Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

Επιτάχυνση - Ομαλά Μεταβαλλόμενη Κίνηση (pptx)



ανανεωμένο


Φυσική Α' Λυκείου

Στις 74 διαφάνειες της ανάρτησης pptx θα βρείτε παρουσίαση της θεωρίας εμπλουτισμένη με πολλές προσομοιώσεις και εικόνες gif (με κίνηση), παραπομπή σε ιστοσελίδες άλλων συναδέλφων και πολλές ερωτήσεις - ασκήσεις για εξάσκηση.
Υπενθυμίζω πως ό,τι εμφανίζεται υπογραμμισμένο σε μια διαφάνεια συνδέεται με διαδικτυακή υπερσύνδεση.

Μπορείτε να κατεβάσετε την ανάρτηση pptx από  ΕΔΩ.  

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Ταχύτητα - Ευθύγραμμη Ομαλή Κίνηση (pptx)



ανανεωμένο


Φυσική Α' Λυκείου


Στις 44 διαφάνειες της ανάρτησης pptx θα βρείτε παρουσίαση της θεωρίας εμπλουτισμένη με πολλές προσομοιώσεις και εικόνες gif (με κίνηση), παραπομπή σε ιστοσελίδες άλλων συναδέλφων και πολλές ερωτήσεις - ασκήσεις για εξάσκηση.
Υπενθυμίζω πως ό,τι εμφανίζεται υπογραμμισμένο σε μια διαφάνεια συνδέεται με διαδικτυακή υπερσύνδεση.

Μπορείτε να κατεβάσετε την ανάρτηση pptx από  ΕΔΩ.  

Δευτέρα, 9 Οκτωβρίου 2017

Οριζόντια Βολή - Ερωτήσεις Πολλαπλής Επιλογής με το πρόγραμμα Hot Potatoes.



Φυσική Β' Λυκείου Θετικού Προσανατολισμού

Η ανάρτηση περιέχει δύο αρχεία με Ερωτήσεις Πολλαπλής Επιλογής. 

  • Το πρώτο περιέχει 25 ερωτήσεις και μπορείτε να το κατεβάσετε από  ΕΔΩ.
  • Το δεύτερο περιέχει 25 ερωτήσεις που προέρχονται από την Τράπεζα Θεμάτων και μπορείτε να το κατεβάσετε από  ΕΔΩ.

Για να μπορέσει ν' ανταποκριθεί ο μαθητής σε όλες τις ερωτήσεις χρειάζεται να έχει ολοκληρώσει την διδακτέα ύλη για την "Οριζόντια Βολή" του βιβλίου Φυσικής Θετικού Προσανατολισμού.
Στις ερωτήσεις που θα συναντήσετε, κάποιες απαντήσεις απαιτούν σύντομους αλγεβρικούς υπολογισμούς. 

Σαν σήμερα ... 1801, γεννήθηκε ο Ελβετός φυσικός Auguste de La Rive.


Auguste de La Rive

Σαν σήμερα, στις 9 Οκτωβρίου 1801, γεννήθηκε στη Γενεύη της Ελβετίας ο Auguste Arthur de la Rive ο οποίος συνεισέφερε στο χώρο της επιστήμης για πάνω από 50 χρόνια.
Ο πατέρας του Charles-Gaspard de la Rive είχε σπουδάσει ιατρική στο Εδιμβούργο και ήταν καθηγητής φαρμακευτικής χημείας στην Ακαδημία της Γενεύης από το 1802.

Το 1822 ο νεαρός de la Rive έκανε την πρώτη του επιστημονική δημοσίευση σχετικά με την επίδραση του μαγνητισμού της Γης σε ένα κινητό πλαίσιο που διαρρεόταν από βολταϊκό ρεύμα.
Σε ηλικία μόλις είκοσι δύο ετών ο de La Rive διορίστηκε σε θέση καθηγητή της φυσικής φιλοσοφίας στην ίδια Ακαδημία που ο πατέρας του ήδη είχε γίνει πρύτανης (1823-1825). Για κάμποσο καιρό με τον François Marcet ασχολήθηκαν με την έρευνα της ειδικής θερμότητας των αερίων και με παρατηρήσεις για τον προσδιορισμό της θερμοκρασίας του φλοιού της γης.

Στις 18 Αυγούστου 1826 παντρεύτηκε τη συγγραφέα Jeanne-Mathilde Duppa (1808 – 1850)  με την οποία τον Απρίλιο του 1834 απέκτησαν έναν γιο, τον Lucien που ασχολήθηκε με τη Φυσική και τα Μαθηματικά.

Σύντομα ο de la Rive, επηρεασμένος από τις αλλεπάλληλες ανακαλύψεις που γίνονταν στον ηλεκτρομαγνητισμό, ξεκίνησε ν' ασχολείται με τις βολταϊκές στήλες και την ηλεκτρική εκκένωση στα αέρια. Μέχρι το τέλος της επιστημονικής του σταδιοδρομίας σχεδόν το σύνολο των εργασιών που εκτύπωσε αφορούσαν θέματα ηλεκτρισμού.
Οι έρευνές του σχετικά με το θέμα της ηλεκτρικής εκκένωσης στα αέρια τον οδήγησαν να διαμορφώσει μια νέα θεωρία για το βόρειο σέλας (aurora borealis).

Το 1840 περιέγραψε μια διαδικασία για την ηλεκτρο-επιχρύσωση αργύρου και ορείχαλκου, για την οποία το επόμενο έτος έλαβε βραβείο 3000 φράγκων από τη Γαλλική Ακαδημία Επιστημών. Αυτή η εργασία μαζί με άλλες δικές του δημοσιεύτηκαν στις επιστημονικές επιθεωρήσεις Annales de Chimie et de Physique και Comptes Rendus (της  Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών).

O 1ος τόμος της γαλλικής έκδοσης Traite de l'electricite theorique et appliquee (1853)

Το κύριο έργο του de la Rive ήταν το τρίτομο "Traite de l'electricite theorique et appliquee" ("Διατριβή στον Ηλεκτρισμό στη Θεωρία και την Πράξη") που δημοσιεύθηκε ταυτόχρονα στα γαλλικά και στα αγγλικά από το 1854 (1ος τόμος) έως το 1858 (3ος τόμος).

