Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Σαν σήμερα ... 1949, αποφασίζεται η δημιουργία του CERN.



Σαν σήμερα, στις 12 Δεκεμβρίου 1949, η Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Διάσκεψη που είχε συνέλθει στη Λωζάνη υιοθέτησε σύσταση για την ίδρυση Πανευρωπαϊκού Ινστιτούτου Πυρηνικής Φυσικής. 

Η ανάγκη μιας τέτοιας πρότασης προέκυψε από το γεγονός ότι στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η ευρωπαϊκή επιστήμη δεν ήταν πλέον παγκόσμιας κλάσης. Πολλοί ικανοί Ευρωπαίοι επιστήμονες είχαν μετακινηθεί στις ΗΠΑ είτε κατά τη διάρκεια του πολέμου, στο πλαίσιο της αντιναζιστικής συμμαχίας για την κατασκευή της ατομικής βόμβας ("Πρόγραμμα Μανχάταν"), είτε μετά τον πόλεμο, επειδή η οικονομία πολλών ευρωπαϊκών χωρών ήταν σε άσχημη κατάσταση. Πέραν αυτών εξαιρετικοί επιστήμονες από τη Γερμανία μετακινήθηκαν στο αμερικάνικο έδαφος στα πλαίσια επιχειρήσεων, όπως η "Alsos Mission" ("Επιχείρηση Alsos") ή στο σοβιετικό τομέα.

Η υποδομή της Ευρώπης είχε καταρρεύσει και διαπρεπείς φυσικοί αναγνώριζαν ότι για να μπορέσει η Ευρώπη να γίνει πάλι ανταγωνιστική στην πυρηνική φυσική, θα έπρεπε οι ευρωπαϊκές χώρες να ενώσουν τις δυνάμεις τους. 

Ακολουθώντας το παράδειγμα των διεθνών οργανισμών, μια χούφτα φωτισμένων επιστημόνων φανταζόταν τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού εργαστηρίου πυρηνικής φυσικής. Ο Raoul Dautry, ο Pierre Auger και ο Lew Kowarski στη Γαλλία, ο Edoardo Amaldi στην Ιταλία και ο Niels Bohr στη Δανία ήταν μεταξύ αυτών των πρωτοπόρων. Ένα τέτοιο εργαστήριο, όχι μόνο θα ένωνε τους Ευρωπαίους επιστήμονες, αλλά ακόμη θα τους επέτρεπε να μοιραστούν το αυξανόμενο κόστος των απαραίτητων εγκαταστάσεων.

Ο Γάλλος φυσικός Louis de Broglie ήταν αυτός που έκανε την πρώτη επίσημη πρόταση για τη δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου, στην Ευρωπαϊκή Πολιτιστική Διάσκεψη που ξεκίνησε στις 9 Δεκεμβρίου 1949.

Το σήμα του CERN.

Μια παραπέρα ώθηση στο θέμα έδωσαν στην 5η Γενική Διάσκεψη της UNESCO που πραγματοποιήθηκε στη Φλωρεντία τον Ιούνιο του 1950, αφενός ο Αμερικανός φυσικός, βραβευμένος με Νόμπελ Φυσικής Isidor Rabi, καταθέτοντας ψήφισμα που εξουσιοδοτούσε την UNESCO να «συνδράμει και να ενθαρρύνει τη δημιουργία περιφερειακών ερευνητικών εργαστηρίων με στόχο την αύξηση της διεθνούς επιστημονικής συνεργασίας ...», αφετέρου ο Niels Bohr μέσα από το "Ανοιχτό Γράμμα προς τα Ηνωμένα Έθνη", όπου οραματιζόταν "έναν νέο κόσμο" μεταξύ χωρών που θα εγκατέλειπαν τον απομονωτισμό για την αληθινή πολιτιστική ανταλλαγή.

Σε μια διακυβερνητική συνάντηση της UNESCO στο Παρίσι τον Δεκέμβριο του 1951, εγκρίθηκε το πρώτο ψήφισμα σχετικά με τη σύσταση Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Πυρηνικής Έρευνας. Δύο μήνες αργότερα, 11 χώρες υπέγραψαν συμφωνία για την ίδρυση του προσωρινού συμβουλίου. Τότε γεννήθηκε το ακρωνύμιο CERN (Centre Européenne de Recherche Nucléaire) στη γαλλική γλώσσα.

Το 1952, στην τρίτη συνεδρίαση του προσωρινού συμβουλίου,
αποφασίζεται η εγκατάσταση του CERN στη Γενεύη.

Στην τρίτη σύνοδο του προσωρινού συμβουλίου το 1952, η Γενεύη επελέγη ως χώρος για την εγκατάσταση του εργαστηρίου του CERN. 
Αυτή η επιλογή πέρασε με επιτυχία στον τοπικό πληθυσμό μέσα από το δημοψήφισμα που έγινε στο καντόνι της Γενεύης τον Ιούνιο του 1953, με 16.539 ψήφους υπέρ και 7332 ψήφους κατά.

Κατά την έκτη σύνοδο του Συμβουλίου του CERN που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι από τις 29 Ιουνίου ως την 1η Ιουλίου 1953, η σύμβαση για την ίδρυση του οργανισμού υπογράφηκε, με την επιφύλαξη επικύρωσης, από 12 κράτη. Η σύμβαση επικυρώθηκε σταδιακά από τα 12 ιδρυτικά κράτη μέλη: Βέλγιο, Δανία, Γαλλία, Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, Ελλάδα, Ιταλία, Κάτω Χώρες, Νορβηγία, Σουηδία, Ελβετία, Ηνωμένο Βασίλειο και Γιουγκοσλαβία.
Στις 17 Μαΐου 1954, ξεκίνησε η θεμελίωση των κτιριακών εγκαταστάσεων του Ευρωπαϊκού Κέντρου Πυρηνικής Έρευνας στην περιοχή Meyrin, βορειοδυτικά της Γενεύης, πολύ κοντά στα σύνορα με τη Γαλλία.  

Στις 29 Σεπτεμβρίου 1954, μετά την επικύρωση από τη Γαλλία και τη Γερμανία, δημιουργήθηκε επίσημα ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Πυρηνικής Έρευνας (European Organization for Nuclear Research). Το προσωρινό CERN διαλύθηκε, αλλά το ακρωνύμιο παρέμεινε.


Οι υπογραφές των 12 κρατών - μελών.
Στο πλαίσιο φαίνεται η υπογραφή του Έλληνα αντιπροσώπου Ν. Εμπειρίκου.

