Πέμπτη, 22 Ιουλίου 2021

Σαν σήμερα... 1969, για πρώτη φορά ο άνθρωπος πατά στη Σελήνη. Το ταξίδι του Apollo 11 από τη Γη στο Φεγγάρι (2ο μέρος).

 

Ο Όλντριν φωτογραφίζει την μπότα του και το αποτύπωμά της
στη σκόνη του σεληνιακού εδάφους.   (NASA)

Μπορείτε να διαβάσετε το 1ο Μέρος της ανάρτησης (εκτόξευση Apollo 11, προσεδάφιση της σεληνακάτου Eagle στη Σελήνη) ΕΔΩ.

Έναρξη του 2ου Μέρους της ανάρτησης

Ήταν πριν από 52 χρόνια, η ώρα έδειχνε 2:39 UTC (Coordinated Universal Time - Συντονισμένη Παγκόσμια Ώρα ή 4:39 πμ ώρα Ελλάδοςόταν ο Αμερικανός αστροναύτης Neil Armstrong (Νηλ Άρμστρογκ), κυβερνήτης της διαστημικής αποστολής Apollo 11, άνοιξε την πόρτα της σεληνακάτου  Eagle (Αετός)Υπήρχε ήδη μια καθυστέρηση 5 ωρών από τον αρχικά προγραμματισμένο χρόνο. Ο Άρμστρογκ με ήρεμες κινήσεις έφτασε στην άκρη της σκάλας και πήδηξε για να ακουμπήσει μαλακά στο σκονισμένο έδαφος της Σελήνης. Η ώρα ήταν 2:56:15 UTC  ή 4:56:15 ώρα Ελλάδος, της 21ης Ιουλίου 1969 (για τις ΗΠΑ ήταν ακόμη 20 Ιουλίου). 

Ο Νηλ Άρμστρογκ στη σκάλα της σεληνακάτου, λίγο πριν αφήσει
το πρώτο ανθρώπινο ίχνος στη σκόνη της σεληνιακής επιφάνειας.
(NASA)

Ο Νηλ Άρμστρογκ έγινε ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε στην επιφάνεια ενός άλλου ουράνιου σώματος, λέγοντας: "That's one small step for (a) man, one giant leap for mankind" ("Είναι ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα"). Τα ιστορικά λόγια του  Άρμστρογκ  σηματοδότησαν για πάντα ένα κορυφαίο γεγονός του 20ού αιώνα: την κατάκτηση της Σελήνης. Τα πρώτα βήματα του ανθρώπου στη Σελήνη μεταδόθηκαν ζωντανά στη Γη, μέσω μίας κάμερας που υπήρχε στο εξωτερικό της σεληνακάτου και υπολογίζεται ότι τα παρακολούθησαν 600.000.000 άνθρωποι σε όλο τον κόσμο.
Αφού όμως ο Άρμστρογκ ήταν ο πρώτος άνθρωπος που πάτησε το πόδι του στο σεληνιακό έδαφος, τότε ποιος ήταν αυτός που τον κινηματογράφησε; Η απάντηση είναι απλή και δόθηκε παραπάνω. Επειδή οι οργανωτές της αποστολής από τη NASA γνώριζαν(!) ότι κανείς δεν θα τον περιμένει, πρόβλεψαν να στερεώσουν μια κάμερα στο πλευρικό τοίχωμα της σεληνακάτου και φρόντισαν να είναι στραμμένη προς την σκάλα από την οποία θα κατέβαινε ο Άρμστρογκ.

Ο Νηλ Άρμστρογκ κατά την εκπαίδευσή του στον προσομοιωτή
της σεληνακάτου, στο Kennedy Space Center, στις 19 Ιουνίου 1969.
(NASA)

Υπάρχει ένα αιωρούμενο ερώτημα για το κατά πόσο ο Νηλ Άρμστρογκ είχε προετοιμάσει ή όχι, τη φράση που διατύπωσε. Ο ίδιος πάντα υποστήριζε ότι τη στιγμή της εξόδου, του ήρθε αυθόρμητα η φράση. Ήταν όμως έτσι;
Το 2012 το BBC πρόβαλε το δικής του παραγωγής ντοκιμαντέρ «First Man on the Moon» («Ο πρώτος άνθρωπος στη Σελήνη»), για τη ζωή του Άρμστρογκ, όπου εκεί ο Ντιν Άρμστρογκ, αδελφός του Νηλ, διηγείται: 
«Πριν να φύγει (ο Νηλ) για το Ακρωτήριο (Κανάβεραλ), με κάλεσε να περάσουμε λίγη ώρα μαζί.» (Ο Νηλ) μου είπε: «Αφού τα παιδιά έχουν πάει για ύπνο δεν παίζουμε μια παρτίδα Risk (παιχνίδι)». Εγώ του είπα ευχαρίστως. Ξεκινήσαμε να παίζουμε Risk και σε λίγο έσπρωξε προς τη μεριά μου ένα κομμάτι χαρτί, λέγοντάς μου: «Διάβασέ το». Το διάβασαΣ’ εκείνο το χαρτί ήταν γραμμένο «That’s one small step for man, one giant leap for mankind».
Μου λέει «Τι νομίζεις γι’ αυτό;» Του λέω «Θαυμάσιο». Μου λέει, «Πίστευα ότι θα σου άρεσε, αλλά ήθελα να το διαβάσεις». Στη συνέχεια (ο Ντιν) πρόσθεσε: "Ήταν γραμμένο 'that is one small step for man’."

Η παραπάνω εικόνα συγκρίνει την Περιοχή Προσγείωσης 2 στη 
Σελήνη με το Κέντρο (Μανχάταν) της πόλης της Νέας Υόρκης.
Αυτή ήταν μία από τις 3 προγραμματισμένες περιοχές προσγείωσης 
για τη Σεληνάκατο και μάλιστα η αρχικά προγραμματισμένη, 
αν η εκτόξευση γινόταν στις 16 Ιουλίου 1969 (όπως έγινε).
(NASA)

Με το που πάτησε το πόδι του στη Σελήνη ο Άρμστρογκ ξεκίνησε αμέσως να συλλέγει δείγματα σεληνιακών πετρωμάτων που τα αποθήκευσε στο Eagle, για την περίπτωση που απαιτηθεί ταχύτατη εγκατάλειψη της Σελήνης κάτι που ευτυχώς δεν χρειάστηκε.

Πόση όμως ήταν η αγωνία του Άρμστρογκ φτάνοντας στη Σελήνη; Την απάντηση μας τη δίνει ο γεωλόγος Gerald Schaber που είχε εκπαιδεύσει ομάδες αστροναυτών στο έντονο γεωλογικό ανάγλυφο (κρατήρες, ηφαίστεια) της Βόρειας Αριζόνας και βρισκόταν στο Κέντρο Ελέγχου στο Χιούστον περιμένοντας τους δύο αστροναύτες να ξεκινήσουν τον σεληνιακό τους περίπατο. Μη έχοντας κάτι να κάνει στο μεσοδιάστημα, αποφάσισε να γυρίσει το διακόπτη της οθόνης του στο κανάλι που κατέγραφε άμεσα τις βιολογικές αντιδράσεις των δύο αστροναυτών.

Ο γεωλόγος Gerald Schaber τη δεκαετία του '60. 
(U.S. GEOLOGICAL SURVEY)

Κατά τη διάρκεια της καθόδου της σεληνακάτου, οι παλμοί της καρδιάς του Άρμστρογκ ήταν γύρω στους 75 ανά λεπτό, κάτι πραγματικά εξαιρετικό για έναν άνθρωπο που σε λίγο θα προσεδαφιζόταν στη Σελήνη. Ήταν σίγουρο, ότι οι παλμοί αρκετών ανθρώπων που βρίσκονταν στο Κέντρο Ελέγχου στο Χιούστον ήταν πολλοί περισσότεροι την ίδια ώρα! Βέβαια για τον Schaber η κατάσταση του Άρμστρογκ δεν αποτελούσε έκπληξη, αφού ήταν γνωστό πόσο καλός πιλότος ήταν και από πόσους κινδύνους είχε ξεφύγει.
Όμως ο Schaber ακόμη δεν τα είχε δει όλα. Τη στιγμή που η σεληνάκατος Eagle ετοιμαζόταν ν’ ακουμπήσει στη σεληνιακή επιφάνεια, η οθόνη του υπολογιστή του έδειχνε 150 παλμούς ανά λεπτό για την καρδιά του πολύπειρου Άρμστρογκ!