Από το 1836 έως το 1845 επεξεργάστηκε τα κείμενα του λογοτεχνικού και επιστημονικού τμήματος της επιστημονικής επιθεώρησης Bibliothèque Universelle de Genève. Στα πλαίσια αυτής της εργασίας συνέθεσε μόνος του το "Archives de l' Electricité" ("Αρχεία Ηλεκτρισμού") σε πέντε τόμους (1841-45) και με τον Jean Marignac και άλλους το "Archives of Sciences Physiques et Naturelles" (" Αρχεία Επιστημών Φυσικής και Φυσικών") σε τριάντα έξι τόμους (1846-57) και το "Nouvelle Periode" ("Νέα Περίοδος") σε εννέα τόμους (1858-1860). 

Το 1855, πέντε χρόνια μετά το θάνατο της πρώτης του συζύγου παντρεύτηκε την Louise Maurice που ήταν επίσης χήρα.
Η καταγωγή και η περιουσία του de la Rive του έδιναν σημαντική κοινωνική και πολιτική επιρροή στους λογοτεχνικούς και επιστημονικούς κύκλουςΉταν ονομαστός για τη φιλοξενία του και για το ενδιαφέρον που έδειχνε για την ευημερία και την ανεξαρτησία της πατρίδας του. Το 1860, όταν η προσάρτηση της Σαβοΐας και της Νίκαιας είχαν  οδηγήσει τον πληθυσμό της Γενεύης να φοβάται τη γαλλική επιθετικότητα, ο de la Rive απεστάλη από τους συμπολίτες του σε ειδική αποστολή στην Αγγλία όπου κατάφερε να εξασφαλίσει δήλωση της αγγλικής κυβέρνησης, ότι οποιαδήποτε επίθεση στη Γενεύη θα θεωρείτο ως "casus belli" ("αιτία πόλεμου"). Με την ευκαιρία της επίσκεψης αυτής, το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ανακήρυξε τον de la Rive ως επίτιμο δόκτορα του Αστικού Δικαίου.

Ο σωλήνας de la Rive

Την άνοιξη του 1873, η υγεία του de la Rive άρχισε να παρουσιάζει προβλήματα με συμπτώματα παράλυσης. Στις 5 Ιουνίου του 1873 έκανε την τελευταία ομιλία του ως πρόεδρος της Société de physique et d' histoire naturelle (Εταιρεία Φυσικής και Φυσικής Ιστορίας) από την οποία παραιτήθηκε. 
Στις αρχές Νοεμβρίου ξεκίνησε για τις Κάννες της Γαλλίας, όπου είχε πάρει ένα σπίτι για να περάσει το χειμώνα με την οικογένειά του. Όμως τη δεύτερη μέρα του ταξιδιού (6 Νοεμβρίου) κι ενώ βρισκόταν μεταξύ του Montélimar και της Avignon, παρουσίασε παράλυση. Μεταφέρθηκε στη Μασσαλία όπου πέθανε στις 27 Νοεμβρίου 1873, σε ηλικία 72 ετών. Ο θάνατός του θεωρήθηκε ως μεγάλη απώλεια από τον κόσμο της επιστήμης και τις διάφορες επιστημονικές Ακαδημίες στις οποίες ήταν επίτιμο μέλος.

Ένα σύντομο βίντεο με το πείραμα του σωλήνα de la Rive.

Περιγραφή του πειράματος με τίτλο "Κίνηση ιόντων κάτω από την επίδραση μαγνητικού πεδίου" από το βιβλίο πειραμάτων του Ιωάννου Μπουρούτη (2ος τόμος), όπου γίνεται χρήση του σωλήνα de la Rive. 


Πηγή: Today in Science History

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Σαν σήμερα ... 1901, γεννήθηκε ο Αυστραλός πειραματικός φυσικός Mark Oliphant.



Σαν σήμερα, στις 8 Οκτωβρίου 1901, γεννήθηκε στην Αδελαΐδα της Αυστραλίας ο Markus Laurence Elwin Oliphant, πειραματικός φυσικός που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην πρώτη πειραματική επίδειξη της πυρηνικής σύντηξης. 

Ήταν ο μεγαλύτερος από τους πέντε γιους του Harold George Oliphant, δημοσίου υπαλλήλου και της Edith Tucker, δασκάλας. Ο πατέρας του, που ήταν  πολύ  θρησκευόμενος άνθρωπος, τον προόριζε για ιερέα. Όμως ο νεαρός Oliphant έδειχνε  περισσότερο ενδιαφέρον για την επιστήμη και να φτιάχνει μικροκατασκευές στην αυλή του σπιτιού του, παρά για τη θρησκεία. 

Αποφοίτησε από το γυμνάσιο με καλούς βαθμούς πριν πάει το 1919 να παρακολουθήσει το Πανεπιστήμιο της Αδελαΐδας. Αρχικά ενδιαφερόταν για την οδοντιατρική ή την ιατρική, αλλά ένας καθηγητής του, ο Δρ Roy Burdon, τον έπεισε να σπουδάσει φυσική.  Έτσι ο  Oliphant αποφοίτησε με πτυχίο φυσικής.


O Oliphant (δεξ.) με τον Rutherford το 1932


Έχοντας κάνει κάθε είδος δουλειάς κατά τη διάρκεια των σπουδών του για να ζήσει, μετά την αποφοίτησή του δούλεψε ως καθαριστής δαπέδων για έναν κατασκευαστή κοσμημάτων.  
Το 1925 παντρεύτηκε τη Rosa Wilbraham με την οποία απέκτησαν μία κόρη. Εκείνη την εποχή ο Oliphant παρακολούθησε στην Αδελαΐδα μια διάλεξη που έδωσε ο φυσικός από τη Νέα Ζηλανδία Ernest Rutherford. Εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από όσα άκουσε να λέει ο  Rutherford, ώστε αμέσως σκέφτηκε πως αν μπορούσε, θα ήθελε μια μέρα να δουλέψει με αυτόν τον άνθρωπο.   
Το 1927 ο Oliphant κέρδισε μια υποτροφία από το Πανεπιστήμιο της Αδελαΐδας και έγινε δεκτός από το Πανεπιστήμιο του Cambridge. Εκεί πήρε θέση στο Εργαστήριο Cavendish, εκπληρώνοντας την επιθυμία του να εργαστεί κοντά στον καθηγητή Rutherford και την ομάδα επιστημόνων που είχε γύρω του, αποστολή της οποίας ήταν να βρει έναν τρόπο να διασπάσει το άτομο.