Σύμφωνα με τον Lew Kowarski, πρώην διευθυντή του CERN, όταν το όνομα άλλαξε, το ακρωνύμιο θα μπορούσε να γίνει OERN (Organisation Européenne de Recherche Nucléaire), αλλά ο Heisenberg είπε ότι το ακρωνύμιο θα μπορούσε "να παραμείνει CERN ακόμα και αν το όνομα δεν είναι (αυτό)".

Ο πρώτος πρόεδρος του CERN ήταν ο Sir Benjamin Lockspeiser. Ο Edoardo Amaldi ήταν ο γενικός γραμματέας του CERN στα πρώιμα βήματά του, όταν ακόμα οι εργασίες ήταν δοκιμαστικές. 
Το 1954 ο Felix Bloch τοποθετήθηκε πρώτος γενικός διευθυντής στο CERN.

Το Εργαστήριο αρχικά ασχολήθηκε με την μελέτη των ατομικών πυρήνων, αλλά σύντομα η έρευνα στράφηκε στη φυσική των υψηλών ενεργειών, που αφορούσε κυρίως στη μελέτη των αλληλεπιδράσεων μεταξύ υποατομικών σωματιδίων.
Έτσι, το Εργαστήριο που λειτουργεί στο CERN αναφέρεται συνήθως ως το Ευρωπαϊκό Εργαστήριο Σωματιδιακής Φυσικής (Laboratoire Européen pour la Physique des Particules), το οποίο περιγράφει καλύτερα την έρευνα που διεξάγεται εκεί, αλλά εννοείται ότι πλέον μιλάμε για ένα πλέγμα πολλών εργαστηρίων που ασχολείται με την αντιύλη, την σκοτεινή ύλη, το καθιερωμένο πρότυπο (Standard Model) κλπ.

Μια περισσότερο εκτεταμένη ιστορική παρουσίαση για τη δημιουργία του CERN, αλλά και τις αντιρρήσεις που είχαν διατυπωθεί γι' αυτή την ενέργεια ΕΔΩ (από τον καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του ULSTEROwen Barr). Η εργασία στο τέλος περιέχει μεγάλο πλήθος πηγών απ' όπου έχουν αντληθεί τα στοιχεία.

Ένα βίντεο για το CERN: "CERN in 3 minutes" ("Το CERN σε 3 λεπτά").

Πηγή: Today in Science History CERN

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Σαν σήμερα ... 1882, γεννήθηκε ο νομπελίστας φυσικός Max Born.


Ένα από τα πρώτα σχέδια της Google για το σημερινό doodle
που είναι αφιερωμένο στα 135 χρόνια από τη γέννηση του Max Born.

Σαν σήμερα, στις 11 Δεκεμβρίου 1882, 
γεννήθηκε στο Breslau της Σιλεσίας (τώρα  Wrocław, Πολωνία) ο Max Born (Μαξ Μπορν) που συνέβαλε στη θεμελίωση της Κβαντομηχανικής.  

Ο Born  προερχόταν από οικογένεια που ήταν σε καλή οικονομική κατάσταση. Ο πατέρας του, Gustav Born, ήταν καθηγητής ανατομίας και εμβρυολογίας στο Πανεπιστήμιο του Breslau και η μητέρα του, Margarete, που την έχασε όταν ήταν 4 μόλις ετών, προερχόταν από οικογένεια βιομηχάνων.


Η αφρόκρεμα της διανόησης της Φυσικής στην 5η Διεθνή
Διάσκεψη Solvay για "Ηλεκτρόνια και Φωτόνια", τον Οκτώβριο 1927.
Ο Born διακρίνεται καθιστός στη δεύτερη σειρά, δεύτερος από δεξιά,
δίπλα στον Heisenberg που είναι στην άκρη δεξιά.

Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο König Wilhelm του Breslau και το 1901 ξεκίνησε τις σπουδές του στη Φυσική και τα Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο της πόλης του. Λόγω του γερμανικού συστήματος που επέτρεπε στους φοιτητές να κινούνται εύκολα από το ένα πανεπιστήμιο στο άλλο, τον επόμενο χρόνο βρέθηκε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης  και το 1904 σε αυτό της Ζυρίχης
Τον Ιούλιο 1906 πήρε το διδακτορικό του στα μαθηματικά με άριστα από το Πανεπιστήμιο του Göttingen, έχοντας ως επιβλέποντα καθηγητή τον Carl Runge και εξεταστές τους  Woldemar Voigt και Karl Schwarzschild

Το 1907 έγινε δεκτός με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο του Cambridge κι εκεί στο  Εργαστήριο Κάβεντις, με την επίβλεψη του J. J. Thomson μελέτησε φυσική για ένα εξάμηνο. 

Ο Max Born (αρισ.) με τον Neils Bohr (δεξ.)

Επιστρέφοντας στη Γερμανία, εγκαταστάθηκε στη γενέτειρά του και εργάστηκε για την υφηγεσία του. Στη συνέχεια επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Göttingen όπου εργάστηκε ως βοηθός ασχολούμενος με τη θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν.

Το 1913 παντρεύτηκε με την Hedwig Ehrenberg και βαπτίστηκε Λουθηρανός Χριστιανός (ήταν Εβραίος). Ένα από τα τρία παιδιά του ήταν η Ιρέν κόρη της οποίας ήταν η ηθοποιός και χορεύτρια Ολίβια Νιούτον Τζον

(από αρισ.) Max Reich, Max Born, James Franck και Robert Pohl

Το 1915 πήρε θέση στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου ως βοηθός του Max Planck, αλλά λόγω του Α' Παγκοσμίου πολέμου αναγκάστηκε να καταταγεί στο Γερμανικό στρατό. Κατά τη διάρκεια του πολέμου συνέχισε τις επιστημονικές του αναζητήσεις και εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο.

Μετά τον πόλεμο, το 1919, έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Frankfurt am Main, όπου συνεργάστηκε εργαστηριακά με τον Otto Stern
Το 1921 διορίστηκε καθηγητής στο Göttingen και παρέμεινε εκεί για 12 χρόνια, διάστημα κατά το οποίο έκανε μια σειρά μελετών σχετικά με την κβαντική θεωρία. 
Το 1926, έχοντας φοιτητή τον Βέρνερ Χάιζενμπεργκ που είχε διατυπώσει τις αρχές μιας νέας κβαντικής θεωρίας, συνεργάστηκε μαζί του για την ανάπτυξη της μαθηματικής διατύπωσης που θα περιέγραφε επαρκώς αυτή τη θεωρία. 

