Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

Κανόνες του Κίρχοφ (Kirchhoff) (pptx).





(ανανεωμένο)

Φυσική B' Λυκείου (Γεν. Παιδείας)

Στις 28 διαφάνειες της ανάρτησης pptx θα βρείτε παρουσίαση της θεωρίας εμπλουτισμένη με πολλές προσομοιώσεις και εικόνες gif (με κίνηση), παραπομπή σε ιστοσελίδες άλλων συναδέλφων και πολλές ερωτήσεις - ασκήσεις για εξάσκηση.

Υπενθυμίζω πως ό,τι εμφανίζεται υπογραμμισμένο σε μια διαφάνεια συνδέεται με διαδικτυακή υπερσύνδεση. Δηλαδή, όταν το pptx είναι σε κατάσταση προβολής, βάζοντας τον δείκτη του ποντικιού στο υπογραμμισμένο εμφανίζεται "χεράκι", οπότε κάνοντας αριστερό κλικ εκεί, μεταφέρεστε σε μια εικόνα, σ' ένα βίντεο ή σε μία προσομοίωση (animation) που είναι σχετικά με το θέμα.

Μπορείτε να κατεβάσετε την ανάρτηση pptx από  ΕΔΩ.  

Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Σαν σήμερα, ... 1929, ο Edwin Hubble ανακοίνωσε την περίφημη εργασία του από την οποία προέκυψε η διαστολή του σύμπαντος.


Η γραφική παράσταση "DISTANCE - VELOCITY" ("ΤΑΧΥΤΗΤA - ΑΠΟΣΤΑΣΗ")
από την εργασία του Hubble.

Σαν σήμερα, στις 17 Ιανουαρίου 1929, ο Αμερικανός αστρονόμος Edwin Powell Hubble ανακοίνωσε μια εργασία του με τίτλο "A relation between distance and radial velocity among extra-galactic nebulae" ("Μια σχέση μεταξύ απόστασης και ακτινικής ταχύτητας ανάμεσα στα εξωγαλαξιακά νεφελώματα") από την οποία προέκυπτε, ότι το σύμπαν διαστέλλεται.  

Ο Hubble έχοντας μπροστά του ένα μοντέλο του πλανητικού συστήματος.

Το 1929, ο Hubble εργαζόμενος με τον Milton Humason στο αστεροσκοπείο Carnegie  στην Pasadena της Καλιφόρνιας, μέτρησε τις ερυθρές μετατοπίσεις ενός αριθμού μακρινών γαλαξιών. Επίσης μέτρησε τις σχετικές αποστάσεις τους μετρώντας τη φαινόμενη λαμπρότητα μιας ομάδας μεταβλητών αστέρων που ονομάζεται Κηφείδες
Όταν σχεδίασε (παραπάνω γραφική παράσταση) την μετατόπιση προς το ερυθρό σε συνάρτηση με τη σχετική απόσταση, βρήκε ότι η μετατόπιση προς το ερυθρό των μακρινών γαλαξιών αυξανόταν ως γραμμική συνάρτηση της απόστασής των. 
Η μόνη εξήγηση για αυτήν την παρατήρηση είναι ότι το σύμπαν διαστέλλεται.

Μόλις οι επιστήμονες κατανόησαν ότι το σύμπαν διαστέλλεται, αμέσως κατάλαβαν ότι αυτή η διαστολή θα ήταν μικρότερη στο παρελθόν. Σε κάποια στιγμή στο παρελθόν, όλο το σύμπαν θα ήταν μόνο ένα σημείο. Αυτό το σημείο, που αργότερα ονομάστηκε Big Bang, ήταν η αρχή του σύμπαντος, όπως την αντιλαμβανόμαστε σήμερα. 

Βέβαια, δεν ήταν ο Hubble αυτός που ανακάλυψε την μετατόπιση προς το ερυθρό (φαινόμενο Doppler) των φασμάτων των μακρινών γαλαξιών. Αυτή είχε παρατηρηθεί από τον Vesto Slipher στο αστεροσκοπείο Lowell τη δεκαετία του 1910, αλλά ήταν σχετικώς άγνωστη (είχε δημοσιευτεί το 1917)

Τα τηλεσκόπια του Ινστιτούτου Carnegie.