Ο Oliphant και η ομάδα με την οποία συνεργαζόταν κατόρθωσαν να χωρίσουν το πρώτο άτομο το 1932. Ήταν ένα εκπληκτικό επίτευγμα, αλλά αυτή δεν ήταν η μοναδική ασχολία  του Oliphant. Παράλληλα είχε επικεντρώσει την προσοχή του στην τεχνητή αποσύνθεση του πυρήνα και των θετικών ιόντων ενός ατόμου, καθώς και στο σχεδιασμό ενός επιταχυντή σωματιδίων. Την ίδια περίοδο ο Oliphant ανακάλυψε τα ισότοπα 3He (Ήλιο 3)  και 3H (Τρίτιο) και αντιλήφθηκε ότι οι πυρήνες του βαρέος υδρογόνου θα μπορούσαν να αναγκαστούν να αντιδρούν μεταξύ τους και να συγχωνευθούν. Αυτή η ανακάλυψη της σύντηξης του υδρογόνου ήταν που οδήγησε προς τη βόμβα υδρογόνου, αλλά ο Oliphant δεν θέλησε ποτέ να χρησιμοποιηθεί αυτή η γνώση με τέτοιο τρόπο. Κάποια χρόνια αργότερα ήταν ο Edward Teller που χρησιμοποίησε τη γνώση του Oliphant για να φτιάξει την ατομική βόμβα.

Ο Mark Oliphant (αρ.) με τον Homi Jehangir Bhabha και τον Philip Baxter
στο διήμερο συμπόσιο "Ατομική Ενέργεια στην Αυστραλία" στο Σύδνεϊ, στις 31 Αυγούστου 1954

Το 1937 ο Oliphant πήρε θέση καθηγητή Φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ. Εκεί συνέχισε την έρευνά του μαζί με τον John Randall και τον Harry Boot
Το 1939 πήρε επιχορήγηση για να βοηθήσει στην ανάπτυξη ενός ραντάρ που εξέπεμπε σε μικρά μήκη κύματος. Η χρήση αυτού του ραντάρ στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου βοήθησε τις συμμαχικές δυνάμεις να αντιμετωπίσουν τα Γερμανικά υποβρύχια U-boat και τις επιθέσεις των βομβαρδιστικών. 

Την ίδια χρονιά, ο Oliphant ταξίδεψε στο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας όπου συνάντησε τον  Ernest Lawrence. Αυτός του έδειξε τον τρόπο για την κατασκευή ενός κύκλοτρου 60 ιντσών (152,4 cm), όμως λόγω του πολέμου, το σχέδιο δεν μπόρεσε να υλοποιηθεί νωρίτερα από το 1950.


Αναμνηστική πλάκα για τον Mark Oliphant στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ

Το 1940, ο Otto Frisch και ο Rudolf Peierls που επίσης εργάζονταν στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ, θεώρησαν ότι το ουράνιο-235 θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία μιας ατομικής βόμβας. Ο Oliphant, που ήταν υπεύθυνος της επιτροπής Maud για την μελέτη αυτής της πρότασης, έστειλε τον Μάρτιο του 1941 στην Uranium Committee (Επιτροπή Ουρανίου) των ΗΠΑ μία έκθεση με τις ιδέες των συναδέλφων του. Όμως, οι Αμερικανοί δεν φαινόταν να ενδιαφέρονται για την ιδέα εκείνη την εποχή, αφού δεν απάντησαν στην έκθεση. Οι Άγγλοι, που ήταν ήδη στον πόλεμο με τη ναζιστική Γερμανία, θεωρώντας ότι η βόμβα ήταν απαραίτητη και σημαντική για τις προσπάθειές τους, έστειλαν τον Oliphant να συναντηθεί και να προσπαθήσει να πείσει την Επιτροπή για την αναγκαιότητα υλοποίησης του σχεδίου. Ευρισκόμενος ο Oliphant στις ΗΠΑ συναντήθηκε με τους συναδέλφους του Ernest Lawrence, James Conant και Enrico Fermi τονίζοντας τη σημασία του έργου. Λόγω των προσπαθειών του, οι Ηνωμένες Πολιτείες ίδρυσαν το "Office of Scientific Research and Development" ("Γραφείο Επιστημονικής Έρευνας και Ανάπτυξης"). Το Γραφείο αυτό ανέλαβε στην εποπτεία του την Επιτροπή Ουρανίου και τον Δεκέμβριο του 1941, μετά την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ από τους Ιάπωνες, ίδρυσαν την "Manhattan Engineer District" ("Μηχανολογική Περιφέρεια Μανχάταν") για να στεγάσουν αυτό που σύντομα θα αποκαλείτο "Manhattan Project" ("Πρόγραμμα Μανχάταν"), δηλαδή το Αμερικανικό πρόγραμμα κατασκευής της ατομικής βόμβας.


O Marc Oliphant to 1954 στο γραφείο του στο Εθνικό Πανεπιστήμιο Αυστραλίας

Το 1943 ο Oliphant μετακόμισε στις ΗΠΑ ως μέλος της Βρετανικής αποστολής που συμμετείχε στο "Πρόγραμμα Μανχάταν".
Μετά τη ρίψη της ατομικής βόμβας το 1945 στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, ο Oliphant  συγκλονίστηκε από την καταστροφή που αυτή προκάλεσε και διαφώνησε με οποιαδήποτε μελλοντική παρόμοια χρήση. Όπως δήλωσε αργότερα, αν ήξερε πόσο καταστροφική θα ήταν η βόμβα, ποτέ δεν θα πίεζε να πείσει για την κατασκευή της. Βέβαια, η συμμετοχή του Oliphant στην υλοποίηση του σχεδίου ήταν μικρή, αφού το μεγαλύτερο διάστημα βρισκόταν στο Μπέρκλεϊ με τον Lawrence δουλεύοντας με το Ουράνιο 235.