Ο Max Born (αρισ.) αστεϊζόμενος με τον αρκετά νεώτερό του Wolfgang Pauli.

Το 1933, όταν το ναζιστικό κόμμα ήρθε στην εξουσία στη Γερμανία, ο Born υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το πανεπιστήμιο επειδή ήταν εβραίος. Έτσι, διαφεύγοντας από τους Ναζί, μετέβη στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, όπου έγινε λέκτορας. 
Το 1936, διορίστηκε καθηγητής της Φυσικής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του  Εδιμβούργου στη Σκωτία, όπου εργάστηκε μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1953. 
Τον επόμενο χρόνο μετακόμισε στο Bad Pyrmont, μια μικρή γερμανική λουτρόπολη κοντά στο Göttingen.

Τον ίδιο χρόνο (1954) μοιράστηκε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής με τον Walther Bothe "για  τη θεμελιώδη έρευνά του στην κβαντική μηχανική και ιδιαίτερα για τη στατιστική ερμηνεία της κυματομορφής". 

(από αρισ.) Friedrich Hund, Werner Heisenberg και Max Born.

Έχοντας επηρεαστεί βαθιά από τη ρίψη της ατομικής βόμβας, μιλούσε δημόσια για τους κινδύνους των πυρηνικών όπλων και είχε υπογράψει τη διακήρυξη "Göttingen Eighteen" ("Οι 18 του Γκέτινγκεν"), ένα μανιφέστο 18 επιφανών Γερμανών επιστημόνων που διαμαρτύρονταν για την πιθανότητα η τότε Δυτική Γερμανία να εξοπλιστεί με πυρηνικά όπλα.

Ο Max Born πέθανε στο Göttingen της Γερμανίας στις 5 Ιανουαρίου 1970, σε ηλικία 88 ετών. Θάφτηκε στο ιστορικό κοιμητήριο Stadtfriedhof, δίπλα σε άλλες μεγάλες μορφές της επιστήμης.

Σήμερα στη Γερμανία υπάρχει το Ινστιτούτο Max Born και δίνεται το Βραβείο Max Born από την Οπτική Ένωση (Optical Society).
Τιμήθηκε από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα με πλήθος βραβείων.

Η βιογραφία του Max Born παρουσιάζεται μέσα από το βιβλίο "The End of a Certain World" της Nancy Thorndike Greenspan.

Μια δημοσίευση από το physicsgg: "O Max Born και η στατιστική ερμηνεία της κυματοσυνάρτησης".

Μια δημοσίευση από το physics4u: "Max Born: Ο συνιδρυτής της Κβαντομηχανικής".

Εισαγωγή στα Ρευστά - Υδροστατική Πίεση - Αρχή του Pascal - Ρευστά σε κίνηση - Εξίσωση Συνέχειας (pptx)




Φυσική Γ' Λυκείου Θετικού Προσανατολισμού

Η ύλη που αναφέρεται στον τίτλο της ανάρτησης παρουσιάζεται μέσα από 2 αρχεία pptx.  
Εκεί θα βρείτε παρουσίαση της θεωρίας εμπλουτισμένη με πολλές προσομοιώσεις και εικόνες gif (με κίνηση), παραπομπή σε ιστοσελίδες άλλων συναδέλφων και πολλές ερωτήσεις - ασκήσεις για εξάσκηση.

Υπενθυμίζω πως ό,τι εμφανίζεται υπογραμμισμένο σε μια διαφάνεια συνδέεται με διαδικτυακή υπερσύνδεση. Δηλαδή, όταν το pptx είναι σε κατάσταση προβολής, βάζοντας τον δείκτη του ποντικιού στο υπογραμμισμένο εμφανίζεται "χεράκι", οπότε κάνοντας αριστερό κλικ εκεί, μεταφέρεστε σε μια εικόνα, σ' ένα βίντεο ή σε μία προσομοίωση (animation) που είναι σχετικά με το θέμα.

1ο αρχείο: "Εισαγωγή στα Ρευστά - Υδροστατική Πίεση - Αρχή του Pascal".

Μπορείτε να κατεβάσετε το αρχείο pptx από  ΕΔΩ.  

2ο αρχείο: "Ρευστά σε κίνηση - Εξίσωση Συνέχειας".

Μπορείτε να κατεβάσετε το αρχείο pptx από  ΕΔΩ.  

Τις επόμενες ημέρες θ' ακολουθήσει νέα ανάρτηση pptx που θα περιέχει την υπόλοιπη διδακτέα ύλη από τη ΜΗΧΑΝΙΚΗ των ΡΕΥΣΤΩΝ.


Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Σαν σήμερα ... 1901, η ιστορία της πρώτης απονομής των βραβείων Νόμπελ (μέσα από την περιγραφή ενός αυτόπτη μάρτυρα).


Η πρώτη τελετή απονομής των βραβείων Νόμπελ
στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής στη Στοκχόλμη.
Στο μέσον διακρίνεται ο Röntgen τη στιγμή
που παραλαμβάνει το βραβείο για τη Φυσική.

Σαν σήμερα, στις 10 Δεκεμβρίου 1901, έγινε στη Στοκχόλμη η τελετή απονομής των πρώτων βραβείων Νόμπελ για τη Φυσική, τη Χημεία, την Ιατρική και τη Λογοτεχνία.
Ας πάμε όμως λίγο πίσω στο χρόνο, για να δούμε πώς προέκυψε αυτό το τόσο γνωστό πλέον και ιδιαίτερα τιμητικό, μα και προσοδοφόρο, βραβείο.

Ο Alfred Nobel (Άλφρεντ Νόμπελ) ήταν Σουηδός χημικός, μηχανικός και βιομήχανος που απέκτησε τεράστια περιουσία ασχολούμενος με τη βιομηχανική παραγωγή εκρηκτικών υλών. Τελειοποίησε τον τρόπο παρασκευής της νιτρογλυκερίνης και πέτυχε την παρασκευή δυναμίτιδας με πυριτική γη
Το 1875, έχοντας εγκατασταθεί πλέον στο Παρίσι από το 1873,  εφηύρε την νεοδυναμίτιδα ή ζελατοδυναμίτιδα και το 1887 την πολεμική άκαπνη πυρίτιδα (ballistite-βαλλιστίτιδα). Το 1889 πούλησε την εφεύρεση της βαλλιστίτιδας στην ιταλική κυβέρνηση, ενέργεια που χαρακτηρίστηκε από τη Γαλλική κυβέρνηση ως «τεράστια προδοσία ενάντια στη Γαλλία». Το γεγονός αυτό τον ανάγκασε να φύγει από το Παρίσι το 1891 για να εγκατασταθεί στο Σαν Ρέμο της Ιταλίας.  