19 λεπτά αργότερα από τον Άρμστρογκ, ο Edwin Aldrin (Έντουιν Όλντριν) πάτησε κι αυτός στην επιφάνεια της Σελήνης. Oι δύο αστροναύτες, αφού εγκατέστησαν την τηλεοπτική κάμερα που θα αναμετάδιδε κάθε κίνησή τους, πέρασαν λίγα λεπτά πειραματιζόμενοι με τη σεληνιακή βαρύτητα. Η κάμερα παρέμεινε για πάντα στη σεληνιακή επιφάνεια μετά την αναχώρησή τους.

Ο Όλντριν κατεβαίνει τη σκάλα της σεληνακάτου "Eagle" 
για να πατήσει στο έδαφος της Σελήνης για πρώτη φορά.
(NASA)

Στη Σελήνη, οι Άρμστρογκ και Όλντριν τοποθέτησαν μία πλακέτα στο πλάι της βάσης του Eagle, που έγραφε: "Here men from the planet Earth first set foot upon the Moon, July 1969 A.D. We came in peace for  all mankind" ("Εδώ, άνθρωποι από τον πλανήτη Γη έφθασαν για πρώτη φορά στη Σελήνη, Ιούλιος 1969 μ.Χ. Ήλθαμε εν ειρήνη, εκ μέρους ολόκληρης της ανθρωπότητας"). 
Κάτω από την επιγραφή εμφανίζονταν τα ονόματα και οι υπογραφές των τριών αστροναυτών του Apollo 11 και του προέδρου Richard Nixon (Ρίτσαρντ Νίξον). Λίγο αργότερα, οι Άρμστρογκ και Όλντριν δέχθηκαν τα συγχαρητήρια του ιδίου του προέδρου, που βρισκόταν στο οβάλ γραφείο του Λευκού Οίκου.
Οι αστροναύτες τοποθέτησαν επίσης στην επιφάνεια της Σελήνης μία σημαία των Ηνωμένων Πολιτειών και έναν μικρό δίσκο από σιλικόνη στον οποίο ήταν καταγεγραμμένα, με μικροσκοπικούς χαρακτήρες, μηνύματα από 72 αρχηγούς κρατών και τον Πάπα Paul VI καθώς και δηλώσεις για τη διαστημική εξερεύνηση των προέδρων Dwight Eisenhower (Ντουάιτ Αϊζενχάουερ), John Kennedy  (Τζον Κένεντι) και Lyndon Johnson (Λίντον Τζόνσον). 

Ο Όλντριν τοποθετεί δύο πειραματικές συσκευές στο έδαφος
της Σελήνης. Στο αριστερό χέρι κρατά συσκευή καταγραφής
σεισμικών κυμάτων (Passive Seismic Experiments Package)
και στο δεξί κάτοπτρο λέϊζερ (Laser Ranging Retro-Reflector).
(NASA)

Άφησαν, όμως, και κάτι άλλο, τα παράσημα των νεκρών του Διαστήματος από την αποστολή Apollo 1Virgil GrissomEdward White και Roger Chaffee, καθώς και δύο Σοβιετικών, του Βλαντίμιρ Κομαρόφ, ο οποίος έχασε τη ζωή του το 1967 στο Σογιούζ 1 και του πρώτου Σοβιετικού κοσμοναύτη, του Γιούρι Γκαγκάριν, που έχασε τη ζωή του σε αεροπορικό δυστύχημα το 1968. Τα παράσημα των Σοβιετικών είχε παραλάβει πριν από την αποστολή ο Αμερικανός αστροναύτης Frank Borman του  Apollo 8, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Ε.Σ.Σ.Δ.

Από το σημείο αυτό, άρχισε το αμιγώς επιστημονικό τμήμα της αποστολής. Οι δύο αστροναύτες συγκέντρωσαν δείγματα εδάφους βάρους 21,55 κιλών κι εγκατέστησαν στην επιφάνεια σειρά συσκευών που θα παρέμεναν εκεί και μετά την αναχώρησή τους. Επρόκειτο για έναν ανιχνευτή ηλιακών υποατομικών σωματιδίων, ένα ειδικό κάτοπτρο λέιζερ για τον ακριβή υπολογισμό της απόστασης Γης-Σελήνης (η μόνη συσκευή που εξακολουθεί να λειτουργεί) και έναν σεισμογράφο τόσο ευαίσθητο που κατέγραφε και τα ίδια τους τα βήματα.
Οι δύο αστροναύτες δεν έπαυσαν να φωτογραφίζονται. Στις περισσότερες από αυτές τις ιστορικές φωτογραφίες εμφανίζεται ο Όλντριν, απλά και μόνο γιατί την κάμερα κρατούσε συνεχώς σχεδόν ο Άρμστρογκ.
Δύο ώρες μετά την έναρξη του σεληνιακού περιπάτου, ο Όλντριν επέστρεψε στο Eagle και άρχισε τη διαδικασία αποσελήνωσης, αφού ήταν ο πιλότος της σεληνακάτου. Από μόνη της είναι μία ιστορική στιγμή, καθώς είναι η πρώτη φορά που ανθρώπινο κατασκεύασμα εκτοξεύεται από άλλο ουράνιο σώμα. 

Εικόνα από το Κέντρο Ελέγχου στο Χιούστον,
όπου μπορούμε να δούμε στην οθόνη της τηλεόρασης
τον σεληνιακό περίπατο των Άρμστρογκ και Όλντριν.
(NASA)

Μισή ώρα αργότερα τον ακολούθησε ο Άρμστρογκ, αφήνοντας, όπως και ο Όλντριν, δύο τελευταία ενθύμια στην επιφάνεια του δορυφόρου: τα βαριά παπούτσια που φορούσε κατά τη διάρκεια του περιπάτου και τα εκατοντάδες αποτυπώματα των βημάτων του. 
Σύμφωνα με το πρόγραμμα, οι δύο αστροναύτες επιχείρησαν να κοιμηθούν μέσα στις επόμενες 7 ώρες που παρέμειναν στην επιφάνεια της Σελήνης, αλλά ο παγωμένος και στενόχωρος θαλαμίσκος του Eagle δεν προσφερόταν για ξεκούραση. Τελικά, στις 17:54 UTC ή 19:54 ώρα Ελλάδος της 21ης Ιουλίου, ύστερα από συνολική παραμονή 21 ωρών και 36 λεπτών στην επιφάνεια της Σελήνης, ο κύριος κινητήρας του Eagle πυροδοτήθηκε και το άνω τμήμα του σκάφους εκτοξεύτηκε στο Διάστημα.

Από τη στιγμή της εκτόξευσης, ο Michael Collins (Μάικλ Κόλινς), που επί ώρες περίμενε υπομονετικά στο Columbia, κοίταζε με αγωνία από τα παράθυρα. Λίγα λεπτά αργότερα διέκρινε μία λάμψη, ήταν το χρυσό μονωτικό περίβλημα του Eagle που λαμπύριζε στον Ήλιο, καθώς το σκάφος τον πλησίαζε. Στο σημείο αυτό, εξομολογήθηκε αργότερα, πίστεψε για πρώτη ίσως φορά ότι οι τρεις έχουν σημαντικές πιθανότητες να επιστρέψουν σώοι και αβλαβείς στη Γη.

Ο Μάικλ Κόλινς μόνος στο Columbia.
(NASA)