Όταν έγινε η χρήση της βόμβας τον Αύγουστο του 1945, ο Oliphant είχε ήδη επιστρέψει  στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ από τον Απρίλιο του ίδιου έτους. Από αυτό το σημείο έγινε ακραίος κριτικός των πυρηνικών όπλων και συμμετείχε στις Διασκέψεις Pugwash για την Επιστήμη και τις Παγκόσμιες Υποθέσεις

Λόγω της στάσης του εναντίον των πυρηνικών όπλων, ο Oliphant συχνά απομακρύνθηκε από επιστημονικά πειράματα που αφορούσαν την πυρηνική ενέργεια. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ αρνήθηκε να δώσει στην Oliphant θεώρηση βίζας το 1951 όταν ήθελε να παρακολουθήσει ένα συνέδριο πυρηνικής φυσικής στο Σικάγο. Οι Βρετανοί παρέκαμψαν την βοήθεια από τον Oliphant όταν εξέτασαν 12 πυρηνικά όπλα από το 1952 έως το 1957, παρόλο που ήταν εξαιρετικά εξειδικευμένος να αξιολογήσει την ασφάλεια των δοκιμών. Αλλά ο Oliphant δεν άλλαξε ποτέ ξανά τη γνώμη του για τα όπλα. 


Ο Oliphant μπροστά στην ομοπολική γεννήτρια με τον 
τεχνικό διευθυντή του έργου Jimmy Edwards (1953)

Το 1950 ο Oliphant επέστρεψε στην Αυστραλία. Εκεί έγινε ο πρώτος διευθυντής της "Research School of Physical Sciences" ("Ερευνητικής Σχολής των Φυσικών Επιστημών") στο νέο Αυστραλιανό Εθνικό Πανεπιστήμιο της Καμπέρα. Στην περίοδο που βρισκόταν εκεί, βοήθησε να σχεδιαστεί και να κατασκευαστεί η μεγαλύτερη ομοπολική γεννήτρια (Homopolar generator) στον κόσμο, η οποία επρόκειτο να τροφοδοτήσει ενεργειακά ένα σύγχροτρο το οποίο όμως δεν φτιάχτηκε ποτέ. Αντί γι' αυτό χρησιμοποιήθηκε για να δώσει ενέργεια στον LT-4 Tokamak και σ' ένα μεγάλης κλίμακας railgun, που χρησιμοποιήθηκε ως επιστημονικό όργανο σε πειράματα φυσικής πλάσματος.
Το 1954 δημιούργησε την Αυστραλιανή Ακαδημία Επιστημών και το 1956 έγινε ο πρώτος πρόεδρός της. 

Το 1967 συνταξιοδοτήθηκε από το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αυστραλίας. 
Στη συνέχεια προσκλήθηκε να γίνει κυβερνήτης της Νότιας Αυστραλίας. Αποδεχόμενος την τιμή, εκτέλεσε τα καθήκοντά του από το 1971 έως το 1976. Ως κυβερνήτης χρησιμοποίησε τη θέση του για να αντιταχθεί στις πυρηνικές δοκιμές της Γαλλίας στον Ειρηνικό. 

Το 1987 πέθανε η σύζυγός του Rosa μετά από πολύχρονη ταλαιπωρία. Αυτή η δύσκολη περίοδος στη ζωή του έκανε τον Oliphant να γίνει ισχυρός υποστηρικτής της εθελοντικής ευθανασίας στην περίπτωση πάθησης από ανίατη ασθένεια.

Ο Mark Oliphant πέθανε στην Καμπέρα, στις 14 Ιουλίου 2000, σε ηλικία 99 ετών. 

Ο Oliphant το 1997

Θα τον θυμόμαστε ως επιστήμονα που βοήθησε στην κατασκευή της ατομικής βόμβας, αλλά που έμεινε σταθερός στις αρχές του προσπαθώντας να σταματήσει την περαιτέρω ανάπτυξη και χρήση των πυρηνικών όπλων.

Τιμήθηκε με πλήθος βραβείων από πολλές χώρες του κόσμου.

Μια συνέντευξη του Mark Oliphant στον Mick Joffe  εδώ.

Πλούσια στοιχεία βιογραφίας του Mark Oliphant εδώ  και  εδώ.

Πηγή: Encyclopedia of World Biography

Νόμος του Coulomb και Εισαγωγή στο Στατικό Ηλεκτρισμό - Ερωτήσεις Πολλαπλής Επιλογής με το πρόγραμμα Hot Potatoes.



Φυσική Β' Λυκείου Γεν. Παιδείας

Έχω κάνει ανάρτηση δύο αρχείων με Ερωτήσεις Πολλαπλής Επιλογής.
  • Το πρώτο αφορά την "Εισαγωγή στο Στατικό Ηλεκτρισμό" και περιέχει 10 ερωτήσεις.
Μπορείτε να κατεβάσετε το αρχείο από  ΕΔΩ.
  • Το δεύτερο αφορά το "Νόμο του Coulomb" και περιέχει 20 ερωτήσεις.
Μπορείτε να κατεβάσετε το αρχείο από  ΕΔΩ.

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Νόμος του Coulomb (pptx)


ανανεωμένο


Φυσική Β' Λυκείου Γεν. Παιδείας

Στις 33 διαφάνειες της ανάρτησης θα βρείτε παρουσίαση της θεωρίας εμπλουτισμένη με πολλές προσομοιώσεις και εικόνες gif (με κίνηση), προτάσεις για πειράματα, παραπομπή σε ιστοσελίδες άλλων συναδέλφων και πολλές ερωτήσεις εξάσκησης.

Μπορείτε να κατεβάσετε την ανάρτηση pptx από  ΕΔΩ.  

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Σαν σήμερα ... 1957, συμπληρώνονται 60 χρόνια από την εκτόξευση του πρώτου δορυφόρου Σπούτνικ Ι από τη Σοβιετική Ένωση.



