχόρης, είδε ολόκληρη την πόλη να τον καλωσορίζει. Γράφτηκε στο Κυβερνητικό Πανεπιστημιακό Κολέγιο της Λαχόρης για να σπουδάσει τη γλώσσα Urdu και Αγγλική λογοτεχνία και βέβαια διακρίθηκε. Σύντομα όμως ξεκίνησε να σπουδάζει Μαθηματικά και το 1944 πήρε το πτυχίο του.  
Ακολουθώντας την επιθυμία του πατέρα του προσπάθησε να διοριστεί στην υπηρεσία τρένων της Ινδίας (Indian Railways), αλλά απορρίφθηκε στα τεστ όρασης. Έτσι συνέχισε στο πανεπιστήμιο της Λαχώρης τις σπουδές του στα Μαθηματικά, παίρνοντας Μάστερ το 1946. 

Τον ίδιο χρόνο, κερδίζοντας μια υποτροφία, γράφτηκε στο Κολέγιο St. John στο Cambridge. Το 1949 πήρε πτυχίο ΒΑ στα Μαθηματικά και τη Φυσική κερδίζοντας τιμητικές διακρίσεις. Το 1950 έλαβε το βραβείο Smith από το πανεπιστήμιο του Cambridge για την πιο ξεχωριστή προδιδακτορική εργασία στη Φυσική.  
Παρότι ο Fred Hoyle τον συμβούλεψε να παραμείνει ένα χρόνο ακόμη για να εργαστεί στο εργαστήριο Cavendish του Cambridge, ο Salam επέστρεψε στην Jhang. Όμως το Punjab τού ανανέωσε την υποτροφία του κι έτσι επέστρεψε στο Cambridge. Το 1951 δημοσιεύθηκε το διδακτορικό του στη Θεωρητική Φυσική, με αντικείμενο της θέσης του την Κβαντική Ηλεκτροδυναμική. Στη διάρκεια του διδακτορικού του πρόλαβε να επιλύσει ένα πρόβλημα που είχαν αντιμετωπίσει ο Dirac και ο Feynman. Έτσι, τράβηξε το ενδιαφέρον του Bethe, του Oppenheimer και του Dirac.
Το 1952 επέστρεψε στη Λαχώρη και έμεινε μέχρι το 1954. Έγινε καθηγητής Μαθηματικών στο Κυβερνητικό Πανεπιστημιακό Κολέγιο της Λαχώρης και στη συνέχεια στο γειτονικό πανεπιστήμιο του ΠουντζάμπΕίχε έρθει πίσω με την πρόθεση να ιδρύσει ένα σχολείο της έρευνας, αλλά σύντομα έγινε σαφές ότι αυτό ήταν αδύνατο. Έτσι, δίδαξε Κβαντική Μηχανική σε πρόγραμμα έξω από αυτό του πανεπιστημίου.
Το 1954 ο Salam επέστρεψε στο Κολέγιο St. John ως καθηγητής Μαθηματικών.
Το 1957 δέχτηκε θέση στο Imperial College του Λονδίνου και πλέον είχε τη δυνατότητα να στήσει με τον Paul Matthews το τμήμα Θεωρητικής Φυσικής του Κολεγίου. Σύντομα έγινε ένα από τα πιο διακεκριμένα ερευνητικά κέντρα και περιέλαβε στους κόλπους του μεγάλα ονόματα στο χώρο της Φυσικής όπως ο Steven Weinberg, ο Tom Kibble, ο Riazuddin (μαθητής του από τη Λαχώρη) κλπ.

Το 1959, σε ηλικία μόλις 33 ετών, ο Salam έγινε ένα από τα νεαρότερα μέλη της Royal Society του Λονδίνου. Σε όλο αυτό το διάστημα βοηθούσε Πακιστανούς φοιτητές να συνεχίσουν τις σπουδές τους στο Cambridge και στο Imperial College.
Την ίδια χρονιά πήγε με υποτροφία στο πανεπιστήμιο του Princeton, όπου είχε την ευκαιρία να παρουσιάσει στον Oppenheimer την ερευνητική του εργασία σχετικά με τα νετρίνα.  
Το 1960 επέστρεψε στο Πακιστάν και ανέλαβε την οργάνωση της έρευνας στην Ατομική και Πυρηνική Φυσική για τη χώρα του.
Το 1964 ανέλαβε τη διεύθυνση του Διεθνούς Κέντρου Θεωρητικής Φυσικής (ICTP) στην Τεργέστη της Ιταλίας, διατηρώντας συγχρόνως τη θέση του στο Imperial College. Το Κέντρο αυτό έχει δώσει τη δυνατότητα σε χιλιάδες νέους φυσικούς από αναπτυσσόμενες χώρες να συμμετάσχουν σε σύντομες, εντατικές περιόδους έρευνας και διεθνούς επικοινωνίας. 