Στη διάρκεια του ταξιδιού του Columbia σε σεληνιακή τροχιά κι ενώ ο Άρμστρογκ με τον  Όλντριν  είχαν απομακρυνθεί από τον θάλαμο διακυβέρνησης, ο Κόλινς δεν έμενε άπραγος. Παρά το ότι έχει ειπωθεί «από την εποχή του Αδάμ κανένας άλλος άνθρωπος δεν έχει νιώσει τόση μοναξιά», ο ίδιος ο Κόλινς έχει γράψει στην αυτοβιογραφία του ("Carrying the Fire: An Astronaut's Journeys") «αυτή η αποστολή είχε σχεδιαστεί για τρία άτομα και θεωρώ ότι το δικό μου ένα τρίτο ήταν το ίδιο απαραίτητο όσο και τα άλλα δύο». Σε κάθε τροχιά, που κρατούσε 48 λεπτά της ώρας, το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν όταν ο θαλαμίσκος του Columbia βρισκόταν στην αθέατη πλευρά της Σελήνης, οπότε δεν υπήρχε ραδιοεπικοινωνία με το Χιούστον. Γι’ αυτό το διάστημα, ο Κόλινς έχει γράψει ότι δεν αισθανόταν μοναξιά ή φόβο, αλλά αντίθετα τα συναισθήματα που τον κατέκλυζαν ήταν «της εγρήγορσης, της προσμονής, της ικανοποίησης, της εμπιστοσύνης, ακόμη και της αγαλλίασης».  
Βέβαια, έτσι κι αλλιώς τα καθήκοντα που είχε να διεκπεραιώσει ο Μάικλ Κόλινς από το πρόγραμμα, στο διάστημα που ήταν μόνος, ήταν αρκετά. Πρώτα απ’ όλα έπρεπε να έχει το βλέμμα του συνεχώς στραμμένο προς την περιοχή που εκτιμούσε ότι είχε προσεληνωθεί η σεληνάκατος Eagle. Το Κέντρο Ελέγχου στο Χιούστον τον είχε ενημερώσει προς τα που θα έπρεπε να κοιτάζει, αφού η περιοχή της προσελήνωσης απείχε περίπου 4 μίλια από τον αρχικό στόχο. Όμως, από το ύψος που βρισκόταν ήταν πολύ δύσκολο να διακρίνει τη σεληνάκατο. Ακόμη, όταν ο θαλαμίσκος περνούσε από την αθέατη πλευρά της Σελήνης έκανε κάποιες διαδικασίες συντήρησης, όπως η απόρριψη της περίσσειας του νερού που παραγόταν από την καύση των καυσίμων, καθώς και η τακτοποίηση της καμπίνας για την αναμενόμενη επιστροφή των 2 συνταξιδιωτών του.

Στο δρόμο της επιστροφής στη Γη, ο Μάικλ Κόλινς ξυρίζεται.
(NASA)

Κοντά στα προηγούμενα, κι ενώ βρισκόταν στην τρίτη περιστροφή, εμφανίστηκε κάποιο πρόβλημα στη θερμοκρασία του ψυκτικού υγρού. Αν η θερμοκρασία έπεφτε, κάποια τμήματα του Columbia  κινδύνευαν να παγώσουν. Το Κέντρο Ελέγχου τον συμβούλευσε τι να κάνει, αλλά ο Κόλινς πήρε την πρωτοβουλία και με το χέρι του γύρισε τον σχετικό διακόπτη από την αυτόματη λειτουργία στη χειροκίνητη και ξανά πίσω στην αυτόματη λειτουργία. Αυτή η ενέργειά του έλυσε το πρόβλημα.  Ο ίδιος ο Κόλινς, είχε χαρακτηρίσει την κατάσταση που βρισκόταν στη διάρκεια των υπόλοιπων σεληνιακών τροχιών, όταν περνούσε από την αθέατη πλευρά, ως "relaxing" ("ξεκούραστη").
Όταν πλέον ο Άρμστρογκ και ο Όλντριν είχαν ολοκληρώσει τον σεληνιακό τους περίπατο και είχαν επιστρέψει στη σεληνάκατο, ο Κόλινς βρήκε την ευκαιρία και πήρε έναν ύπνο για να είναι ξεκούραστος την ώρα της επανασύνδεσης.

Στη Σαϊγκόν, πρωτεύουσα του (τότε) Νοτίου Βιετνάμ, Αμερικανοί 
στρατιώτες διαβάζουν σε τοπική εφημερίδα για την επιτυχημένη 
απόβαση του ανθρώπου στη Σελήνη. 
(Photo by Hugh van Es, ASSOCIATED PRESS)

H σεληνάκατος Eagle συναντήθηκε με το Columbia στις 21:24 UTC και η επανασύνδεση ολοκληρώθηκε στις 21:35 UTC.
Μετά τη σύνδεση των δύο οχημάτων (Eagle και Columbia), αλλά πριν περάσουν από τη σήραγγα σύνδεσης στο Columbia, οι Άρμστρογκ και Όλντριν αφιέρωσαν αρκετή ώρα στον προσεκτικό καθαρισμό των στολών τους. Ήταν το πρώτο στάδιο μιας μακράς προληπτικής διαδικασίας απολύμανσης, λόγω του φόβου που υπήρχε τότε, για τυχόν μεταφορά από τη Σελήνη στη Γη αγνώστων μικροβίων. 
Στις 23:41 UTC το πάνω μέρος της σεληνακάτου απορρίφτηκε και μπήκε σε σεληνιακή τροχιά (το κάτω μέρος είχε παραμείνει στη Θάλασσα της Γαλήνης κατά την εκτόξευση για επιστροφή στο Columbia). 
Λίγο πριν την εκτόξευση του Apollo 12 στις 14 Νοεμβρίου 1969, το Eagle βρισκόταν ακόμη σε τροχιά. Αργότερα η NASA ανέφερε ότι είχε καταπέσει σε απροσδιόριστη περιοχή στην επιφάνεια της Σελήνης.
Το ταξίδι της επιστροφής, πρώτο στάδιο του οποίου ήταν η απελευθέρωση του Eagle, εξελίχθηκε χωρίς το παραμικρό απρόοπτο.

Οι σύζυγοι των 3 αστροναυτών σε χαρακτηριστική πόζα.
Από αριστερά: Joan AldrinPat Collins και Janet Armstrong.
(Photo by Lee Balterman, The LIFE Picture Collection, Getty Images)

Στις 23 Ιουλίου, το τελευταίο βράδυ πριν από την επιστροφή, οι τρεις αστροναύτες πραγματοποίησαν τηλεοπτική σύνδεση με το Χιούστον στην οποία ο Κόλινς σχολίασε:
... Ο πύραυλος Saturn V που μας έφερε σε τροχιά είναι ένα απίστευτα περίπλοκο μηχάνημα, κάθε κομμάτι του οποίου δούλεψε άψογα ... Είχαμε πάντα την πεποίθηση ότι ο εξοπλισμός αυτός θα λειτουργήσει σωστά. Όλα αυτά είναι δυνατά μόνο μέσα από το αίμα, τον ιδρώτα και τα δάκρυα πολλών ανθρώπων ... Το μόνο που βλέπετε είναι οι τρεις από εμάς, αλλά κάτω από την επιφάνεια υπάρχουν χιλιάδες και χιλιάδες άλλοι και σε όλους αυτούς θα ήθελα να πω "Σας ευχαριστώ πολύ".

Στη συνέχεια ο Όλντριν και ο Άρμστρογκ είπε ο καθένας κάτι, τονίζοντας ότι αυτό που είχε επιτευχθεί δεν ήταν αποτέλεσμα δουλειάς μερικών χιλιάδων ανθρώπων ή ακόμη κι ενός ολόκληρου έθνους, αλλά σύμβολο της ακόρεστης περιέργειας ολόκληρης της ανθρωπότητας να εξερευνήσει το άγνωστο.
Ο Άρμστρογκ έκλεισε την σύνδεση λέγοντας: “God bless youGood night from Apollo 11” ("O Θεός να σας ευλογεί. Καληνύχτα από το Απολλων 11").

Χαμόγελα, ζητωκραυγές, σημαίες και πούρα στο Κέντρο Ελέγχου
μετά την ασφαλή προσθαλάσσωση της αποστολής Apollo 11.
"Πολλοί από εμάς ακόμη δεν μπορούν να πιστέψουν ότι ο στόχος που 
βάλαμε για να πετύχουμε το 1961, έχει επιτευχθεί" είπε ο George Low.
Από τα δεξιά μπορούμε να δούμε τους: Bob Gilruth (θεμελιωτής του προγράμματος
επανδρωμένων αποστολών), George Low (Διοικητής των επανδρωμένων
αποστολών Apollo), Chris Kraft (Διοικητής του Κέντρου Ελέγχου),
Samuel Phillips (κοιτάζει κάτω, Διευθυντής του προγράμματος Apollo) 
και George Mueller (φαίνεται λίγο πίσω από τη σημαία, Επικεφαλής
των επανδρωμένων αποστολών στα Κεντρικά της NASA). 
(NASA)

Το ταξίδι της επιστροφής εξελίχθηκε χωρίς το παραμικρό απρόοπτο και στις 16.50 UTC (18.50 ώρα Ελλάδος) της 24ης Ιουλίου, το Columbia προσθαλασσώθηκε στον Ειρηνικό Ωκεανό, 2660 χιλιόμετρα ανατολικά από το νησί Wake, 380 χιλιόμετρα νότια της ατόλης Johnston και 24 χιλιόμετρα από το αεροπλανοφόρο USS Hornet. Το Hornet, με κυβερνήτη τον Carl J. Seiberlich, είχε επιλεγεί από τις 5 Ιουνίου να είναι το βασικό σκάφος ανάκτησης, αντικαθιστώντας το αδελφό σκάφος USS Princeton που είχε χρησιμοποιηθεί στην ανάκτηση της προηγούμενης αποστολής Apollo 10, στις 26 Μαΐου 1969.
Ο θαλαμίσκος προσθαλασσώθηκε ανεστραμμένος, αλλά οι πνευστοί πλωτήρες που ενεργοποίησαν οι αστροναύτες τον επανάφεραν αμέσως στην όρθια θέση στα επόμενα δέκα λεπτά.