Πορτραίτο του Άλφρεντ Νόμπελ.
Έργο του 1915 από Emil Österman.
(Βρίσκεται στο Ίδρυμα Nobel στη Στοκχόλμη)
 

Στις 27 Νοεμβρίου 1895, ο Άλφρεντ Νόμπελ, έχοντας ήδη αρρωστήσει και υποφέροντας από στηθάγχη, βρέθηκε στη Σουηδό-Νορβηγική Λέσχη στο Παρίσι όπου υπέγραψε την τελευταία του επιθυμία και διαθήκη που φυλάχτηκε σε τράπεζα της Στοκχόλμης. Το άνοιγμα της διαθήκης, μετά το θάνατο του Nobel το 1896, έκρυβε μια πολύ μεγάλη έκπληξη για την οικογένειά του, τους φίλους του και το ευρύτερο κοινό. Μετά τους φόρους και τις δωρεές προς ιδιώτες, το 94% της περιουσίας του προσφερόταν για να στηρίξει το θεσμό των 5 βραβείων Νόμπελ. Το ποσό αυτό ανερχόταν σε 31,587,202 σουηδικές κορόνες (ή περίπου £1,7 εκατομμύρια της εποχής). Τον Δεκέμβριο 2016, το κεφάλαιο άξιζε περίπου 4,24 δις σουηδικές κορόνες (502 εκατομμύρια $ ή 427 εκατομμύρια €)!
Το 2016, το Ίδρυμα Νόμπελ αποφάσισε κάθε βραβείο Νόμπελ να συνοδεύεται από ένα ποσό περίπου 8 εκατομμύρια σουηδικές κορόνες (ή $ 923,000).
Το μεγαλύτερο ποσό, περίπου 11,8 εκατομμύρια σουηδικές κορόνες σε κάθε νικητή, είχε δοθεί το 2001, με αφορμή την εκατονταετηρίδα του βραβείου.   

Μόνον υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε για τους λόγους που ώθησαν τον Νόμπελ να προχωρήσει σε μια τόσο γενναιόδωρη απόφαση, αφού στους μήνες που ακολούθησαν μέχρι το θάνατό του, δεν είναι γνωστή κάποια αναφορά του σ’ αυτή την επιθυμία του. 

Είναι πιθανόν να τον επηρέασε η διακεκριμένη Αυστριακή ειρηνίστρια Bertha von Suttner  (Νόμπελ Ειρήνης 1905) με την οποία συνδεόταν με μακρόχρονη φιλία.

Η πρώτη σελίδα της χειρόγραφης διαθήκης του Άλφρεντ Νόμπελ
με την υπογραφή του. 

Όμως, ο πιο πιθανός λόγος να συνδέεται μ’ ένα δημοσίευμα της παρισινής εφημερίδας "Idiotie Quotidienne" ("Καθημερινή ιδεολογία") το 1888 με αφορμή το θάνατο του αδελφού του Ludvig στις Κάννες, όπου βρισκόταν για διακοπές. Τότε, η εφημερίδα μάλλον μπερδεύοντας τα δύο αδέλφια και νομίζοντας ότι αυτός που πέθανε ήταν ο Άλφρεντ (κατ’ άλλους, πιθανόν το δημοσίευμα να ήταν ειρωνικό) έγραψε επικήδειο με τίτλο: «Le marchand de la mort est mort» («Ο έμπορος του θανάτου είναι νεκρός»). Και συνέχισε γράφοντας: «Ο δρ. Άλφρεντ Νόμπελ, που έγινε πλούσιος βρίσκοντας τρόπους να σκοτώνει όλο και περισσότερους ανθρώπους γρηγορότερα από κάθε άλλη φορά, πέθανε χθες».  
Αυτό που είδε τυπωμένο ο Άλφρεντ Νόμπελ δεν του άρεσε καθόλου κι έτσι, μπορεί να καθιέρωσε τα βραβεία για την υστεροφημία του. Αξίζει ν' αναφέρουμε ότι αρκετά χρόνια πριν, στις 3 Σεπτεμβρίου 1864, μια έκρηξη σ΄ ένα εργοστάσιο της επιχείρησης στο Heleneborg της Στοκχόλμης, σκότωσε 5 άτομα μεταξύ των οποίων ήταν και ο Emil, μικρότερος αδελφός του Άλφρεντ.   

Ας έρθουμε λοιπόν τώρα και στο κυρίως θέμα μας˙τι συνέβη το βράδυ της 10ης Δεκεμβρίου 1901 στην αίθουσα της Royal Swedish Academy of Music (Σουηδική Βασιλική Ακαδημία Μουσικής) στη Στοκχόλμη;
Νομίζω ότι ο πλέον αξιόπιστος μάρτυρας μπορεί να είναι ένα πρόσωπο που βρισκόταν στην αίθουσα απονομής των βραβείων εκείνη τη βραδιά. Ας αφήσουμε λοιπόν τον Folke Henschen, 20χρονο φοιτητή τότε της Ιατρικής, να μας περιγράψει όσα συνέβησαν σ’ εκείνη την τελετή.

«Μετά από μακριά και παρατεταμένη διαπραγμάτευση, εν μέρει με τη γαλλική κυβέρνηση (η οποία επεδίωξε να επιβάλει ένα πολύ μεγάλο φόρο στο ακίνητο του Νόμπελ) και εν μέρει με την οικογένεια Νόμπελ, η πρώτη απονομή των πέντε βραβείων Νόμπελ θα μπορούσε τελικά να πραγματοποιηθεί στις 10 Δεκεμβρίου 1901. Tέσσερα από αυτά δόθηκαν στη Στοκχόλμη και ένα, το Βραβείο Ειρήνης, στην Christiania, όπως ονομαζόταν τότε το Όσλο
Είχαν πλέον περάσει πέντε χρόνια από το θάνατο του Άλφρεντ Νόμπελ στο Σαν Ρέμο, στις 10 Δεκεμβρίου 1896.
Στις ημέρες που προηγήθηκαν της απονομής των βραβείων, υπήρχε κάποια ένταση στην ατμόσφαιρα. Τα ονόματα των βραβευθέντων με Νόμπελ κρατήθηκαν μυστικά, δεν ήταν όπως τώρα που ανακοινώνονται κάποιους μήνες νωρίτερα.  Όταν έγινε γνωστό ότι τρεις διακεκριμένοι γερμανόφωνοι κύριοι έφθασαν με το τρένο από το νότο και μεταφέρθηκαν στο Grand Hotel, ήταν σαφές ότι πρέπει να είναι οι βραβευθέντες με Νόμπελ. Η κυκλοφορία των ειδήσεων τότε δεν ήταν τόσο εύκολη όσο σήμερα.
Τα βραβεία Νόμπελ παρουσιάστηκαν στη μεγάλη αίθουσα της Βασιλικής Σουηδικής Ακαδημίας Μουσικής στο Nybroviken. Η ανεπιτήδευτη, μάλλον βαρετή, αίθουσα ήταν πλούσια διακοσμημένη υπό την επίβλεψη του πολύ ονομαστού βασιλικού αρχιτέκτονα Agi Lindegren