Σαν σήμερα, στις 4 Οκτωβρίου 1957, η Σοβιετική Ένωση εκτόξευσε μ' επιτυχία τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο της Γης που έμεινε γνωστός με το όνομα Σπούτνικ 1 (ρωσ. Спутник 1 - ελλ. Συνοδός 1). Η εκτόξευση έγινε από το Κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στο Καζακστάν, μ' έναν πύραυλο R-7 στις 19:28:34 UTC (21:28:34 ώρα Ελλάδας και 5 Οκτωβρίου για τον τόπο εκτόξευσης). Βέβαια, στην πραγματικότητα η βάση της εκτόξευσης δεν ήταν στο Μπαϊκονούρ, αλλά στο Tyuratam, που απέχει 217 χιλιόμετρα από το Μπαϊκονούρ. Το επίσημο όνομά του δορυφόρου ήταν Τεχνητός Δορυφόρος της Γης (ISZ στα Ρώσικα ή "PS-1", "Prosteyshiy Sputnik-1") κι εκτοξεύτηκε ως συμβολή στο Διεθνές Γεωφυσικό Έτος 1957.

Ο Σπούτνικ 1 ήταν ο πρώτος μιας σειράς δέκα δορυφόρων με το ίδιο όνομα. 
Ήταν μια αλουμινένια σφαίρα με τέσσερις κεραίες επικοινωνίας μήκους 2,4-2,9 μέτρων, είχε διάμετρο 58 εκ. και βάρος 83,6 κιλά. Σκοπός της εκτόξευσης ήταν η μελέτη του περιβάλλοντος έξω από την ατμόσφαιρα. Κατέγραψε την θερμοκρασία στο εσωτερικό και την επιφάνεια της σφαίρας, την πυκνότητα της ανώτερης ατμόσφαιρας και την διάδοση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων στην ιονόσφαιρα. Οι δυο τελευταίες μετρήσεις έγιναν με τη μελέτη των σημάτων που έστελνε ο δορυφόρος στη Γη, των περίφημων «μπιπ-μπιπ»  που εξέπεμπε κάθε 0,3 δευτερόλεπτα. Ακόμα, η σφαίρα ήταν γεμάτη με άζωτο υπό πίεση, για να διαπιστωθεί κατά πόσον θα υπήρχαν συγκρούσεις με μετεωρίτες και απώλεια αερίου, κάτι που όμως δεν παρατηρήθηκε.


Αναμνηστικό γραμματόσημο της ΕΣΣΔ με αξία 40 καπίκια

Τέθηκε σε ελλειπτική χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη έχοντας αρχικά απόγειο 939 χιλιόμετρα και  περίγειο 215 χιλιόμετρα. Εκινείτο με ταχύτητα 29000 χιλιόμετρα ανά ώρα (8100 m/s) κι εκτελούσε μια πλήρη περιστροφή της Γης κάθε 96,2 λεπτά. Στην διάρκεια της πτήσης του έχανε συνέχεια ύψος επειδή η τριβή με την ιονόσφαιρα ήταν ισχυρή, ισχυρότερη από τις προβλέψεις, κάτι που τον επιβράδυνε ασταμάτητα. Παρέμεινε σε τροχιά για 92 ημέρες μέχρι τις 4 Ιανουαρίου 1958, οπότε έχοντας φτάσει σε ύψος 100 χιλιομέτρων από την επιφάνεια της Γης, μπήκε στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας και καταστράφηκε.  Έως το «θάνατό» του είχε πραγματοποιήσει 1440 περιστροφές γύρω από τη Γη, καλύπτοντας μια απόσταση  περίπου 70 εκατομμυρίων χιλιομέτρων. 

Εξέπεμπε στα βραχέα, στις συχνότητες 20.005 και 40.002 MHz, με δύο πομπούς ισχύος 1 Watt και το σήμα του το ελάμβαναν ερασιτεχνικοί σταθμοί σε όλο τον κόσμο. Στην Ευρώπη ο πρώτος που έπιασε το σήμα ήταν ο αστρονόμος Χάινς Καμίνσκι από το αστεροσκοπείο του Μπόχουμ στη Γερμανία. Στις ΗΠΑ οι πρώτοι που έπιασαν το σήμα του Σπούτνικ 1 ήταν μηχανικοί της RCA κοντά στο Riverhead του Λονγκ Άιλαντ. Αυτοί έστειλαν το ηχογραφημένο σήμα στο Μανχάταν στη Ν. Υόρκη για να μεταδοθεί από το ραδιοφωνικό σταθμό του NBC. Όμως το σήμα το έπιασαν και φοιτητές του Πανεπιστημίου Columbia της Ν. Υόρκης που εκείνη την ώρα δούλευαν στο ραδιοφωνικό σταθμό WKCR του πανεπιστημίου. Έτσι τελικά, οι ακροατές του φοιτητικού ραδιοσταθμού ήταν οι πρώτοι που άκουσαν το ηχητικό σήμα του δορυφόρου στην αμερικανική ήπειρο.        
Η εκπομπή σήματος από τον Σπούτνικ 1 κράτησε μόνον 21 ημέρες, μέχρι τις 26 Οκτωβρίου 1957, επειδή εξαντλήθηκαν οι μπαταρίες του. 


Σοβιετικός τεχνικός ελέγχει τον Σπούτνικ 1

Ας δούμε όμως τι είχε προηγηθεί της εκτόξευσης του Σπούτνικ 1.
Στις 17 Δεκεμβρίου 1954, ο επικεφαλής του σοβιετικού πυραυλικού προγράμματος Sergei Korolev (Σεργκέι Καραλιόφ) πρότεινε στον Υπουργό Αμυντικών Βιομηχανιών της ΕΣΣΔ  Dimitri Ustinov την ανάπτυξη ενός σχεδίου για τη δημιουργία ενός τεχνητού δορυφόρου. Ο Korolev διαβίβασε μια έκθεση του Mikhail Tikhonravov (διευθυντής του σοβιετικού Ινστιτούτου Πυραυλικής Έρευνας - RNII) με μια επισκόπηση παρόμοιων έργων στο εξωτερικό. Ο Tikhonravov τόνιζε ότι η εκτόξευση ενός τροχιακού δορυφόρου ήταν ένα αναπόφευκτο στάδιο στην ανάπτυξη της τεχνολογίας των πυραύλων που ήταν το κύριο μέλημά του.