Η ώρα της διάσωσης για το πλήρωμα του Apollo 11.
(NASA)

Ο πρώτος βατραχάνθρωπος που έπεσε από το ελικόπτερο στον ωκεανό και προσέγγισε το Columbia  ήταν ο John Wolfram. Στη συνέχεια έπεσαν 2 ακόμη, οι Wes Chesser και Mike Mallory. Οι 3 βατραχάνθρωποι φούσκωσαν 2 λαστιχένιες βάρκες που τους έριξε το ελικόπτερο και στερέωσαν το  Columbia για να μη παρασυρθεί από τα κύματα. Τέλος έπεσε ο 4ος βατραχάνθρωπος, ο Clancy  Hatleberg. Αυτός φορούσε ειδική μονωτική στολή και ήταν ο μόνος που βρισκόταν στη βάρκα που θα έμπαιναν οι 3 αστροναύτες. Πριν ανοίξει η πόρτα του θαλαμίσκου, ο Hatleberg ψέκασε απέξω το διαστημόπλοιο με ειδικό μικροβιοκτόνο υγρό και παρέδωσε στους αστροναύτες τις ειδικές μονωτικές στολές, που ήταν ίδιες με τη δική του. Στη συνέχεια οι τρεις αστροναύτες μεταφέρθηκαν ένας – ένας με καλάθι στο ελικόπτερο  και αυτό τους μετέφερε στο αεροπλανοφόρο.
Στο σημείο αυτό άρχισε μία νέα οδύσσεια για το πλήρωμα, η περιπέτεια της καραντίνας, η διάρκεια της οποίας ήταν πολύ μεγαλύτερη και από το ταξίδι τους.

Οι τρεις αστροναύτες, πλήρως καλυμμένοι, κινούνται
προς το θάλαμο καραντίνας στο USS Hornet.
(NASA)

Φτάνοντας στο Hornet στις 17:53 UTC (19:53 ώρα Ελλάδος), αμέσως οδηγήθηκαν στον θάλαμο απομόνωσης Mobile Quarantine Facility – MQF, (Κινητή Εγκατάσταση Καραντίνας) που βρισκόταν σε ειδικό χώρο του πλοίου, έχοντας συνοδεία ένα γιατρό. Στο επόμενο διάστημα η επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο θα ήταν μόνον ραδιοτηλεοπτική. Ο πρώτος που επικοινώνησε μαζί τους ευρισκόμενος έξω από τον θάλαμο απομόνωσης ήταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον, που βρισκόταν στο αεροπλανοφόρο για να τους προϋπαντήσει.
Την ίδια ώρα ο θαλαμίσκος Columbia μεταφέρθηκε στο πλοίο, καλύφθηκε με μονωμένο κουβούκλιο και τοποθετήθηκε δίπλα στο MQF (συνδέονταν με μονωμένη σήραγγα), μετά την αναχώρηση του προέδρου Νίξον.
Όταν το αεροπλανοφόρο έφθασε στo Pearl Harbor (Περλ Χάρμπορ) που ήταν η βάση του, το  Columbia φορτώθηκε σε αεροσκάφος και τελικά μεταφέρθηκε στο Χιούστον, στο Lunar  Receiving  Laboratory (Εργαστήριο Σεληνιακής Παραλαβής), στις 30 Ιουλίου 1969.

Η σημείωση που φαίνεται γράφτηκε από τον Μάικλ Κόλινς στο θάλαμο
διακυβέρνησης όταν πλέον το πλήρωμα βρισκόταν στο USS Hornet.
Ενώ βρισκόταν στο θάλαμο καραντίνας μετακινήθηκε μέσα από 
αεροστεγή σήραγγα στο θάλαμο που είχε ανελκυστεί και βρισκόταν δίπλα.
Το κείμενο γράφει: "Spacecraft 107, alias Apollo 11, alias "Columbia."
The Best Ship to Come Down the Line. God Bless Her. Michael Collins, CMP"
(NASA)

Οι τρεις αστροναύτες μεταφέρθηκαν από το Pearl Harbor πρώτα στο Manned Spacecraft Center  (Επανδρωμένο Διαστημικό Κέντρο) στο Χιούστον και στις 28 Ιουλίου 1969 έφτασαν στο Lunar  Receiving  Laboratory. Εκεί, μαζί με δύο γιατρούς, κλείστηκαν εκ νέου σε έναν κάπως πιο ευρύχωρο θάλαμο καραντίνας, όπου  υποβλήθηκαν σε λεπτομερείς ιατρικές εξετάσεις.
Η καραντίνα των 3 αστροναυτών συνολικά κράτησε 21 ημέρες, όπως ήταν προγραμματισμένο. Η πρακτική της καραντίνας διατηρήθηκε και στις αποστολές Apollo12 και 14, μέχρι που αποδείχτηκε ότι δεν υπήρχε κανένας κίνδυνος μεταφοράς μικροβίων από τη Σελήνη στη Γη και η καραντίνα καταργήθηκε.
Τελικά στις 10 Αυγούστου 1969, οι ειδικοί αποφάνθηκαν ότι δεν υπήρχε κίνδυνος μεταφοράς μικροβίων από το Columbia και το πλήρωμά του. Για τον Νηλ Άρμστρογκ, τον Έντουιν Όλντριν και τον Μάικλ Κόλινς η αποστολή είχε τελειώσει, όχι όμως και το πρόγραμμα Apollo.

H Νέα Υόρκη υποδέχεται τους 3 αστροναύτες του Apollo 11 
στις 13 Αυγούστου 1969. (ASSOCIATED PRESS)

Στις 13 Αυγούστου 1969, οι 3 αστροναύτες πήραν μέρος σε παρελάσεις που έγιναν προς τιμή τους στη Νέα Υόρκη και το Σικάγο, με περίπου έξι εκατομμύρια παρευρισκόμενους. Το ίδιο βράδυ στο Λος Άντζελες παρατέθηκε επίσημο δείπνο στο ξενοδοχείο Century Plaza Hotel για να τιμηθεί η επιτυχημένη αποστολή του Apollo 11. Στο δείπνο παραβρέθηκε και μίλησε ο Ρίτσαρντ Νίξον, ο κυβερνήτης της Καλιφόρνιας Ronald Reagan (Ρόναλντ Ρήγκαν) με 43 ακόμη κυβερνήτες, 83 πρεσβευτές από αντίστοιχα κράτη και πολλοί άλλοι επίσημοι. Στο δείπνο, ο Πρόεδρος Νίξον με τον Αντιπρόεδρο Άγκνιου τίμησαν τους 3 αστροναύτες  με το Προεδρικό Μετάλλιο της Ελευθερίας
Ακολούθησε μια παγκόσμια περιοδεία 38 ημερών, από τις 29 Σεπτεμβρίου έως τις 5 Νοεμβρίου 1969, που έφερε τους 3 αστροναύτες σε 22 ξένες χώρες. Στη διάρκειά της είχαν συναντήσεις με τους ηγέτες πολλών χωρών και τιμήθηκαν με πολλούς τρόπους. Επί μήνες, ο αμερικανικός και διεθνής ημερήσιος και περιοδικός τύπος έγραφαν εγκωμιαστικά σχόλια για το επίτευγμα της αποστολής του Apollo 11.

Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας "ΤΑ ΝΕΑ" της 21ης Ιουλίου 1969.

  • Παρακολουθήστε όλη την αποστολή του Apollo 11 σε πραγματικό χρόνο (συνεχώς τροφοδοτούμενα στοιχεία για κάθε λεπτό της πτήσης, όλοι οι διάλογοι του Κέντρου Ελέγχου στο Χιούστον με το πλήρωμα, φωτογραφίες κλπ σ' ένα μοναδικό ντοκούμεντο). 
  • Βίντεο με όλη την προσπάθεια των βατραχανθρώπων για την περισυλλογή των αστροναυτών και του σκάφους Columbia. Υποδοχή των αστροναυτών στο αεροπλανοφόρο Hornet (16:39).
  • Απαντήστε στις 10 ερωτήσεις του κουίζ για την αποστολή του Apollo 11.
Οι 3 αστροναύτες με τις οικογένειές τους ποζάρουν γύρω από 
 το ομοίωμα της Σελήνης τον Μάρτιο 1969.