Ως ένας από τους αποκαλούμενους «διακεκριμένοι φοιτητές», φορώντας καπέλο κι ένα πλατύ μπλε - χρυσό μεταξωτό σιρίτι στον αριστερό μου ώμο, είχα μια εξαιρετική θέα σε όλα από τη θέση μου στο θεωρείο, στα δεξιά της εξέδρας. Η μεγάλη εξέδρα, όπου έπαιζε η βασιλική ορχήστρα, ήταν ολόκληρη διακοσμημένη με φυτά και κλωνάρια πεύκου. Στο κέντρο της σκηνής, κάτω από ένα γιγάντιο δάφνινο στεφάνι δεμένο με μπλε και χρυσή κορδέλα, υπήρχε ένας μεγάλος οβελίσκος με μια λευκή προτομή του Άλφρεντ Νόμπελ. Στο μπροστινό μέρος υπήρχε ένα αναλόγιο και τέσσερις ακόμη οβελίσκοι με τις επιγραφές ΦΥΣΙΚΗ, ΧΗΜΕΙΑ, ΙΑΤΡΙΚΗ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ. Ακριβώς μπροστά από τη σκηνή υπήρχαν τρεις πολυθρόνες για τους βασιλείς και πίσω από αυτές ήταν ένα ημικύκλιο με καρέκλες για τους νικητές, τους παρουσιαστές και τους συνοδούς. Στο πίσω μέρος του ημικυκλίου υπήρχαν θέσεις για όλους τους διανοούμενους, τους διακεκριμένους αξιωματούχους και τους αξιωματικούς από τη Στοκχόλμη και την υπόλοιπη χώρα.


Η αίθουσα γέμισε σιγά - σιγά με ανθρώπους ντυμένους με εορταστικά ρούχα. Στη συνέχεια, οι τρεις νικητές προσήλθαν και κάθισαν, χωρίς μουσική ή φανφάρες, όπως συμβαίνει τώρα. Πρώτα ήρθε ο μεγαλοπρεπής Γερμανός, Wilhelm Conrad von Röntgen, με την μεγάλη  μαύρη γενειάδα του, μετά  ο χαμογελαστός, ξανθός, καλοξυρισμένος Ολλανδός Jacobus H. van 't Hoff, ακολουθούμενος από τον κομψό Γερμανό Emil Adolf von Behring  που είχε πάρει το βραβείο Νόμπελ Ιατρικής. Ο τελευταίος που ήρθε ήταν ο Γάλλος υπουργός, ο οποίος έπρεπε να λάβει το βραβείο Νόμπελ στη Λογοτεχνία για τον συμπατριώτη του, τον ποιητή Sully Prudhomme, ο οποίος ήταν άρρωστος. 
Τέλος εισήλθε  η βασιλική οικογένεια: στη μέση, ο πρίγκιπας Gustaf – που αργότερα έγινε ο βασιλιάς Gustaf V – αντικαθιστώντας τον βασιλέα Oscar II που αναγκάστηκε να ταξιδέψει στη Christiania λόγω της απειλής για διάλυση της Σουηδικής - Νορβηγικής ένωσης. Μαζί ήρθαν ο 19χρονος πρίγκιπας Gustaf Adolf (πολύ αργότερα ο Gustaf VI Adolf) και ο πρίγκιπας Eugen. Η διάταξη των καθισμάτων ήταν τέτοια που τα βασιλικά τέκνα κάθισαν με την πλάτη τους στους βραβευθέντες και τους παρουσιαστές του βραβείου Νόμπελ.
Όταν η βασιλική οικογένεια τακτοποιήθηκε στις θέσεις της, η βασιλική ορχήστρα ξεκίνησε τη λαμπρή γιορτή παίζοντας μια εισαγωγή του Ludwig Norman. Στη συνέχεια, ο πρόεδρος του Ιδρύματος Νόμπελ, ο πρώην πρωθυπουργός Erik G. Boström, ανέβηκε στο βήμα και περιέγραψε σε μια μακρά ομιλία  τη ζωή του Άλφρεντ Νόμπελ, τον χαρακτήρα του, τις ανακαλύψεις του και την θερμή επιθυμία του να ωφελήσει την ανθρωπότητα με ετήσια βραβεία από την περιουσία του.

Το εξώφυλλο του καταστατικού του Ιδρύματος Νόμπελ,
όταν φτιάχτηκε στις 29 Ιουνίου 1900.

Στη συνέχεια, ο ισχυρός μόνιμος γραμματέας της Σουηδικής Ακαδημίας, ο Carl David af Wirsén, ήρθε μπροστά και διάβασε ένα "ποίημα" - ή έτσι γραφόταν στο πρόγραμμα που έχω ακόμα. Θυμάμαι ακόμα τη βαθιά του μεγαλοπρεπή φωνή: «Καμία επιθυμία δεν ήταν καθήκον, καμία προσπάθεια που έκανε δεν κατέβαλλε αυτούς τους σουηδικούς ώμους» - και στο τέλος: «Δύο πράγματα μας κάνουν να αντέχουμε τη μεγάλη ευθύνη: η θέληση του Θανάτου και η τιμή της Μητέρας μας». Στη συνέχεια ακολούθησε ένα κουαρτέτο όρθιων ανδρών που τραγούδησε το παλιό σπουδαίο φοιτητικό τραγούδι: "Open thy gates, thou radiant temple garden of memory" ("Ανοίξτε τις πύλες, τον λαμπρό ναό του κήπου της μνήμης").