Στις 29 Ιουλίου 1955, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Dwight D. Eisenhower (Ντουάιτ Αϊζενχάουερ) ανακοίνωσε ότι οι ΗΠΑ θα ήταν σε θέση να εκτοξεύσουν τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο της Γης το 1957, κατά τη διάρκεια του Διεθνούς Γεωφυσικού Έτους (IGY).
Μια εβδομάδα αργότερα, στις 8 Αυγούστου, το Πολιτικό Γραφείο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης ενέκρινε την πρόταση δημιουργίας ενός τεχνητού δορυφόρου

Ο Σεργκέι Καραλιόφ (δεξ.) με τον Γιούρι Γκαγκάριν

Στις 30 Αυγούστου 1957, ο Vasily Ryabikov, επικεφαλής της Κρατικής Επιτροπής για την έναρξη των δοκιμών για τους πυραύλους R-7, συναντήθηκε με τον Korolev ο οποίος του παρουσίασε τους υπολογισμούς του για μια διαστημική πτήση στη Σελήνη. Εκείνη την ημέρα οι δύο άνδρες αποφάσισαν να αναπτύξουν ένα πρόγραμμα τριών σταδίων για την εξέλιξη του πυραύλου R-7 για εκτόξευση δορυφόρων.
Στις 30 Ιανουαρίου 1956 το Συμβούλιο των Υπουργών ενέκρινε ό,τι χρειαζόταν για την κατασκευή ενός μεγάλου τεχνητού δορυφόρου της Γης και έκανε κατανομή των απαραίτητων εργασιών σε διάφορα επιστημονικά ιδρύματα και υπηρεσίες.
Οι προκαταρκτικές μελέτες ολοκληρώθηκαν τον Ιούλιο του 1956 και καθορίστηκαν οι επιστημονικές εργασίες που έπρεπε να εκτελεστούν από τον δορυφόρο. Παράλληλα αποφασίστηκε η ανάπτυξη ενός συστήματος επίγειων σταθμών για τη συλλογή δεδομένων από τον δορυφόρο, την παρακολούθηση της τροχιάς του και τη μετάδοση εντολών. Λόγω του περιορισμένου χρόνου που είχαν στη διάθεσή τους, οι παρατηρήσεις σχεδιάστηκαν μόνο για 7 έως 10 ημέρες μετά την εκτόξευση και οι υπολογισμοί της τροχιάς δεν αναμενόταν να είναι εξαιρετικά ακριβείς.

Περί το τέλος του 1956 έγινε σαφές ότι το σχέδιο που είχε φτιαχτεί ήταν πολύ φιλόδοξο και δεν υπήρχε δυνατότητα υλοποίησής του πριν από τον Απρίλιο του 1958. (Τελικά το αρχικό σχέδιο υλοποιήθηκε με τον Σπούτνικ 3).
Στο σχέδιο φαίνεται η εξέλιξη των πυραύλων R 7.
Ο δεύτερος από αριστερά είναι ο τύπος που μετέφερε τον Σπούτνικ 1.

Μπροστά στον υπαρκτό κίνδυνο οι ΗΠΑ να προλάβουν να στείλουν δορυφόρο πριν από την ΕΣΣΔ, στις 15 Φεβρουαρίου 1957 το Συμβούλιο των Υπουργών της ΕΣΣΔ ενέκρινε την κατασκευή ενός απλού και ελαφρού δορυφόρου περίπου 100 κιλών (η αρχική πρόβλεψη αφορούσε κατασκευή 1000 έως 1400 κιλά). Αυτή η κατασκευή θα επέτρεπε την παρακολούθηση του δορυφόρου οπτικά από παρατηρητές στη Γη και θα μπορούσε να μεταδίδει σήματα παρακολούθησης σε σταθμούς λήψης στο έδαφος.

Χρειάστηκαν 3 αποτυχημένες απόπειρες εκτόξευσης του πυραύλου R-7 για να φτάσουν οι σοβιετικοί τεχνικοί στις 21 Αυγούστου 1957 σε επιτυχημένη εκτόξευση. Ακολούθησε μία ακόμη επιτυχημένη εκτόξευση στις 7 Σεπτεμβρίου -χωρίς βέβαια να λείπουν τα προβλήματα- για να φτάσουν στις 22 Σεπτεμβρίου στο στήσιμο του πυραύλου R 7 που θα μετέφερε τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο Σπούτνικ 1 με τα αποτελέσματα που προανέφερα.

Η απάντηση των Αμερικανών ήρθε στις 31 Ιανουαρίου 1958 με την εκτόξευση του δορυφόρου Explorer 1.

Οι Σοβιετικοί συνεχίζοντας το πρόγραμμα Σπούτνικ, στη συνέχεια εκτόξευσαν τον Σπούτνικ 2 που μετέφερε τον πρώτο ζωντανό οργανισμό στο διάστημα, την πασίγνωστη σκυλίτσα Λάικα, ενώ ο Σπούτνικ 3 ήταν ένα πολύ μεγαλύτερο τροχιακό εργαστήριο και οι Σπούτνικ 4 έως 10 ήταν σκάφη τύπου Βοστόκ που μετέφεραν ζώα και ένα ανθρώπινο ομοίωμα.

Αξίζει ν' αναφέρουμε ότι η εκτόξευση από τους Σοβιετικούς του Σπούτνικ 1 προκάλεσε δέος σε όλο τον κόσμο για το επίτευγμα και πολύ περιέργεια γι' αυτό που επρόκειτο ν' ακολουθήσει. Σήμερα πολλά τεχνολογικά μουσεία εκθέτουν πιστά αντίγραφα του Σπούτνικ 1.

Το εσωτερικό του Σπούτνικ 1

Δείτε ένα εντυπωσιακό βίντεο - χρονικό (στα αγγλικά) με τίτλο "The story of the Sputnik moment" για το τι συνέβαινε στις ΗΠΑ την εποχή της εκτόξευσης του δορυφόρου.

Η εκτόξευση του Σπούτνικ 1 ενέπνευσε τον Αμερικανό συγγραφέα Herb Caen να χρησιμοποιήσει τον όρο "beatnik" ("beat" + "nik" από το Sputnik) σ' ένα άρθρο του για την γενιά των Beat (Beat Generation) στην εφημερίδα San Francisco Chronicle, στις 2 Απριλίου 1958. 