  • Το κείμενο συνέντευξης του Νηλ Άρμστρογκ για το "NASA, JOHNSON SPACE CENTER, ORAL HISTORY PROJECT" ("ΝΑΣΑ, ΔΙΑΣΤΗΜΙΚΌ ΚΕΝΤΡΟ ΤΖΟΝΣΟΝ, ΣΧΕΔΙΟ ΠΡΟΦΟΡΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ") στις 19 Σεπτεμβρίου 2001.
  • Συνέντευξη του Μάικλ Κόλινς στο abcNEWS για τα 50 χρόνια της αποστολής Apollo 11 (20 Ιουλίου 2019).
  • Πρωτοσέλιδα ελληνικών και ξένων εφημερίδων για την κατάκτηση της Σελήνης (από το physicsgg.me)

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2021

Σαν σήμερα... 1969, η πρώτη επανδρωμένη μηχανή φτάνει στη Σελήνη. Το ταξίδι του Apollo 11 από τη Γη στο Φεγγάρι (1ο μέρος).


Το σήμα (λογότυπο) της αποστολής Apollo 11.

Σαν σήμερα, στις 20:17:40 UTC (22:17:40 ώρα Ελλάδας) της 20ης Ιουλίου 1969, η σεληνάκατος Eagle (Αετός) με πλήρωμα τους Αμερικανούς αστροναύτες Neil A. Armstrong (Νηλ Άρμστρογκ)  και Edwin"Buzz" E. Aldrin Jr. (Έντουιν "Μπαζ" Όλντριν) προσεληνώθηκε στη Θάλασσα της Γαλήνης (Mare Tranquillitatis). Ήταν η πρώτη ανθρώπινη επανδρωμένη μηχανή που έφτανε στη Σελήνη με επιτυχία και τα πρώτα λόγια που μετέδωσε ο Άρμστρογκ από την επιφάνεια της Σελήνης ήταν: "Houston, Tranquility Base here. The Eagle has landed" ("Χιούστον, Βάση της Γαλήνης εδώ. Ο Αετός έχει προσεδαφιστεί"). Τότε, ο επικεφαλής της επικοινωνίας (CAPCOM) Charlie Duke συγκινημένος απάντησε: "Roger, Tranquility. We copy you on the ground. You've got a bunch of guys about to turn blue. We're breathing again. Thanks a lot." ("Ρότζερ, Γαλήνη. Σας λαμβάνουμε στο έδαφος. Υπάρχει εδώ μια ομάδα ανθρώπων που σχεδόν έχουν μελανιάσει. Αναπνέουμε πάλι. Ευχαριστώ πολύ.")

Το πλήρωμα του Apollo 11:
Neil Armstrong, Michael Collins
 και Edwin "Buzz" Aldrin Jr.

Η αμερικανική προσπάθεια να σταλούν αστροναύτες στο φεγγάρι έχει τις ρίζες της σε μια διάσημη έκκληση του τότε προέδρου των ΗΠΑ John F. Kennedy (Τζον Φ. Κένεντι) που έγινε σε μια ειδική κοινή συνεδρίαση με το Κογκρέσο στις 25 Μαΐου 1961: 
"... πιστεύω ότι αυτό το έθνος πρέπει να δεσμευτεί, πριν από τη λήξη αυτής της δεκαετίας, στην επίτευξη του στόχου για την προσεδάφιση ενός ανθρώπου στο φεγγάρι και την επιστροφή του με ασφάλεια στη γη.". 
Αυτή η προσπάθεια των ΗΠΑ να στείλουν άνθρωπο στο φεγγάρι ονομάστηκε πρόγραμμα Apollo  (Απόλλων). Το πρόγραμμα, που ολοκληρώθηκε με την επιτυχημένη επιστροφή της αποστολής του  Apollo 17 στις 19 Δεκεμβρίου 1972, περιελάμβανε συγκλονιστικές επιτυχίες και τραγικές αποτυχίες.

Η Θάλασσα της Γαλήνης στη Σελήνη.
Διάμετρος: 876 km.
(wikipedia)

Το 1966, μετά πέντε χρόνια εντατικής δουλειάς από μια διεθνή ομάδα επιστημόνων και μηχανικών, η Εθνική Υπηρεσία Αεροναυτικής και Διαστήματος των ΗΠΑ (NASA) πραγματοποίησε την πρώτη μη επανδρωμένη αποστολή "Απόλλων", με στόχο τον έλεγχο της κατασκευαστικής πληρότητας του προτεινόμενου συνδυασμού "πύραυλος εκτόξευσης και διαστημόπλοιο". 
Στις 27 Ιανουαρίου 1967, η πρώτη τραγωδία του προγράμματος χτύπησε την αποστολή του Apollo 1 στο Kennedy Space Center στο Ακρωτήριο Κανάβεραλ στη Φλόριντα, όταν μια πυρκαγιά ξέσπασε κατά τη διάρκεια επανδρωμένης δοκιμής εκτόξευσης. Οι τρεις αστροναύτες του πληρώματος Virgil I. "Gus" GrissomEdward H. White και Roger Chaffee έχασαν τη ζωή τους στη φωτιά.

Ο γεωλόγος Δρ. E. Dale Jackson εκπαιδεύει τους αστροναύτες
 Neil Armstrong, Richard Gordon και Don F. Eisele στη συλλογή
πετρωμάτων, στο Grand Canyon της Arizona (1964). (NASA)

Παρά την απογοήτευση, η ΝASA και οι χιλιάδες εργαζόμενοι γι' αυτήν προχώρησαν, με αποτέλεσμα να φτάσουν στις 16 Ιουλίου 1969, στις 13:32 UTC (15:32 ώρα Ελλάδας) να εκτοξεύσουν την αποστολή του Apollo 11 με έναν πύραυλο Saturn (Κρόνος) V και τριμελές πλήρωμα αποτελούμενο από τους Neil Armstrong, ως διοικητής της αποστολής, Michael Collins (Μάικλ Κόλινς) ως πιλότος του οχήματος διακυβέρνησης (Command  and Service Module – CSM) και Edwin Aldrin Jr ως πιλότος της σεληνακάτου (Lunar Module – LM) . 
Η επιλογή του πληρώματος υπήρξε τυχαία. Ουσιαστικά, το πλήρωμα της κάθε αποστολής Apollo είχε καθοριστεί από το 1967 και το ποια αποστολή θα ήταν η πρώτη που θα πραγματοποιούσε προσελήνωση εξαρτιόταν από την πορεία των δοκιμών. Σχεδόν μέχρι το τέλος δεν ήταν σίγουρο αν το εγχείρημα θα το αναλάμβανε το Apollo 11 ή το Apollo 12. Τελικά, μετά από την εμπειρία των 9 προηγούμενων πτήσεων, επανδρωμένων και μη, που ακολούθησαν την καταστροφή του Apollo1, αποφασίστηκε το Apollo 11 με το τριμελές πλήρωμά του να τολμήσει την προσεδάφιση στην επιφάνεια της Σελήνης.

20 Ιουνίου 1969: O Νηλ Άρμστρογκ ασκείται με το δοκιμαστικό 
σκάφος προσελήνωσης (Lunar Landing Training Vehicle) 
 φτάνοντας μέχρι το ύψος των 300 ft (91,5 μ).

Όπως συνέβαινε πάντοτε και σε αυτή την αποστολή υπήρχε αναπληρωματικό πλήρωμα για κάθε θέση ξεχωριστά. Έτσι, οι αναπληρωματικοί ήταν: για την θέση του διοικητή ο James A. Lovell Jr., ως πιλότος της σεληνακάτου ο William A. Anders και ως πιλότος του κύριου διαστημικού σκάφους  ο Fred W. Haise Jr. Τελικά, κανείς δεν χρειάστηκε να αντικατασταθεί, αλλά όπως πάλι συνηθιζόταν, οι αναπληρωματικοί, αν δεν είχαν ήδη ταξιδέψει στο διάστημα προηγούμενα, θα αποτελούσαν τακτικό πλήρωμα σε μια από τις επόμενες αποστολές, αφού η εκπαίδευση τακτικού και αναπληρωματικού πληρώματος ήταν κοινή.  

Αρχικά, ας προσπαθήσουμε να γνωρίσουμε συνοπτικά, τον πύραυλο εκτόξευσης και το όχημα διακυβέρνησης.