Συνδυάζοντας τις δικές τους μετρήσεις των γαλαξιακών αποστάσεων με εκείνες των μετατοπίσεων προς το ερυθρό του Slipher που αντιστοιχούσαν στους ίδιους γαλαξίες, οι  Hubble και Humason ανακάλυψαν την προσεγγιστική αναλογία τους στο δείγμα των 46 γαλαξιών που είχαν μελετήσει και υπολόγισαν τη σταθερά της αναλογίας σε  500km/sec/Mpc, μία τιμή πολύ υψηλότερη από τη σήμερα αποδεκτή (περίπου 68 km/sec/Mpc), εξαιτίας σφάλματος στον υπολογισμό των αποστάσεων.

Αυτός ο νόμος της αναλογίας είναι σήμερα γνωστός στην Αστρονομία ως Νόμος του   Hubble και η σταθερά της αναλογίας του ως σταθερά του Hubble

Ο νόμος του Hubble εκφράζεται από τη σχέση: υ = H.r,  όπου: υ  η ταχύτητα διαστολής του σύμπαντος, H0 η σταθερά του Hubble και η απόσταση του παρατηρητή από τον γαλαξία. Η έρευνα για την ακριβέστερη μέτρηση της σταθεράς του Hubble συνεχίζεται μέχρι τις ημέρες μας.

Ο Hubble σε ώρα εργασίας.

Αξίζει να αναφέρουμε πως παρότι ο Hubble πέρασε στην ιστορία ως ο άνθρωπος που κατάλαβε πρώτος ότι το σύμπαν δεν είναι στατικό αλλά συνεχώς διαστέλλεται, στην πραγματικότητα, την πρωτιά είχε ανεπίσημα δύο χρόνια πριν (1927) ο Βέλγος αββάς και αστρονόμος Georges Lemaître, ο οποίος όμως έκανε το "λάθος" να δημοσιεύσει την εργασία του "A homogeneous universe of constant mass and growing radius accounting for the radial velocity of extragalactic nebulae" ("Ένα ομοιογενές σύμπαν με σταθερή μάζα και διαστελλόμενη ακτίνα που καταγράφει την ακτινική ταχύτητα των εξωγαλαξιακών νεφελωμάτων") στα Γαλλικά, σε μια μάλλον άγνωστη Βελγική επιστημονική επιθεώρηση, την Annales de la Societe Scientifique de Bruxelles (Χρονικά της Επιστημονικής Ένωσης των Βρυξελλών). 
Και βέβαια ο Lemaître είχε μελετήσει προσεκτικά τις ιδέες του Ρώσου φυσικού Alexander Friedmann που από το 1922 είχε αναφερθεί σε διαστελλόμενο σύμπαν.

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018

Σαν σήμερα, ... 1803, γεννήθηκε ο Heinrich Rühmkorff.


Σκίτσο του Heinrich Daniel Rühmkorff.

Σαν σήμερα, στις 15 Ιανουαρίου 1803, γεννήθηκε στο Ανόβερο της Γερμανίας ο Heinrich Daniel Rühmkorff (ή Ruhmkorff, άλλαξε το "ü" σε "u" την εποχή που μετακόμισε από τη Γερμανία στο εξωτερικό), που ήταν κατασκευαστής επιστημονικών οργάνων και το όνομά του έμεινε στην ιστορία γιατί κατασκεύασε ένα επαγωγικό πηνίο που είναι γνωστό ως "πηνίο Ruhmkorff".

Μετά από τη μαθητεία του κοντά σ' έναν Γερμανό μηχανικό, σε ηλικία 18 ετών μετακόμισε στο Παρίσι όπου ξεκίνησε να κατασκευάζει ηλεκτρικές συσκευές. Το 1824 μετακινήθηκε στην Αγγλία. Κάποιες βιογραφίες του λένε ότι συνεργάστηκε με τον εφευρέτη Joseph Bramah, αλλά αυτό είναι απίθανο, δεδομένου ότι ο Bramah πέθανε το 1814. Ωστόσο, μπορεί να εργάστηκε για την εταιρεία Bramah
Το 1827 επέστρεψε στο Ανόβερο, αλλά δεν κάθισε πολύ. Σύντομα εγκαταστάθηκε στο Παρίσι όπου εργάστηκε στο εργαστήριο κατασκευής επιστημονικού εξοπλισμού του Charles Chevalier.