Δείτε το βίντεο και ακούστε την πρώτη ανακοίνωση από το Αμερικανικό κανάλι CBS για την εκτόξευση του Sputnik I, δύο μέρες(!) μετά την εκτόξευση. Στο video διάρκειας 8 λεπτών περιέχονται πολλά χρήσιμα στοιχεία σχετικά με την πτήση.

Διαβάστε στο russianspaceweb για τον Σπούτνικ 1.

Πηγή:  Today in Science History ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Εισαγωγή στο Στατικό Ηλεκτρισμό (pptx).



(ανανεωμένο)

Φυσική Β' Λυκείου Γενικής Παιδείας

Στις 33 διαφάνειες της ανάρτησης θα βρείτε παρουσίαση της θεωρίας εμπλουτισμένη με πολλές προσομοιώσεις και εικόνες gif (με κίνηση), προτάσεις για πειράματα, παραπομπή σε ιστοσελίδες άλλων συναδέλφων και ερωτήσεις εξάσκησης.

Μπορείτε να κατεβάσετε την ανάρτηση pptx από  ΕΔΩ.  

Σύντομα θ' ακολουθήσει ανάρτηση pptx με το επόμενο θέμα για το "Νόμο του Coulomb".

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Σαν σήμερα ... 1922 γεννήθηκε ο Κινέζος θεωρητικός φυσικός Chen Ning Yang.


Ο Τσεν Νινγκ Γιανγκ το 1956 και το 2005

Σαν σήμερα, στις 1 Οκτωβρίου 1922, γεννήθηκε στη Hefei, της επαρχίας Anhui της Κίνας, ο θεωρητικός φυσικός 
Chen-Ning Frank Yang (Τσεν Νινγκ Φρανκ Γιανγκ) (κιν. 杨振宁) γνωστός και ως Yang Zhenning. 
(Σύμφωνα με τα επίσημα έγγραφα ο Γιανγκ γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1922, γιατί έτσι είχε γραφεί λανθασμένα στο διαβατήριο που είχε εκδώσει το 1945, όμως στην  αυτοβιογραφία του αναφέρεται ως σωστή η 1η Οκτωβρίου).

Ήταν το πρώτο από τα πέντε παιδιά του Yang Wu-Chih και της Luo Meng-hua. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Tsinghua, λίγο έξω από το Πεκίνο, όπου και μεγάλωσε ο νεαρός Τσεν. 
Τελείωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο στο Πεκίνο, αλλά το φθινόπωρο του 1937 η οικογένεια Γιανγκ υποχρεώθηκε να μετακινηθεί στη Hefei, λόγω της εισβολής των Ιαπώνων στην Κίνα.
Το 1938 η οικογένεια Γιανγκ μετακινήθηκε στο Kunming, επειδή το Πανεπιστήμιο της Tsinghua μετακόμισε εκεί κατά την περίοδο του Σινοϊαπωνικού πολέμου (1937-1945). 
Το 1942 πήρε μπάτσελορ (B.Sc.) από το National Southwest Associated University στο Kunming της Κίνας. 
Το 1944 πήρε μάστερ από το Πανεπιστήμιο της Tsinghua ασχολούμενος με τη Στατιστική Μηχανική υπό την εποπτεία του καθηγητή Wang Zhuxi.
Με την αποφοίτησή του πήρε υποτροφία της αμερικάνικης κυβέρνησης, αλλά εξαιτίας του πολέμου η αναχώρησή του καθυστέρησε ένα χρόνο στη διάρκεια του οποίου δίδαξε στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και μελέτησε θεωρία πεδίου. 

Τον Ιανουάριο του 1946 έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου όπου ασχολήθηκε με πυρηνικές αντιδράσεις επηρεασμένος έντονα από τον καθηγητή Enrico Fermi.
Το 1948, με την καθοδήγηση του καθηγητή Edward Teller, ολοκλήρωσε το διδακτορικό του με τίτλο "On the Angular Distribution in Nuclear Reactions and Coincidence Measurements" ("Σχετικά με τη γωνιακή κατανομή στις πυρηνικές αντιδράσεις και τις συμπτωματικές μετρήσεις").
Αφού εργάστηκε για ένα χρόνο στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου ως βοηθός του Fermi, το 1949 αποδέχτηκε πρόσκληση του Institute for Advanced Studies (Ινστιτούτο Προχωρημένων Σπουδών) του Princeton, όπου το 1952 έγινε μέλος του μόνιμου προσωπικού και το 1955 κανονικός καθηγητής. Ερχόμενος στο Princeton ξαναβρήκε τον συνάδελφό του φυσικό Tsung-Dao Lee τον οποίο γνώριζε από την εποχή του Kunming και με τον οποίο θα είχαν μια πολύ γόνιμη συνεργασία τα επόμενα χρόνια.

Το 1950 παντρεύτηκε την Chih-li Tu, που ήταν δασκάλα και απέκτησαν τρία παιδιά, τον Franklin Jr. (1951), τον Gilbert (1958) και την Eulee (1961).                       

Το 1953 πήγε στο Πανεπιστήμιο Columbia της Ν. Υόρκης ως επίκουρος καθηγητής, χωρίς όμως να διακόψει τη συνεργασία του με τον Lee, με τον οποίο βλέπονταν μια φορά την εβδομάδα στο Princeton ή στη Ν. Υόρκη.


Ο Γιανγκ με τον Ρίτσαρντ Φάϊνμαν στα μέσα της δεκαετίας του '50 
(gettyimages)

Το 1956 ο Lee και ο Yang έστρεψαν την προσοχή τους σ' ένα υποατομικό σωματίδιο, το Κ μεσόνιο, που είχε ανακαλυφθεί λίγα χρόνια νωρίτερα. Το σωματίδιο αυτό φαινόταν να είναι ιδιαίτερο, επειδή παρουσιαζόταν με δύο μορφές και οι φυσικοί ήταν σίγουροι για την ύπαρξη δύο διαφορετικών τύπων Κ μεσονίων, του θήτα (theta) και του ταυ (tau). Ο Lee και ο Yang επικεντρώθηκαν στη μελέτη των πειραματικών ενδείξεων που έδειχναν ότι το θήτα μεσόνιο και το ταυ μεσόνιο ήταν τα ίδια. Η μόνη διαφορά που παρουσίαζαν και τους δυσκόλευε στην ταυτοποίηση ήταν η διαφορετική ισοτιμία (parity) που παρουσίαζαν.