Οι εργασίες του Salam υπήρξαν αποφασιστικές στην ανάπτυξη της σύγχρονης Θεωρητικής Φυσικής. Η συνεισφορά του στην επιστημονική έρευνα υπήρξε πολυεπίπεδη.
Το 1979, μαζί με τους Steven Weinberg και Sheldon Glashow, τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής για την εργασία του στην ενοποίηση της ασθενούς πυρηνικής με την ηλεκτρομαγνητική δύναμη, ένα επίτευγμα ανάλογο αυτού των Maxwell και Αϊνστάιν στον κλασικό ηλεκτρομαγνητισμό.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Salam θεωρούσε τον εαυτό του ταπεινό μαθητή του Αϊνστάιν, βαθύτατα επηρεασμένος, όχι μόνο από την επιστημονική σκέψη, αλλά και από το παράδειγμα ζωής του δασκάλου του.
Ο Abdus Salam υπήρξε πιστός μουσουλμάνος και το όνομά του σημαίνει «Υπηρέτης του Θεού».
Πέθανε στην Οξφόρδη, στις 21 Νοεμβρίου 1996, σε ηλικία 70 ετών από προϊούσα υπερπυρηνική παράλυση. Τάφηκε στην πατρίδα του, στο νεκροταφείο Bahishti Maqbara  στη Rabwah του Πουντζάμπ.

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

Σαν σήμερα...1986 το διαστημικό λεωφορείο Challenger εκρήγνυται στο διάστημα.


Το πλήρωμα της αποστολής STS-51-L του Challenger
(πίσω) Ellison Onizuka, Christa McAuliffe, Gregory Jarvis, Judith Resnik
(μπροστά) 
Michael J. Smith, Francis "Dick" Scobee, Ronald McNair

Σαν σήμερα 30 χρόνια πίσω, στις 28 Ιανουαρίου 1986, στις 11.38 π.μ. (τοπική ώρα) το διαστημικό λεωφορείο Challenger απογειώνεται από το Kennedy Space Center της Φλόριντα ξεκινώντας τη 10η αποστολή (κωδικό όνομα STS-51-L) του προγράμματός του και την 25η  αποστολή, από την έναρξη του προγράμματος των διαστημικών λεωφορείων (Space Shuttle program)
Δυστυχώς, η αποστολή έληξε μόλις 73 δευτερόλεπτα μετά την απογείωση με την ολική καταστροφή του διαστημικού λεωφορείου και τον τραγικό θάνατο των επτά μελών του πληρώματός του.  
Η τραγωδία της έκρηξης του Challenger έγινε παρουσία χιλιάδων θεατών που βρίσκονταν κοντά στο χώρο της απογείωσης και εκατομμυρίων τηλεθεατών που παρακολουθούσαν ζωντανά την εκτόξευση. 
Μεταξύ των θεατών βρισκόταν και η οικογένεια της Christa McAuliffe, μιας 37χρονης καθηγήτριας κοινωνικών επιστημών από το New Hampshire που ήταν η πρώτη πολίτης των ΗΠΑ που ταξίδευε στο διάστημα χωρίς να είναι επαγγελματίας αστροναύτης.
Η Christa McAuliffe είχε κερδίσει μια θέση στο πλήρωμα του Challenger συμμετέχοντας σ' ένα διαγωνισμό. Πριν την απογείωσή της είχε εκπαιδευτεί επί μήνες για να μπορέσει να συμμετάσχει στην αποστολή. 
Η εκτόξευση είχε προγραμματιστεί να γίνει στις 23 Ιανουαρίου, αλλά αναγκάστηκε να περιμένει έξι ημέρες μέχρι την αντίστροφη μέτρηση, λόγω των καιρικών συνθηκών και των τεχνικών προβλημάτων που είχαν παρουσιαστεί.  
Στον απόηχο της έκρηξης, ο τότε πρόεδρος των Η.Π.Α. Ρόναλντ Ρέιγκαν ανακοίνωσε το διορισμό μιας ειδικής επιτροπής (επιτροπή Rogers, από το όνομα του προέδρου της William Rogers) για να βρει τι πήγε στραβά με το Challenger και να προτείνει την ανάπτυξη μελλοντικών διορθωτικών μέτρων. Στην επιτροπή συμμετείχαν έμπειρα πρόσωπα, όπως ο πρώην αστροναύτης Neil Armstrong, ο πρώην πιλότος δοκιμών Chuck Yeager, η πρώην αστροναύτης Sally Ride, αλλά και ο νομπελίστας φυσικός Richard Feynman.