Στις 14 Ιουλίου 1969, ο Όλντριν δοκιμάζει την κάμερα που 
θα χρησιμοποιήσει στην αποστολή Apollo 11.
(Time Life Pictures/NASA/The LIFE Picture Collection/Getty Images)

Για την εκτόξευση χρησιμοποιήθηκε ο ισχυρότερος πύραυλος που είχε κατασκευαστεί μέχρι τότε, ο Saturn V (Κρόνος 5). Η σχεδίαση του πυραύλου ξεκίνησε το 1959 από τον Wernher von  Brown  (Βέρνερ φον Μπράουν) και το επιτελείο του, δηλαδή πολύ πριν ο Τζον Κένεντι εξαγγείλει το 1961 το φιλόδοξο πρόγραμμά του για την κατάκτηση της Σελήνης.
Με ύψος 111 μέτρων, όσο ένας ουρανοξύστης τριάντα και πλέον ορόφων, βάρος οκτώ χιλιάδων τόνων και μέγιστη ισχύ 32 χιλιάδων τόνων, ο Saturn V αποδείχθηκε όχι μόνο απόλυτα ικανός να φέρει σε πέρας την αποστολή του, αλλά και απόλυτα αξιόπιστος, πραγματοποιώντας το σύνολο των αποστολών του χωρίς να παρουσιάσει το παραμικρό πρόβλημα.

Ο Μάικλ Κόλινς την πρώτη 
μέρα της αποστολής
Apollo 11.

Το όχημα διακυβέρνησης (CSM) του Apollo 11 ήταν το αποτέλεσμα 1800 και πλέον τροποποιήσεων από το αντίστοιχο που είχε κατασκευαστεί σε πρώτη φάση για την αποστολή του Apollo 1. Όλες αυτές οι τροποποιήσεις του αρχικού σχεδιασμού έγιναν σταδιακά κατά την εξέλιξη του προγράμματος, με αποκλειστικό σκοπό την αύξηση της ασφάλειας των πληρωμάτων. Ο τραγικός θάνατος των 3 αστροναυτών της αποστολής Apollo 1 ήταν συγκλονιστική εμπειρία για το προσωπικό της NASA και κάτι που δεν θα ήθελαν να ξαναζήσουν.

Διάγραμμα της πορείας του Apollo 11 από τη Γη στη Σελήνη.
(Bettmann Archive/Getty Images)

Το CSM αναπτύχθηκε και κατασκευάστηκε για τη NASA από την εταιρεία Grumman Aircraftξεκινώντας από το Νοέμβριο του 1961. Αρχικά σχεδιάστηκε για να προσεδαφιστεί στη Σελήνη επάνω σε μια εξέδρα πυραύλων προσεδάφισης και στη συνέχεια να αναχωρήσει με τους τρεις αστροναύτες από το σεληνιακό έδαφος, με κατακόρυφη κίνηση. Δηλαδή, σύμφωνα με αυτό το σχέδιο, δεν θα υπήρχε ξεχωριστό σεληνιακό σκάφος. Αυτό το σχέδιο σε συνδυασμό με άλλες ιδέες που υπήρχαν, οδήγησε στην απόφαση να σχεδιαστούν δύο εκδόσεις του CSM: Το Block I, που επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί για τις μη επανδρωμένες αποστολές και μία επανδρωμένη σε περιγήινη τροχιά, την Apollo 1, ενώ το πιο εξελιγμένο Block II σχεδιάστηκε για συνδυασμό με την ύπαρξη σεληνακάτου (LM). Μετά την τραγωδία του Apollo 1, όλες οι διορθώσεις των προβλημάτων που προκάλεσαν την πυρκαγιά εφαρμόστηκαν στο σκάφος Block II, το οποίο αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθεί σε όλες τις επανδρωμένες αποστολές.

Δρ. Maxime "Max" A. Faget, σχεδιαστής 
του οχήματος διακυβέρνησης (CSM). 

Σχεδιαστής του σκάφους ήταν ο Maxime Faget. Μπορούσε να μεταφέρει 3 άτομα και το ταξίδι του να κρατήσει 14 μέρες. Το ωφέλιμο φορτίο που μπορούσε να μεταφέρει ήταν 1.050 χιλιόγραμμα.
Το σκάφος είχε κωνικό σχήμα και οι διαστάσεις του ήταν: διάμετρος 3,9 μέτρα, ύψος 11 μέτρα. Ο όγκος του ήταν 6.2 m3Πίσω από το όχημα διακυβέρνησης βρισκόταν το κυλινδρικό όχημα που περιείχε τον κύριο κινητήρα, τους σταυροειδείς κινητήρες ελιγμών και τα καύσιμά τους.

Στις 16 Ιουλίου του 1969 τα πάντα ήταν έτοιμα στο Kennedy Space Center (Διαστημικό Κέντρο Κένεντι), στο νησί Merritt της Φλώριδας. Ο κολοσσιαίος όγκος του Saturn V ήταν στη βάση εκτόξευσης, γεμάτος κηροζίνη, υγρό οξυγόνο και υδρογόνο και στην κορυφή του, ο θάλαμος διακυβέρνησης με τους τρεις άνδρες του πληρώματος στο εσωτερικό του.
Υπολογίζεται ότι ένα εκατομμύριο θεατές παρακολουθούσαν την εκτόξευση του Apollo 11 από τις εθνικές οδούς και τις παραλίες κοντά στην τοποθεσία εκτόξευσης.
Πλήθος αξιωματούχων, μεταξύ των οποίων ο Αρχηγός του Στρατού των ΗΠΑ, στρατηγός William Westmoreland (Ουίλιαμ Ουεστμόρλαντ), τέσσερα μέλη του υπουργικού συμβουλίου, 19 κυβερνήτες Πολιτειών, 40 δήμαρχοι, 60 πρεσβευτές και 200 συνδιοργανωτές. Παρόντες επίσης ήταν ο (ελληνικής καταγωγής) Αμερικανός αντιπρόεδρος Spiro Agnew (Σπύρο Άγκνιου) με τον πρώην Αμερικανό πρόεδρο Lyndon B.Johnson και τη σύζυγό του Lady Bird Johnson.

Ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Spiro Agnew και ο πρώην Πρόεδρος 
Lyndon B. Johnson παρακολουθούν την εκτόξευση του Apollo 11
στο Kennedy Space Center, στις 16 Ιουλίου 1969. (NASA)

Υπήρχαν περίπου 3.500 εκπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης. Τα δύο τρίτα περίπου αυτών προέρχονταν από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι υπόλοιποι προέρχονταν από 55 άλλες χώρες. Η εκτόξευση μεταδόθηκε ζωντανά σε 33 χώρες, με εκτιμώμενους 25 εκατομμύρια θεατές μόνο στις ΗΠΑ. Εκατομμύρια άλλοι σε όλο τον κόσμο παρακολούθησαν τα γεγονότα από ραδιοφωνικές εκπομπές. Ο Αμερικανός πρόεδρος Richard Nixon (Ρίτσαρντ Νίξον) παρακολούθησε την εκτόξευση  από το γραφείο του στο Λευκό Οίκο, με τον αξιωματικό σύνδεσμο της NASA, τον αστροναύτη Frank  Borman, μέλος της αποστολής  Apollo 8.

Στο αριστερό κάθισμα του τριθέσιου θαλαμίσκου του οχήματος διακυβέρνησης που του είχε δοθεί το όνομα Columbia (Κολούμπια), στη θέση του κυβερνήτη, κάθισε ο Νηλ Άρμστρογκ. Δίπλα του κάθισε ο Έντουιν Όλντριν.  Στο δεξί κάθισμα κάθισε ο Μάικλ Κόλινς.
Ακριβώς στις 9.32 π.μ. τοπική ώρα Ανατολικής Ακτής (13:32:00 UTC - 15:32:00 ώρα Ελλάδος), η αντίστροφη μέτρηση έφτασε στο μηδέν και οι πανίσχυροι κινητήρες του πυραύλου έβγαλαν μία τεράστια φλόγα. Το ταξίδι άρχισε. Μέσα στο όχημα διακυβέρνησης Columbia η αίσθηση της κίνησης ήταν αρχικά ανεπαίσθητη, ενώ η θέα από τις θυρίδες του μηδαμινή λόγω του ικριώματος του πυραύλου διάσωσης που, σε περίπτωση βλάβης του πυραύλου-φορέα, θα αποσπούσε το θαλαμίσκο σώζοντας τη ζωή του πληρώματος.

Η σεληνιακή κάψουλα (LM) την περίοδο της
συναρμολόγησής της από την εταιρεία Grumman.