Επιτέλους, ξεκίνησε η πραγματική παρουσίαση των βραβείων. Όσον αφορά τα επιστημονικά βραβεία, οι παρουσιάσεις έγιναν από τους εκπροσώπους των δύο Ινστιτούτων που επέλεξαν τους αποδέκτες και όχι από εμπειρογνώμονες στους σχετικούς τομείς, όπως έγινε αργότερα. Έτσι, ο παλιός γενικός διευθυντής του Εθνικού Αρχείου, ο Clas T. Odhner, Πρόεδρος της Ακαδημίας Επιστημών, έδωσε μια περιγραφή για το πώς ο βραβευμένος με Νόμπελ Φυσικής, Röntgen, ανακάλυψε την ακτινοβολία που πήρε το όνομά του και περιέγραψε τις βάσεις για το βραβείο Νόμπελ στη Χημεία, τις ανακαλύψεις του van t' Hoff σχετικά με την ωσμωτική πίεση και τη χημική δυναμική και τα δύο από τα οποία ήταν σίγουρα ξένα σε αυτόν. Αφού ολοκλήρωσε την ομιλία του, κατέβηκε από το βάθρο και κάλεσε τους βραβευθέντες με το βραβείο Νόμπελ να πάρουν θέση εμπρός, για να παραλάβουν το δίπλωμα και το μετάλλιο που συνοδεύει το βραβείο, από το χέρι του Πρίγκιπα.


Στη συνέχεια, ο Πρόεδρος του Karolinska Institutet (Ινστιτούτο Καρολίνσκα), Καθηγητής Karl Mörner, ανέβηκε στο βήμα και περιέγραψε την ανακάλυψη του Behring για τον αντιδιφθεριτικό ορό, οπότε (στη συνέχεια) ο Behring έλαβε το βραβείο του με τον ίδιο τρόπο. Τέλος, ο Wirsén μίλησε για τον Sully Prudhomme και διάβασε μέρος του διάσημου συμβολικού ποιήματος του, «Le vase brisé» («Το σπασμένο βάζο»). «Το βάζο έχει μια ρωγμή, πολύ χαμηλά που είναι αόρατη από τον κόσμο και το φτωχό αγγείο αισθάνεται να εξαπλώνεται, έτσι ώστε το περιεχόμενό του να διαρρέει. Μην την αγγίξετε» ! Ναι, σίγουρα ήταν όμορφο, αλλά ...


Έτσι, η απονομή των βραβείων έληξε. Η βασιλική ορχήστρα έπαιξε ένα μαρς του August Söderman, η βασιλική οικογένεια αποχώρησε και η αίθουσα άδειασε. (Η εκδήλωση) δεν ήταν πολύ μακριά από το Grand Hotel, όπου είχε στηθεί μια γιορτή με όλους τους επώνυμους και στο οποίο είχαμε προσκληθεί και όλοι εμείς οι νεότεροι φοιτητές. Υπήρχαν πολλοί μεζέδες και μια υπέροχη ατμόσφαιρα. Και στις μικρές ώρες, δύο φοιτητές περιέφεραν τον μικρόσωμο van t' Hoff σε μια χρυσή καρέκλα, γύρω από το δωμάτιο.
Κι έτσι, η πρώτη - και θα μπορούσε να πει κανείς ιστορική - τελετή του βραβείου Νόμπελ τελείωσε.


Την επόμενη μέρα, οι γονείς μου υποδέχτηκαν μερικούς από τους επισκέπτες της γιορτής της προηγούμενης βραδιάς, μεταξύ των οποίων ήταν και ο διάσημος μετεωρολόγος, καθηγητής Hugo Hildebrandsson, από την Ουψάλα (που ήταν παντρεμένος με την αδελφή του Wirsén). Γελώντας με το βροντώδες γέλιο του, ο θείος Hugo ανέφερε ότι «οι νεαροί μποέμ» ήταν εξαιρετικά αναστατωμένοι που ο Sully Prudhomme πήρε το βραβείο Νόμπελ στη λογοτεχνία και σκόπευαν να στείλουν επιστολή διαμαρτυρίας στον Leo Tolstoy. Και ποιοι ήταν αυτοί οι «νεαροί μποέμ»; Ναι, ήταν ο Verner von Heidenstam, ο Oscar Levertin, ο Per Hallström, η Ellen Key και πιθανώς ο August Strindberg. Δηλαδή, η γενιά που τώρα ονομάζεται "κλασικιστές της δεκαετίας του '90 (εννοεί του 1890)".

Η απονομή βραβείων στην επιστήμη είναι πολύ δύσκολη, καθώς γνωρίζω από τη δική μου εμπειρία εδώ και αρκετά χρόνια που προεδρεύω της Ιατρικής Επιτροπής Νόμπελ. Αλλά για να απονέμεται κάθε χρόνο ένα διεθνές βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας που να μπορεί να κερδίσει την αποδοχή απ’ όλα τα μέρη και απ’ όλα τα λογοτεχνικά γούστα είναι κάτι που μοιάζει με το αδύνατο!»

Ο Folke Henschen.

Η διήγηση αυτή έγινε στο ραδιόφωνο από τον Folke Henschen στις 10 Δεκεμβρίου 1975, με την ευκαιρία της 75ης επετείου της απονομής των βραβείων Νόμπελ. Το 1901 ο Henschen ήταν φοιτητής της Ιατρικής και αργότερα έγινε καθηγητής παθολογοανατομίας στο Ινστιτούτο Καρολίνσκα και πρόεδρος της Επιτροπής για την επιλογή του βραβείου Νόμπελ Ιατρικής (1942-46).

Στην αρχή της διήγησής του ο Henschen αναφέρεται σε "παρατεταμένη διαπραγμάτευση με τη γαλλική κυβέρνηση". Η διαπραγμάτευση αφορούσε ένα πολύ μεγάλο ακίνητο που είχε αγοράσει ο Νόμπελ στο Παρίσι στην Avenue Malakoff (Λεωφόρος Μαλακόφ - αργότερα Avenue Raymond Poincaré) και το χρησιμοποιούσε για κατοικία την περίοδο παραμονής του στο Παρίσι και εργαστήριο την πρώτη περίοδο. Η Γαλλική Πολιτεία δεν είχε ξεχάσει την παλιά διένεξη που είχε με τον Νόμπελ και δημιούργησε πολλά εμπόδια στην ολοκλήρωση της συμφωνίας.


Από το 1901 έως το 1925 η τελετή απονομής των βραβείων Νόμπελ γινόταν στην παλιά Βασιλική Ακαδημία Μουσικής. Από το 1926 και μετά, πραγματοποιείται στο Μέγαρο Μουσικής της Στοκχόλμης, με λίγες εξαιρέσεις.
Η γιορτή που ακολουθεί μετά την απονομή γινόταν στο Grand Hotel από το 1901 έως το 1929 και μετά στο Δημαρχείο της Στοκχόλμης.