Παλαιά διαφήμιση πηνίων Ruhmkorff και σωλήνων Geissler.

To 1841, o καθηγητής Φυσικής Antoine Philibert Masson και ο Louis Bréguet  παρουσίασαν στην Ακαδημία Επιστημών στο Παρίσι μια εργασία με τίτλο "Mémoire sur l' induction" ("Αναφορά στην Επαγωγή") όπου περιέγραφαν τα πειράματα που είχαν κάνει χρησιμοποιώντας πηνία ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής που είχε ανακαλύψει ο Faraday από το 1831. 

Μικρό γερμανικό πηνίο Ruhmkorff (8cmx15cm)
με σωλήνα Geissler των αρχών του 20ου αιώνα.

Ο Ruhmkorff άρχισε να ενδιαφέρεται για την κατασκευή επαγωγικών πηνίων και επιδιώκοντας τη βελτίωσή τους, παρουσίασε το 1851 ένα πρώτο πηνίο το οποίο κατοχύρωσε με Γαλλικό δίπλωμα ευρεσιτεχνίας.   

Η κατασκευή ήταν μια γεννήτρια που επέτρεπε να παράγει πολύ υψηλές τάσεις, της τάξης των δεκάδων χιλιάδων βολτ, από το συνεχές ρεύμα μιας μπαταρίας. Στο επαγωγικό πηνίο ο Rumhkorff εισήγαγε τρεις καινοτομίες: την αύξηση του μήκους του χρησιμοποιούμενου χάλκινου σύρματος, τον διαχωρισμό των πρωτογενών και δευτερογενών κυλίνδρων με ένα γυάλινο μονωτικό σωλήνα και, μετά από συμβουλή του φυσικού Hippolyte Fizeau, την τοποθέτηση πυκνωτή μεταξύ των επαφών του διακόπτη, έτσι ώστε να μειωθούν σημαντικά οι σπινθήρες εκεί. Μ’ αυτό το πηνίο είχε καταφέρει τη δημιουργία σπινθήρα με μήκος περίπου 2 ίντσες (5,1 εκ.).


Ένα τεράστιο επαγωγικό πηνίο που κατασκευάστηκε από τον Nicholas Callan.

Αν και αποδίδεται στον Ruhmkorff η εφεύρεση του πηνίου επαγωγής, στην πραγματικότητα αυτό εφευρέθηκε το 1836 από τον ιερέα Nicholas Callan, που ήταν καθηγητής Φυσικής στο Κολέγιο St. Patrick στο Maynooth της Ιρλανδίας. Όμως ο Callan δεν μπόρεσε να συνδέσει το πηνίο που ανακάλυψε με κάποια χρήσιμη εφαρμογή, με αποτέλεσμα σύντομα να ξεχαστεί.

Διαφημιστική κάρτα του 1915 από τσιγάρα, που δείχνει
πηνίο Ruhmkorff και λυχνία ακτίνων Χ (getty images).

Το 1855 ο Ruhmkorff ίδρυσε το δικό του κατάστημα στο Παρίσι, όπου κέρδισε φήμη για την υψηλή ποιότητα των ηλεκτρικών συσκευών του.
Το 1857, αφού μελέτησε μια πολύ βελτιωμένη εκδοχή του πηνίου από τον Αμερικανό εφευρέτη Edward Samuel Ritchie, ο Ruhmkorff βελτίωσε το σχεδιασμό του χρησιμοποιώντας θερμομόνωση και άλλες καινοτομίες που του επέτρεψαν την παραγωγή σπινθήρων με μήκος περισσότερο από 30 εκατοστά και διαφορά δυναμικού 200KV.

Λυχνία Rühmkorff.