Σε ύψος 100 χιλιομέτρων, όταν ήταν πλέον άχρηστος, ο πύραυλος διάσωσης αποσπάστηκε αποκαλύπτοντας στο πλήρωμα το βαθύ γαλανό του ουρανού. Δώδεκα λεπτά μετά την εκτόξευση, ο τρίτος και τελευταίος όροφος του γιγαντιαίου πυραύλου διέκοψε τη λειτουργία του. Έχοντας πλέον φτάσει σε απόσταση 183.2 χιλιόμετρα από την επιφάνεια της Γης, το Apollo μπήκε σε γήινη τροχιά.
Οι δύο επόμενες ώρες κύλησαν με το πλήρωμα να ελέγχει προσεκτικά όλα τα συστήματα του διαστημοπλοίου. Στη συνέχεια, ο τρίτος όροφος του Saturn V πυροδοτήθηκε για τελευταία φορά για να σπρώξει το Apollo προς τον στόχο του, το δυτικό άκρο της Θάλασσας της Γαλήνης που μόλις διακρινόταν, λίγο πιο δεξιά από το κέντρο της Σελήνης.
Λίγο αργότερα, το πλήρωμα αφού αποκόλλησε το Columbia από τον πύραυλο, το περιέστρεψε και το συνέδεσε με την σεληνάκατο Eagle. Στη συνέχεια, το συγκρότημα περιστρεφόμενο αργά γύρω από τον άξονά του ώστε να μοιράζεται ισομερώς η ηλιακή θερμότητα στην επιφάνειά του, συνέχισε το ταξίδι του απομακρυνόμενο συνεχώς από τη Γη. Θα χρειαζόταν περίπου 52 ώρες για να φτάσει στη Σελήνη και να μπει σε τροχιά γύρω από αυτήν, στις 19 Ιουλίου 1969. 
Στη διάρκεια αυτής της διαδρομής έγινε η πρώτη (έγχρωμη) τηλεοπτική μετάδοση προς το Κέντρο Ελέγχου (Mission Control Center).

Άποψη του ιστορικού Κέντρου Ελέγχου της Αποστολής στο Χιούστον.

Αργότερα, στις 17 Ιουλίου, έγινε για 3 δευτερόλεπτα πυροδότηση των πυραύλων του σκάφους διακυβέρνησης (CSM) για να εκτελεστεί μία από τις τέσσερις προγραμματισμένες διορθώσεις της πορείας πτήσης. Η εκτόξευση ήταν τόσο επιτυχής που δεν χρειάστηκαν οι άλλες τρεις πυροδοτήσεις.
Στις 18 Ιουλίου, ο Άρμστρογκ και ο Όλντριν φόρεσαν τις διαστημικές στολές τους και πέρασαν,  μέσω της σήραγγας φόρτωσης, από το σκάφος διακυβέρνησης Columbia στη σεληνάκατο (LM) Eagle για να ελέγξουν την καλή λειτουργία των συστημάτων της σεληνακάτου. Τότε ήταν που έκαναν τη δεύτερη τηλεοπτική μετάδοση.
Στις 19 Ιουλίου, όταν το Apollo 11 βρισκόταν στην αθέατη πλευρά της Σελήνης και δεν υπήρχε επικοινωνία με το Κέντρο Ελέγχου της NASA, το πλήρωμα έκανε τον πρώτο ελιγμό για να μπει το σκάφος σε σεληνιακή τροχιά.

Περίπου μετά από 75 ώρες και 50 λεπτά πτήσης, το CSM πυροδοτήθηκε για 357,5 δευτερόλεπτα με αποτέλεσμα το σκάφος να μπει σε εσωτερική, ελλειπτική σεληνιακή τροχιά ύψους 69 με 190 μίλια. Το σκάφος μπήκε σε σεληνιακή τροχιά στι 19 Ιουλίου 1969, στις 19:21:50 ώρα Ελλάδος (17:21:50 UTC).
Αργότερα, όταν στο CSM είχε μείνει μόνον ο Κόλινς, χρειάστηκε μια δεύτερη πυροδότηση για 17 δευτερόλεπτα που έβαλε το σκάφος σε νέα σεληνιακή τροχιά ύψους 62 με 70,5 μίλια. Η αλλαγή αυτή ήταν απαραίτητη μετά από καινούριους υπολογισμούς, για να μπορέσει εύκολα να συνδεθεί το σκάφος CSM με την σεληνάκατο όταν αυτή θα επέστρεφε από την Σελήνη. Στο μεταξύ, ο Άρμστρογκ  με τον Όλντριν είχαν κάνει την πρώτη τηλεοπτική μετάδοση από την επιφάνεια της σελήνης.

Ο Stan Lebar, επικεφαλής παραγωγής της Westinghouse Apollo
 Television Cameras, κρατά την Μονοχρωμική Κάμερα Εδάφους
(δεξιά) που χρησιμοποιήθηκε για τις τηλεοπτικές ανάγκες μετάδοσης
του Apollo 11 (Ιούλιος 1969).   (NASA)

Στις 20 Ιουλίου, κατά τη διάρκεια της δέκατης περιστροφής τους στην τροχιά της Σελήνης, στις 18:52 ώρα Ελλάδος (15:52 UTCοι Άρμστρογκ και Όλντριν εγκατέλειψαν το Columbia και μπήκαν στη σεληνάκατο (LM) Eagle. Μετά από δύο ακόμα περιστροφές, στις 17:44 UTC, οι αστροναύτες αποσύνδεσαν το σκάφος διακυβέρνησης από τη σεληνάκατο και πυροδότησαν τους κινητήρες του Eagle για την κάθοδο στα 16 χιλιόμετρα από την επιφάνεια.
Ο Κόλινς, μόνος του στο Κολούμπια, επιθεώρησε τον Eagle καθώς απομακρυνόταν για να διαπιστώσει ότι το σκάφος δεν υπέστη ζημιά και ότι το σύστημα προσγείωσης ήταν σωστά αναπτυγμένο. Ο Άρμστρογκ αναφώνησε: "The Eagle has wings!" ("Ο Αετός έχει φτερά!")
Καθώς άρχισε η κάθοδος, ο Άρμστρογκ και ο Όλντριν διαπίστωσαν ότι πέρασαν κάποιες χαρακτηριστικές  περιοχές στην επιφάνεια της σελήνης δύο ή τρία δευτερόλεπτα νωρίτερα, γιατί η σεληνάκατος ταξίδευε πολύ γρήγορα. Αμέσως ανέφεραν στο Κέντρο Ελέγχου ότι ήταν "long" ("μπροστά").  Αν συνέχιζαν έτσι, θα οδηγούντο αρκετά μίλια δυτικά από το στόχο τους. 

Ο Βέρνερ φον Μπράουν την ώρα της εκτόξευσης.

Στο ύψος των 16 χιλιομέτρων πυροδοτήθηκε και πάλι ο κινητήρας και, σύμφωνα με το πρόγραμμα, θα παρέμενε σε λειτουργία μέχρι την προσελήνωση.
Μετά από πέντε λεπτά κι ενώ η σεληνάκατος ήταν 1800 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της Σελήνης, μία προειδοποιητική λυχνία άρχισε να αναβοσβήνει στον πίνακα ελέγχου του Eagle: "Επικείμενη υπερφόρτιση του υπολογιστή". Ήταν η βλάβη με κωδικό συναγερμού 1202. Αμέσως στο Κέντρο Ελέγχου στο Χιούστον σήμανε κινητοποίηση.
Τα μάτια όλων στράφηκαν σ' έναν 27χρονο ειδικό στο Κέντρο Ελέγχου στο Χιούστον, τον  Steve Bales που ήταν διευθυντής καθοδήγησης και από όλο το τεχνικό προωπικό, ακόμη και από τον Επικεφαλής Πτήσης Gene Kranz ήταν ο μοναδικός που είχε εμπειρία αντιμετώπισης του κωδικού 1202. Αυτός είχε λίγα λεπτά για να αποφασίσει εάν η αποστολή μπορούσε να συνεχίσει ή αν οι αστροναύτες θα έπρεπε να εγκαταλείψουν την προσπάθεια και να επιστρέψουν στο όχημα διακυβέρνησης. Τότε, ο μηχανικός ηλεκτρονικών υπολογιστών Jack Garman δήλωσε στον Bales ότι ήταν ασφαλές για τη σεληνάκατο να συνεχίσει την κάθοδο. Αμέσως ο Bales έστειλε το μήνυμα: "Gο" ("Προχωρήστε") στον Gene Kranz και στον Charlie Duke, Υπεύθυνο Επικοινωνίας με το διαστημόπλοιο. Αυτή η αποφασιστικότητα και η λήψη της σωστής απόφασης από τον Bales, αργότερα τιμήθηκε από τον πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον με το ίδιο μετάλλιο που έλαβαν και οι τρεις αστροναύτες.
Κατά τη διάρκεια της αποστολής, ως αιτία του παραπάνω προβλήματος, διαγνώστηκε η λανθασμένη θέση που βρισκόταν ένας διακόπτης.