Το Νόμπελ Ειρήνης απονέμεται από τη Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ στα πλαίσια της οποίας λειτουργεί το Νορβηγικό Ινστιτούτο Νόμπελ. 
To 1o βραβείο Νόμπελ για την Ειρήνη μοιράστηκαν ο Henry Dunant, ιδρυτής του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, με τον Frédéric Passy, ένα ηγετικό στέλεχος του διεθνούς ειρηνιστικού κινήματος εκείνης της εποχής. 
Η απονομή του βραβείου έγινε στο Νορβηγικό Κοινοβούλιο, στις 10 π.μ. της 10ης Δεκεμβρίου 1901. Η τελετή κράτησε μόλις 15 λεπτά και ξεκίνησε με ομιλία του Carl Christian Bemer, προέδρου του κοινοβουλίου.


Το μετάλλιο της σουηδικής τράπεζας Sveriges Riksbank για τις Οικονομικές Επιστήμες στη μνήμη του Άλφρεντ Νόμπελ, πλέον θεωρείται ως βραβείο Νόμπελ. Αποφασίστηκε το 1968 και ξεκίνησε να δίνεται το 1969 με την αιγίδα της Επιτροπής Βραβείων Νόμπελ.

Οι ομιλίες των Emil Behring (12/12/1901) και Jacobus van 't Hoff (13/12/1901) στις εκδηλώσεις με αφορμή την απονομή των βραβείων Νόμπελ.
Οι Wilhelm Röntgen, Sully Prudhomme (απουσίαζε), Henry Dunant και Frédéric Passy δεν έδωσαν ομιλία.

Γιατί όμως η τελετή για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης γίνεται στο Όσλο της Νορβηγίας και όχι στη Στοκχόλμη και το βραβείο αποφασίζεται από πενταμελή επιτροπή που έχει οριστεί από το Νορβηγικό Κοινοβούλιο; 

Πρώτα απ' όλα αυτό προβλέπεται από την διαθήκη, αφού αποτελούσε επιθυμία του Άλφρεντ Νόμπελ. Ποτέ ο ίδιος ο Νόμπελ δεν εξήγησε γι' αυτή την ιδιαίτερη προτίμησή του. Μόνον εικασίες μπορούν να γίνουν. 

Ένας ισχυρισμός αναφέρεται στον θαυμασμό που έτρεφε ο Νόμπελ για τον Νορβηγό πατριώτη και διακεκριμένο συγγραφέα Bjornstjerne Bjornson.
Ένας άλλος έχει να κάνει με την εκτίμηση που έτρεφε για το Storting (το Νορβηγικό Κοινοβούλιο), ανώτερο νομοθετικό σώμα της Νορβηγίας, που ήταν το πρώτο εθνικό κοινοβούλιο που ψήφισε για την ενίσχυση του διεθνούς ειρηνιστικού κινήματος. Και βέβαια έχουν διατυπωθεί και άλλες υποθέσεις.   

Ένα βίντεο για τη διαθήκη του Άλφρεντ Νόμπελ.


Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Μηχανική Ρευστών - 50 Ερωτήσεις Πολλαπλής Επιλογής με το πρόγραμμα Hot Potatoes.



Φυσική Γ' Λυκείου Θετικού Προσανατολισμού

Η ανάρτηση περιέχει συνολικά 50 ερωτήσεις Πολλαπλής Επιλογής μοιρασμένες σε 2 αρχεία με 25 ερωτήσεις το καθένα. 
Το πρώτο αρχείο (Ι) είναι σχετικό με ύλη που προέρχεται από την Εισαγωγή, την αρχή του Pascal και την Παροχή. 
Το δεύτερο αρχείο (ΙΙ) είναι σχετικό με ύλη που προέρχεται από την Εξίσωση Συνέχειας, την Εξίσωση Bernoulli και την Τριβή στα ρευστά. 

Οι περισσότερες ερωτήσεις προέρχονται από το σχολικό βιβλίο της Γ' Λυκείου και από τα Ψηφιακά Εκπαιδευτικά Βοηθήματα του Υπουργείου Παιδείας.
Το περιεχόμενο της ανάρτησης είναι ίδιο με αυτό που είχα κάνει την άνοιξη του 2016, με μικρές αλλαγές.

Μπορείτε να δείτε τις ερωτήσεις 
  • Μηχανική Ρευστών (Ι)      ΕΔΩ
  • Μηχανική Ρευστών (ΙΙ)     ΕΔΩ.

Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

Σαν σήμερα ... 1877, ηχογραφείται και αναπαράγεται για πρώτη φορά η ανθρώπινη φωνή.


Σχέδιο του πρώτου φωνογράφου του Edison.

Σαν σήμερα, στις 6 Δεκεμβρίου 1877, ο Thomas Edison (Τόμας Έντισον) ανακοίνωσε την πρώτη αναπαραγωγή ηχογράφησης - που έκανε ο ίδιος - απαγγέλοντας το παραδοσιακό παιδικό τραγούδι "Mary had a little lamb" ("Η Μαίρη είχε ένα μικρό αρνί"), στο εργαστήριό του, στο Menlo Park του New Jersey. Αυτή η ηχογράφηση υπήρξε η πρώτη καταγραφή ανθρώπινης φωνής, η οποία στη συνέχεια αναπαράχθηκε, που έχει διασωθεί. (Από λάθος συχνά αναφέρεται ότι αυτή η ημερομηνία ήταν η 12η Αυγούστου, υπάρχουν όμως μαρτυρίες ότι αυτό συνέβη μερικούς μήνες αργότερα). Βέβαια λέγεται ότι νωρίτερα, τον Ιούλιο του 1876, είχε ηχογραφηθεί και αναπαραχθεί η λέξη "Halloo" σ’ έναν παλαιότερο τύπο φύλλου με τη βοήθεια ενός τηλεγραφικού αναμεταδότη του 1876, αλλά αυτό το φύλλο δεν έχει διασωθεί.

Το σχέδιο του Edison που συνόδευε την αίτηση
για έκδοση διπλώματος ευρεσιτεχνίας (από uspto).

Νωρίτερα, στις 29 Νοεμβρίου 1877, ο Edison είχε δώσει στον αρχιμηχανικό του, Ελβετικής καταγωγής, John Kruesi ένα σχέδιο της μηχανής ηχογράφησης κι εκείνος φρόντισε να το υλοποιήσει μέσα σε 30 ώρες, μέχρι τις 4 Δεκεμβρίου 1877. Τις επόμενες δύο ημέρες έκανε τις τελικές ρυθμίσεις.