Το πηνίο Ruhmkorff χρησιμοποιήθηκε στους πρώτους ραδιοφωνικούς πομπούς, για την λειτουργία των σωλήνων Crookes, Geissler και αργότερα ακτίνων Χ, καθώς και για  συσκευές εκρηκτικών.
Η επιτυχία του πηνίου ήταν τόσο μεγάλη, που το 1858 του απονεμήθηκε βραβείο 50.000 γαλλικών φράγκων από τον αυτοκράτορα Napoleon III, ως "η πιο σημαντική ανακάλυψη στις εφαρμογές του ηλεκτρισμού".

Ο Heinrich Rühmkorff πέθανε στο Παρίσι στις 20 Δεκεμβρίου 1877 σε ηλικία 74 ετών. Το μνήμα του βρίσκεται στο κοιμητήριο του Montparnasse στο Παρίσι.

Προς τιμήν του έχει δοθεί το όνομά του στον αστεροειδή 15273 Ruhmkorff, που ανακαλύφθηκε το 1991 από τον E. W. Elst.

Γαλλική εκπαιδευτική κάρτα σε διαφήμιση σοκολάτας, που
δείχνει ένα πηνίο Rühmkorff κι ένα ηλεκτρικό πιστόλι Volta.

Επίσης, σε τρία από τα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας του Ιουλίου Βερν, συχνά αναφέρονται οι λεγόμενες "λυχνίες Ruhmkorff". Αυτές οι λυχνίες που μπορούν να θεωρηθούν σαν μια πρώιμη μορφή φορητού ηλεκτρικού λαμπτήρα, αποτελούντο από ένα σωλήνα Geissler που διεγειρόταν από ένα επαγωγικό πηνίο Ruhmkorff με μπαταρία.


Το μνήμα του Rühmkorff στο κοιμητήριο του Montparnasse.

Μια μεγάλη συλλογή πηνίων Rühmkorff, μεταξύ πολλών άλλων ιστορικών ηλεκτρικών συσκευών, από το SPARK MUSEUM στο Bellingham της πολιτείας Ουάσιγκτον των ΗΠΑ. (Είχα τη χαρά να επισκεφτώ αυτό το όμορφο μουσείο το καλοκαίρι του 2015 και σήμερα να έχω στα χέρια μου μια εξαιρετικά καλαίσθητη έκδοση με τα εκθέματά του.)

Η ιστοσελίδα The Cathode Ray Tube site με φωτογραφίες από παλιά πηνία Rühmkorff.


Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Σαν σήμερα ... 1978, η NASA ανακοίνωσε την πρώτη ομάδα Αμερικανίδων αστροναυτών.


(αρισ. προς δεξ.) Margaret Rhea Seddon, Anna L. Fisher, Judith A. Resnik,
Shannon W. Lucid, Sally K. Ride, Kathryn D. Sullivan.

Σαν σήμερα, στις 14 Ιανουαρίου 1978, η NASA ανακοίνωσε τα ονόματα 35 υποψηφίων αστροναυτών (NASA Astronaut Group 8), μεταξύ των οποίων περιλαμβανόταν η πρώτη ομάδα γυναικών που επίσημα θα ανήκε σε μια νέα τάξη αστροναυτών.

Η παραπάνω φωτογραφία δείχνει τις 6 γυναίκες αστροναύτες τον Ιανουάριο 1978, στην αρχή της εκπαίδευσής τους. Και οι 6 αυτές γυναίκες τα επόμενα χρόνια ταξίδεψαν στο διάστημα τουλάχιστον σε μία αποστολή.
Η ομάδα των γυναικών αστροναυτών παρουσίαζε μεγάλη ποικιλία από πολλές απόψεις. Υπήρχαν ανύπανδρες, αλλά και γυναίκα με τρία παιδιά. Υπήρχαν δύο γιατροί και 4 διδακτορικά: μία βιοχημικός, μία γεωλόγος, μία αστροφυσικός και μία μηχανικός. 