Η έρευνα διαπίστωσε ότι η έκρηξη προκλήθηκε από την αποτυχία λειτουργίας ενός "κυκλικού δακτυλίου (τύπου Ο)" που σφράγιζε μία από τις δύο δεξαμενές στερεών καυσίμων των πυραύλων. Ο ελαστικός δακτύλιος δεν ανταποκρίθηκε όπως αναμενόταν λόγω της χαμηλής θερμοκρασίας την ώρα της εκτόξευσης. Αυτό είχε ως συνέπεια να ξεκινήσει μια αλυσίδα γεγονότων που οδήγησαν στην τελική έκρηξη. 
Αποτέλεσμα της έκρηξης ήταν, η NASA να μη στείλει αστροναύτες στο διάστημα για περισσότερο από δύο χρόνια, καθώς ξανασχεδίασε μια σειρά από χαρακτηριστικά του διαστημικού λεωφορείου.
Η καταστροφή του Challenger ήταν το πρώτο σοβαρό ατύχημα διαστημικού λεωφορείου.

Το Σεπτέμβριο του 1988, οι πτήσεις με διαστημικό λεωφορείο επαναλήφθηκαν με την επιτυχή εκτόξευση του Discovery.
Από τότε, το διαστημικό λεωφορείο πραγματοποίησε πολλές σημαντικές αποστολές, όπως την επισκευή και συντήρηση του διαστημικού τηλεσκοπίου Hubble και την κατασκευή του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS).

Περίπου 11 χρόνια μετά το δυστύχημα, δύο μεγάλα κομμάτια του Challenger βρέθηκαν σε παραλία της Φλόριντα και έκτοτε φυλάσσονται στο Kennedy Space Center.

Το 2013 το BBC κυκλοφόρησε μια βιντεοταινία με τίτλο "The Challenger" με τον William Hurt στο ρόλο του Richard Feynman, που ασχολείται κυρίως με το ρόλο του Feynman στην επιτροπή Rogers.

Δείτε ένα video της καταστροφικής εκτόξευσης του Challenger ΕΔΩ.

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

Σαν σήμερα...1908 γεννήθηκε ο Lev Landau.



Σαν σήμερα, στις 22 Ιανουαρίου 1908, γεννήθηκε ο Lev Davidovich Landau στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν. Αναγνωρίσθηκε από νωρίς ως «παιδί-θαύμα» και αποφοίτησε σε ηλικία μόλις 13 ετών από το γυμνάσιο. Οι γονείς του, θεωρώντας ότι ήταν πολύ μικρός για να πάει στο πανεπιστήμιο, τον έγραψαν για ένα χρόνο στην Οικονομική Τεχνική Σχολή του Μπακού. Το 1922, σε ηλικία 14 ετών, γράφτηκε σε δύο τμήματα  του πολιτειακού πανεπιστήμιου του Μπακού, το Φυσικομαθηματικό και το Χημικό. Το 1924 πήρε μεταγραφή για το σπουδαιότερο τμήμα Φυσικής εκείνης της εποχής στη Σοβιετική Ένωση, του Πανεπιστημίου του Λένινγκραντ (σήμερα Αγία Πετρούπολη), από όπου και αποφοίτησε το 1927. Στη συνέχεια έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Φυσικο -Τεχνικό Ινστιτούτο του Λένινγκραντ (σήμερα Ινστιτούτο Ioffe) και στα 21 του πήρε διδακτορικό.  