Όταν στις 6 Δεκεμβρίου ο Kruesi άκουσε τα πρώτα λόγια του Edison, αναφώνησε στα γερμανικά "Gott im Himmel!" ("Ο Θεός στον Ουρανό", σαν να λέμε "Θεέ και Κύριε!").
Μη χάνοντας χρόνο, στις 15 Δεκεμβρίου 1877, ο Edison υπέβαλε τα απαραίτητα έγγραφα (σχέδιο, περιγραφή κατασκευής) στο Γραφείο Ευρεσιτεχνιών των ΗΠΑ (uspto) και στις 19 Φεβρουαρίου 1878 έλαβε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας με αριθμό 200,521 για την εφεύρεση του "Φωνογράφου" ή "Ομιλούσα μηχανή" ("Phonograph" ή "Speaking Machine").

Ο Thomas Edison με μια εξελιγμένη μορφή
του πρώτου φωνογράφου, το 1878. 

Ας δούμε σε συντομία, πώς ο Edison περιγράφει την κατασκευή αυτού του φωνογράφου. 
"Σχεδίασα ένα μικρό μηχάνημα χρησιμοποιώντας έναν κύλινδρο εφοδιασμένο με αυλακώσεις γύρω στην επιφάνειά του. Πάνω σ' αυτό (τον κύλινδρο) επρόκειτο να τοποθετηθεί φύλλο κασσιτέρου, στον οποίο (κασσίτερο) εύκολα καταγράφονται οι κινήσεις της βελόνας. Φτιάχτηκε ένα σχέδιο και πάνω σ' αυτό σημειώθηκε η τιμή της κατασκευής, $ 18. Είχα τη συνήθεια να σημειώνω στο σχέδιο την τιμή της κατασκευής. Αν ο εργάτης έκανε λάθος υπολογισμό (στο κόστος) θα του πλήρωνα τον κανονικό μισθό του, αν θα παρήγαγε περισσότερο από τον μισθό του, θα κέρδιζε περισσότερα.  
Ο εργάτης που πήρε το σκίτσο ήταν ο John Kruesi. Δεν ήλπιζα ότι θα λειτουργήσει (η συσκευή), αλλά περίμενα ότι θα μπορούσε να ακουστεί μια λέξη ή κάτι, που θα έδινε ελπίδα για προχώρημα της ιδέας στο μέλλον. 
Όταν ο Kruesi είχε σχεδόν τελειώσει, ρώτησε τι ήθελα να κάνω με αυτό. Του είπα ότι επρόκειτο να καταγράψω (μια) ομιλία και στη συνέχεια θα έβαζα το μηχάνημα να την επαναλάβει. Πίστευε ότι είναι παράλογο. 
Ωστόσο το τελείωσε και το φύλλο (κασσιτέρου) τοποθετήθηκε επάνω (στον κύλινδρο). Τότε φώναξα "Mary had a little lamb". Ρύθμισα τον αναπαραγωγό και η μηχανή το έπαιξε τέλεια. Ποτέ στη ζωή μου δεν αισθάνθηκα τόσο αιφνιδιασμένος. Όλοι γύρω ήταν έκπληκτοι. Πάντα φοβόμουν τα πράγματα που επρόκειτο να δουλέψουν για πρώτη φορά.  Η μακρά εμπειρία μου έλεγε ότι γενικά, πάντα υπήρχαν μεγάλα μειονεκτήματα (στις κατασκευές), πριν αυτές κυκλοφορήσουν στο εμπόριο˙αλλά εδώ δεν υπήρχε καμία αμφιβολία (για την επιτυχία)."

Λέγεται ότι ο Theodore Carman, προϊστάμενος του καταστήματος πώλησης της επιχείρησης, είχε στοιχηματίσει με τον Edison ένα κουτί πούρα, ότι η μηχανή δεν θα λειτουργούσε. Σήμερα βέβαια όλος ο κόσμος μπορεί να καταλάβει ποιος έχασε το στοίχημα!

Διαφήμιση και τιμοκατάλογος του τελευταίου (τότε) μοντέλου
φωνογράφου του Edison, με τον ίδιο να φαίνεται ότι λέει:
"Θέλω ένα φωνογράφο σε κάθε αμερικάνικο σπίτι". 

Στην πραγματικότητα ο φωνογράφος δημιουργήθηκε ως αποτέλεσμα της δουλειάς του Edison πάνω σε δύο άλλες εφευρέσεις, τον τηλέγραφο και το τηλέφωνο. Πίστευε, ότι όπως κάποιες λέξεις μπορούσαν να σταλούν τηλεγραφικά και να καταγραφούν σ' ένα χαρτί, έτσι κι ένα τηλεφωνικό μήνυμα θα μπορούσε να ηχογραφηθεί με παρόμοιο τρόπο. 
Οι πρώτες προσπάθειές του έγιναν με τη χρήση χαρτιού με επένδυση παραφίνης. Οι ηχητικές δονήσεις δημιουργούσαν εσοχές στο χαρτί. Αργότερα, αντικατέστησε το χαρτί παραφίνης μ' ένα μεταλλικό κύλινδρο καλυμμένο με φύλλο κασσιτέρου. 
Το μηχάνημα διέθετε δύο μονάδες με διάφραγμα και βελόνα, μία για εγγραφή και μία για αναπαραγωγή. Όταν κάποιος μιλούσε σ' ένα επιστόμιο, οι δονήσεις του ήχου χαράσσονταν πάνω στον κύλινδρο από τη βελόνα εγγραφής δημιουργώντας ένα κατακόρυφο σχέδιο αυλάκωσης.

Μετά τις 6 Δεκεμβρίου 1877, ο Edison παρουσίασε την εφεύρεσή του στο προσωπικό της εφημερίδας Scientific American, στα γραφεία της στη Ν. Υόρκη. Στις 22 Δεκεμβρίου 1877 η εφημερίδα παρουσίασε σχετικό ρεπορτάζ. Το ενδιαφέρον για την εφεύρεση ήταν βέβαια μεγάλο, με αποτέλεσμα το επόμενο διάστημα πολλές εφημερίδες της Ν. Υόρκης να αναφερθούν στο γεγονός.   

Ακούστε την πρώτη ηχογράφηση του Edison (1877) και την διαφορά στον ήχο από μεταγενέστερη ηχογράφηση του 1906.