Το 1983, η Sally Ride έγινε η πρώτη Αμερικανίδα που ταξίδεψε στο διάστημα με το διαστημικό λεωφορείο Challenger, 20 χρόνια μετά την πτήση της Ρωσίδας Valentina Tereshkova που ήταν η πρώτη γυναίκα σε τροχιά γύρω από τη Γη, στις 16 Ιουνίου 1963 με την αποστολή του Vostok 6. 

Βέβαια πρέπει να πούμε ότι, παρά το γεγονός ότι αυτές οι έξι γυναίκες αποτέλεσαν επίσημα μέρος μιας τάξης αστροναυτών, δεν ήταν οι πρώτες Αμερικανίδες που είχαν εκπαιδευτεί για αστροναύτες. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, μια άλλη ομάδα γυναικών που επονομάζονταν "Mercury 13" είχαν επιλεγεί για εκπαίδευση αστροναύτη.
Η Geraldyn (Jerrie) Cobb ήταν η πρώτη Αμερικανίδα που είχε επιλεγεί το 1960 για εκπαίδευση αστροναύτη και ακολούθησε η επιλογή 12 ακόμη γυναικών, που η Cobb χαϊδευτικά αποκαλούσε FLATs, επειδή η NASA ονόμαζε αυτό το εκπαιδευτικό πρόγραμμα "Fellow Lady Astronaut Trainees" ("Συνεργαζόμενες Γυναίκες Αστροναύτες σε Εκπαίδευση").


Η Jerrie Cobb μπροστά σε μια κάψουλα Mercury.

Όλες οι γυναίκες που είχαν επιλεγεί ήταν πιλότοι και ενίοτε υποβλήθηκαν σε παράξενες δοκιμασίες που είχαν επινοηθεί για να αξιολογηθεί η ικανότητα ενός ατόμου στις αυξημένες απαιτήσεις μιας διαστημικής πτήσης. Οι 13 αυτές γυναίκες ποτέ δεν εκπαιδεύτηκαν ως ομάδα και δυστυχώς σε καμία από τις γυναίκες του "Mercury 13" δεν δόθηκε η ευκαιρία να βρεθεί στο διάστημα. 
Για το πρόγραμμα "Mercury 13" έχουν γραφεί δύο βιβλία: 
Παρά το γεγονός ότι οι Σοβιετικοί έστειλαν την πρώτη γυναίκα στο διάστημα, δεν στήριξαν θερμά την εκπαίδευση και αποστολή γυναικών αστροναυτών. Από τις 19 γυναίκες-αστροναύτες της Σοβιετικής Ένωσης ή της Ρωσίας που είχαν εκπαιδευτεί, μόλις σε 4 δόθηκε η δυνατότητα μιας αποστολής. Η τελευταία διαστημική πτήση από τη Ρωσίδα κοσμοναύτη Yelena Serova έγινε το 2014.  

Μια ομάδα νυν και πρώην Αμερικανίδων αστροναυτών,
τον Σεπτέμβριο 2012, στο Johnson Space Center.
 

Η τάξη αστροναυτών του 1978 ήταν η πρώτη καινούρια ομάδα που είχε επιλεγεί από τη NASA, μετά το 1969. 
Η Judith Resnik έγινε το 1984 η πρώτη Αμερικανοεβραία στο διάστημα και σκοτώθηκε το 1986 στην τραγική έκρηξη του Challenger
Η Kathryn Sullivan έγινε η πρώτη Αμερικανίδα που έκανε διαστημικό περίπατο και μαζί με τη Ride έγινε το πρώτο γυναικείο δίδυμο σε κοινή διαστημική αποστολή. 
Η Shannon Lucid έγινε η πρώτη Αμερικανίδα που επισκέφτηκε το διαστημικό σταθμό Mir. Μάλιστα η Lucid γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 14 Ιανουαρίου 1943.

Το 2013 η NASA ανακοίνωσε το τελευταίο πρόγραμμα εκπαίδευσης 8 νέων αστροναυτών, με 4 γυναίκες μέσα στην ομάδα. Ήταν το καλύτερο ποσοστό (50%) των γυναικών αστροναυτών μέσα στην ίδια τάξη.

Μέχρι σήμερα, από τους 556 συνολικά αστροναύτες που έχουν βγει στο διάστημα, οι 60 ήταν γυναίκες. 