Ο Steve Bales στο Κέντρο Ελέγχου.

Τα προβλήματα ωστόσο δεν σταμάτησαν. Ενώ το Eagle πετούσε μόλις 60 μέτρα από την επιφάνεια της Σελήνης, ο Άρμστρογκ αντιλήφθηκε ότι ο υπολογιστής το οδηγούσε προς ένα σημείο γεμάτο βράχους. Πέραν της πιθανότητας σοβαρής βλάβης του οχήματος αν προσέκρουε στους βράχους, επιπλέον, αν το Eagle δεν ακουμπούσε στη Σελήνη σχεδόν απόλυτα κατακόρυφα, η αποκόλληση θα ήταν αδύνατη, με αποτέλεσμα οι δύο αστροναύτες να μη μπορέσουν να επιστρέψουν στο Columbia. Έτσι, ο  Άρμστρογκ ανέλαβε ο ίδιος το μανουβράρισμα του σκάφους για να το οδηγήσει με ασφάλεια σε ομαλό έδαφος.
Τα καύσιμα, όμως, ήταν λιγοστά και η σεληνάκατος δεν είχε παρά δύο λεπτά στη διάθεσή της. Τα επόμενα δευτερόλεπτα ήταν βασανιστικά, μέχρι που ένα μπλε φως άναψε στο θαλαμίσκο: αυτό σήμαινε ότι το Eagle είχε προσεδαφιστεί στη σεληνιακή επιφάνεια. Τα καύσιμα που απέμεναν δεν αρκούσαν παρά για 25 δευτερόλεπτα επιπλέον πτήσης. (Μετά την αποστολή η ανάλυση των δεδομένων έδειξε ότι τα εναπομείναντα καύσιμα αρκούσαν μάλλον για 50 δευτερόλεπτα πτήσης). 
Στο Χιούστον ακούστηκε καθαρά η φωνή του Άρμστρογκ να λέει: "Χιούστον, Βάση της Γαλήνης εδώ. Ο Αετός έχει προσεδαφιστεί"). Στη Φλώριδα, η ώρα ήταν 16:17:40 (22:17:40 ώρα Ελλάδος ή 20:17:40 UTC) της 20ής Ιουλίου του 1969.

Το πλήρωμα του Apollo 11 με τον Donald K. "Deke" Slayton
(Διευθυντής πτήσεων) στο παραδοσιακό πρωινό με αυγά
και μπριζόλα, την ημέρας της εκτόξευσης. 

Δυόμιση ώρες μετά την προσεδάφιση και πριν ξεκινήσουν οι προετοιμασίες για την έξοδο από την σεληνάκατο, ο Όλντριν σε ανοικτή ραδιοφωνική επικοινωνία είπε:
«Είμαι ο πιλότος της σεληνακάτου. Θα ήθελα να αδράξω την ευκαιρία για να πω σε καθένα από σας που ακούει, όποιος κι αν είναι και οπουδήποτε θα μπορούσε να βρίσκεται, να σταματήσει για μια στιγμή, να αναλογιστεί τα γεγονότα των τελευταίων ωρών και να προσφέρει ευχαριστίες με τον δικό του ή δικό της τρόπο».
Στη συνέχεια ο Όλντριν έκλεισε την επικοινωνία και προσευχήθηκε μόνος του. Ήξερε ότι η ΝΑSA είχε ακόμη δικαστικές περιπέτειες από τη μήνυση που της είχε υποβάλλει η Madalyn Murray O'Hair, πρόεδρος της Οργάνωσης των Αμερικανών Αθεϊστών, με αφορμή ένα γεγονός που είχε συμβεί κατά την διάρκεια της πτήσης του Apollo 8. Έτσι, ο Όλντριν αποφάσισε να προσευχηθεί ιδιωτικά. Ο Όλντριν ανήκε στην Πρεσβυτεριανή Εκκλησία Webster και ο πάστορας της εκκλησίας Dean  Woodruff είχε προετοιμάσει ένα απόσπασμα προσευχής που ο πιστός αστροναύτης διάβασε όταν βρισκόταν στη σεληνάκατο. Να επισημάνω, ότι η Πρεσβυτεριανή Εκκλησία Webster γιορτάζει κάθε χρόνο την επέτειο της προσελήνωσης των πρώτων αστροναυτών με τελετή που κάνει την πλησιέστερη Κυριακή στις 20 Ιουλίου.

Η τσάντα κοινωνίας και το δισκοπότηρο που χρησιμοποίησε
ο Όλντριν στην προσευχή του.
(David Frohman, President of Peachstate Historical Consulting, Inc.)

Σύμφωνα με το αρχικό πρόγραμμα, οι Άρμστρογκ και Όλντριν φτάνοντας με τη σεληνάκατο στο έδαφος της Σελήνης, θα έπαιρναν έναν ύπνο 4-5 ωρών για να ξεκουραστούν. Ωστόσο, λόγω της υπερέντασης της κατάστασης, ζήτησαν και πήραν άδεια ν’ αρχίσουν αμέσως τις προετοιμασίες για την έξοδό τους από το σκάφος. Οι προετοιμασίες για να περπατήσουν στη Σελήνη ξεκίνησαν στις 23:43. Ήταν προγραμματισμένο η προετοιμασία να κρατήσει περίπου 2 ώρες. Τελικά, επειδή η καμπίνα περιείχε και πολλά άλλα πράγματα, όπως λίστες ελέγχου, πακέτα τροφίμων και εργαλεία και δεν ήταν ακριβώς όπως στη διάρκεια της προετοιμασίας στη Γη, χρειάστηκαν τρεις και μισή ώρες για την προετοιμασία τους.
Μόλις ο Άρμστρογκ και ο Όλντριν ήταν έτοιμοι για την έξοδό τους στο σεληνιακό έδαφος, ο θαλαμίσκος του Eagle αποσυμπιέστηκε και στις 02:39:33 UTC της 21ης Ιουλίου 1969 άνοιξε η πόρτα. Προβάλλοντας στο σεληνιακό τοπίο με την πλάτη, ο Άρμστρονγκ άρχισε να κατεβαίνει τα εννέα σκαλοπάτια του Eagle για να γίνει ο πρώτος άνθρωπος που θα πατούσε σ' ένα άλλο ουράνιο σώμα, έξω από τη Γη.
Ο Μάικλ Κολινς με τις κόρες του Ann και Kate στο 
National Air and Space Museum, στις 14 Ιουνίου 2016.
(Eric Long / NASM)

(Τέλος του 1ου Μέρους. Θ' ακολουθήσει 2ο Μέρος)
  • Βίντεο (τελευταίο στη σειρά των Επικαίρων) δείχνει πώς παρουσιάστηκε το γεγονός το 1969 από τα Επίκαιρα της ελληνικής τηλεόρασης (4:11). (Προσέξτε την μουσική υπόκρουση. Σαν να παρακολουθούμε αστυνομικό του Γιάννη Μαρή!).
  • Το επίσημο τρέιλερ της ταινίας Apollo 11, σε σκηνοθεσία Todd Douglas Miller. 
  • Βίντεο της NASA με τίτλο "Historic Apollo 11 Moonwalk Footage", για τα 50 χρόνια από το ιστορικό γεγονός του πρώτου σεληνιακού περίπατου (3:16:09). Ακούγονται όλοι οι διάλογοι! 
  • Φωτογραφίες από την προετοιμασία των αστροναυτών για τις αποστολές Apollo (Κανάλι History).
  • Τα κύρια σημεία του προγράμματος Apollo από τη NASA, με τίτλο "Apollo Program Summary Report" (552 σελίδες, Απρίλιος 1975).

Το εξώφυλλο του "Apollo Program Summary Report" 
  • Ένα συναρπαστικό βίντεο με την εκτόξευση του Apollo 11 (APOD Videos, αγγλικά, 2:00). 
  • "The Project Apollo Archive" είναι ένα πολύ πλούσιο αρχειακό υλικό που δημιουργήθηκε τον Φεβρουάριο 1999 από τον Kipp Teague, ως συνοδευτικό υλικό της εργασίας του "Contact Light".
  • Οι απόψεις του Μάικλ Κόλινς για την αποστολή Apollo 11, 50 χρόνια μετά.