Μετά από τρεις εβδομάδες εντατικής έρευνας κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι σε κάποιες μορφές αντιδράσεων παραβιάζεται η ισοτιμία. Διαπίστωσαν ότι παραβιάζεται η διατήρηση της ισοτιμίας στην πυρηνική διαδικασία που έχει ως αποτέλεσμα την εκπομπή σωματιδίων άλφα ή βήτα που είναι σε ασθενή πυρηνική αλληλεπίδραση και πρότειναν ότι το θήτα μεσόνιο και το ταυ μεσόνιο είναι στην πραγματικότητα ίδια σωματίδια. 
Δηλαδή, το μόνο αληθοφανές συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν ήταν ότι τουλάχιστον για τις ασθενείς αλληλεπιδράσεις παραβιάζεται η ισοτιμία. Έτσι, μια σειρά πειραμάτων προτάθηκαν από τους ίδιους για να δοκιμαστεί η αλήθεια του ισχυρισμού τους. 

Στις 22 Ιουνίου 1956, μία εργασία με τίτλο "Question of Parity Conservation in Weak Interactions" ("Ερώτημα για τη διατήρηση της ισοτιμίας σε ασθενή αλληλεπίδραση"), το οποίο ανέφερε τα θεμελιώδη στοιχεία της θεωρίας των Lee και Yang, εστάλη για δημοσίευση στο αμερικανικό επιστημονικό περιοδικό Physical Review.
Η πειραματική απόδειξη δεν άργησε να έρθει. Το 1957 η πειραματική φυσικός Chien-Shiung Wu που ήταν συνάδελφος των Lee και Yang στο Πανεπιστήμιο Columbia, κατάφερε να αποδείξει το δίκαιο του ισχυρισμού τους.


Ο Chen Ning Yang (δεξ.) και ο Tsung-Dao Lee (αρ.)
που μοιράστηκαν το Νόμπελ Φυσικής του 1957
  

Αυτή η πειραματική απόδειξη ήταν που οδήγησε το Νόμπελ Φυσικής του 1957 στα χέρια των Chen-Ning Yang και Tsung-Dao Lee (αφήνοντας όμως η επιτροπή την Chien-Shiung Wu απ' έξω) "για τη διεισδυτική τους διερεύνηση των λεγόμενων νόμων ισοτιμίας που οδήγησε σε σημαντικές ανακαλύψεις σχετικά με τα στοιχειώδη σωματίδια".

Το 1964 ο Yang έγινε Αμερικανός πολίτης, ιδιότητα όμως που απαρνήθηκε το 2015, όταν ξαναέγινε Κινέζος πολίτης.

Το 1965 εντάχθηκε στο Πανεπιστήμιο Stony Brook στη Νέα Υόρκη, όπου έγινε καθηγητής Φυσικής στην έδρα Albert Einstein. Έγινε επίσης ο πρώτος διευθυντής του τότε νεοσυσταθέντος "Ινστιτούτου Θεωρητικής Φυσικής", το οποίο σήμερα 
προς τιμήν του  ονομάζεται  "Ινστιτούτο Θεωρητικής Φυσικής C. N. Yang".
Το 1971, μετά το άνοιγμα του προέδρου των ΗΠΑ Νίξον προς την Κίνα, ο Γιανγκ επισκέφθηκε την Κίνα και προσπάθησε να αποκαταστήσει το περιβάλλον έρευνας στην κινεζική κοινότητα των φυσικών που είχε θιγεί κατά την "Πολιτιστική Επανάσταση".

Το 1999 αποσύρθηκε από το Πανεπιστήμιο Stony Brook και έγινε καθηγητής emeritus.
Έγινε επίτιμος διευθυντής του Πανεπιστημίου Tsinghua στο Πεκίνο και κατέχει τη θέση στην έδρα Huang Jibei - Lu Kaiqun στο "Center for Advanced Study - CASTU" ("Κέντρο Προηγμένων Μελετών") της Κίνας. Είναι διακεκριμένος καθηγητής στο Κινεζικό Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ και μέλος της επιτροπής επιλογής για το "Βραβείο Shaw".

Ο Γιανγκ έχει εκλεγεί ως εκπρόσωπος πολλών ακαδημιών και επιστημονικών εταιρειών, όπως η "Βασιλική Εταιρεία του Λονδίνου", η "Αμερικανική Φυσική Εταιρεία", η "Κινεζική Ακαδημία Επιστημών" κ.α.
Έχει τιμηθεί με πλήθος διακρίσεων στις ΗΠΑ, στην Κίνα και σε άλλες χώρες.

Η πιο σημαντική εργασία του Γιανγκ θεωρείται η "Θεωρία Yang–Mills" που αποτελεί μια γενίκευση της θεωρίας του Ηλεκτρομαγνητισμού του Maxwell σε κβαντικό επίπεδο και χρησιμοποιείται για να περιγράψει την ασθενή και την ισχυρή δύναμη στα υποατομικά σωματίδια.

Ο Γιανγκ με τη σύζυγό του στις 8 Δεκεμβρίου 2016
σε απονομή βραβείων στο Πεκίνο (gettyimages)

Μετά το θάνατο της πρώτης του συζύγου το 2003, ξαναπαντρεύτηκε το Δεκέμβριο του 2004 την τότε 28χρονη Weng Fan.
Από το 2005 ο Γιάνγκ διαμένει μόνιμα στην Κίνα, όπου εξακολουθεί να έχει δραστηριότητα παρά την προχωρημένη ηλικία του.

Η ιστοσελίδα του Γιανγκ στο "Ινστιτούτο Θεωρητικής Φυσικής C. N. Yang".

Ένα αφιέρωμα (συνέντευξη στον Bill Zimmerman) του Πανεπιστημίου Stony Brook στον θεωρητικό φυσικό Τσεν Νινγκ Γιανγκ.

Μια συνέντευξη του Γιανγκ στους John Israel και Larry Schneider στις 1 Νοεμβρίου 1980, από τα αρχεία προφορικής ιστορίας του American Institute of Physics. 

Πηγή: THE FAMOUS PEOPLE