Το 1929, με υποτροφία της σοβιετικής κυβέρνησης και του Ιδρύματος Rockefeller, ταξίδεψε στο Γκέτινγκεν και στη Λειψία της Γερμανίας όπου έμεινε λίγο, για να καταλήξει στο Ινστιτούτο Νιλς Μπορ στην Κοπεγχάγη, με καθηγητή τον ίδιο τον Μπορ. Ο Λαντάου σε όλη την υπόλοιπη ζωή του θεωρούσε τον εαυτό του μαθητή του Μπορ και η στάση του απέναντι στη Φυσική επηρεάσθηκε πολύ από το παράδειγμά του. Στη συνέχεια επισκέφθηκε το Καίμπριτζ και τη Ζυρίχη, προτού επιστρέψει στη Σοβιετική Ένωση.  

Από το 1932 ως το 1937 ήταν επικεφαλής του Τμήματος Θεωρητικής Φυσικής στο Ινστιτούτο Φυσικής και Τεχνολογίας του Χάρκοβο.
Ο Λαντάου υπήρξε ο βασικός γεννήτορας της μακράς παράδοσης της Σοβιετικής Ένωσης στη Θεωρητική Φυσική, που επικεντρώθηκε στο Χάρκοβο (σήμερα στην Ουκρανία). 

Το 1937 ο Λαντάου ανακρίθηκε από την NKVD για την υπόθεση UPTI στο Χάρκοβο, αλλά κατάφερε να φύγει στη Μόσχα.  

Ο ίδιος μαζί με τον φίλο και μαθητή του Evgeny Lifshitz ίδρυσαν στη Μόσχα ένα Ινστιτούτο Προβλημάτων Φυσικής, στο οποίο υπήρξε επικεφαλής του «Θεωρητικού Τμήματος» από το 1937 μέχρι το 1962. Το Ινστιτούτο αυτό αναφέρεται και ως "Σχολή Landau". Για την είσοδο στη σχολή ο Λαντάου είχε αναπτύξει μια γενική εισαγωγική εξέταση, που αποκαλούσε "Theoretical Minimum(Θεωρητικό Ελάχιστο) που κάλυπτε όλες τις πλευρές της Θεωρητικής Φυσικής. Μόνο 43 υποψήφιοι κατάφεραν να περάσουν αυτή την εξέταση. Ανάμεσα στους σπουδαστές που ξεχώρισαν ήταν οι Lev Pitaevskii, Alexei Abrikosov, Arkady Levanyuk, Lev Gor'kov, Isaak Khalatnikov, Boris L. Ioffe, Roald Sagdeev and Isaak Pomeranchuk.

Τον Απρίλιο του 1938 συνελήφθη στη Μόσχα και φυλακίστηκε επί ένα χρόνο σε φυλακή της NKVD. Αποφυλακίστηκε όταν ο συνάδελφός του Pyotr Kapitsa έγραψε ένα γράμμα στον Στάλιν εγγυώμενος προσωπικά για τη συμπεριφορά του Λαντάου.

Ο Λαντάου κρατούσε έναν κατάλογο φυσικών που βαθμολογούσε σε αντίστροφη λογαριθμική κλίμακα από το 0 ως το 5.

Στις 7 Ιανουαρίου 1962, στη Μόσχα, το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Λαντάου συγκρούσθηκε με βυτιοφόρο με αποτέλεσμα να τραυματιστεί σοβαρά στο κεφάλι και να μείνει σε κώμα για τρεις μήνες. 
Πέθανε στη Μόσχα στις 1 Απριλίου 1968, σε ηλικία 60 ετών, από επιπλοκές του τραυματισμού του στο αυτοκινητικό ατύχημα.

Μερικά από τα πολλά επιτεύγματά του περιλαμβάνουν την κβαντική θεωρία του διαμαγνητισμού, τη θεωρητική ερμηνεία της υπερρευστότητας, τη Θεωρία Ginzburg–Landau για την υπεραγωγιμότητα, την ερμηνεία του φαινομένου της «απόσβεσης Λαντάου» στη Φυσική Πλάσματος, τη θεωρία των νετρίνων κλπ. 
Το 1962 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής για την ανάπτυξη της θεωρίας της υπερρευστότητας που εξηγεί όλες τις παράδοξες ιδιότητες του υγρού ηλίου (He II) σε θερμοκρασίες κάτω των 2,17 K (−270,98 °C).

Πηγή: Today in Science History