Οι 6 γυναίκες της τάξης του 1978.

Με την ευκαιρία αυτής της δημοσίευσης, ας δούμε μερικές ακόμη γυναικείες πρωτιές στο διάστημα.

  • Η πρώτη γυναίκα που έκανε διαστημικό περίπατο ήταν η σοβιετική κοσμοναύτης  Svetlana Savitskaya στις 25 Ιουλίου 1984.
  • Η πρώτη Βρετανίδα γυναίκα στο διάστημα ήταν η χημικός Helen Sharman στο διαστημικό σταθμό Mir, τον Μάιο 1991.
  • Η πρώτη μαύρη γυναίκα στο διάστημα ήταν η Αμερικανίδα Mae Jemison με το διαστημικό λεωφορείο Endeavour, τον Σεπτέμβριο 1992.
  • Η πρώτη Καναδή αστροναύτης στο διάστημα ήταν η Roberta Bondar με το διαστημικό λεωφορείο Discovery, τον Ιανουάριο 1992.
  • Η πρώτη Γιαπωνέζα αστροναύτης στο διάστημα ήταν η Chiaki Mukai με το διαστημικό  λεωφορείο Columbia, τον Ιούλιο 1994. 
  • Η πρώτη Γαλλίδα αστροναύτης στο διάστημα ήταν η Claudie Haignere στο διαστημικό σταθμό Mir, τον Αύγουστο 1996. 
  • Η Kalpana Chawla ήταν η πρώτη Ινδοαμερικανίδα αστροναύτης με το διαστημικό λεωφορείο Columbia, τον Νοέμβριο 1997. Βρήκε τραγικό θάνατο τον Ιανουάριο 2003 στη δεύτερη διαστημική της πτήση με το Columbia.
  • Η Αμερικανίδα Eileen Collins ήταν η πρώτη γυναίκα που κυβέρνησε μια διαστημική αποστολή τον Ιούλιο 1999. Μια τέτοια θέση ευθύνης απαιτούσε τουλάχιστον 1000 ώρες πτητικής εμπειρίας σε αεροσκάφος jet.
  • Η Αμερικανίδα Susan Helms ήταν η πρώτη γυναίκα αστροναύτης που έφτασε στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) και εργάστηκε εκεί ως μηχανικός πτήσης από τον Μάρτιο ως τον Αύγουστο 2001.
  • Η Ιρανοαμερικανίδα επιχειρηματίας Anousheh Ansari ήταν η πρώτη γυναίκα διαστημική τουρίστρια στον ISS, τον Σεπτέμβριο του 2006. 
  • Η Αμερικανίδα Peggy Whitson ήταν η πρώτη γυναίκα αστροναύτης που διοίκησε τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) τον Απρίλιο 2008.
  • Η Yi So-yeon ήταν η πρώτη αστροναύτης από τη Νότια Κορέα όταν έφτασε στον ISS τον Απρίλιο 2008.
  • Η Liu Yang ήταν η πρώτη Κινέζα αστροναύτης με την πτήση του κινέζικου διαστημοπλοίου  Shenzhou 9, τον Ιούνιο 2012.
  • Η Samantha Cristoforetti ήταν η πρώτη Ιταλίδα αστροναύτης στο διάστημα, όταν τον Νοέμβριο 2014 έφτασε στον ISS.
Η επόμενη γυναίκα αστροναύτης που είναι προγραμματισμένο να ταξιδεύσει στον ISS είναι η Αφροαμερικανίδα Jeanette J. Epps, τον Μάιο 2018.

Πηγή: NASA,    WIKIPEDIA

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Σαν σήμερα ... 1907, γεννήθηκε ο Σεργκέι Κορολιόφ, δημιουργός του σοβιετικού πυραυλικού προγράμματος.



Σαν σήμερα, στις 12 Ιανουαρίου 1907 (30 Δεκεμβρίου 1906 με το παλιό ημερολόγιο), γεννήθηκε στην πόλη Zhitomir της τότε Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σημερινή Ουκρανία) ο Σεργκέι Πάβλοβιτς Κορολιόφ (ή Καραλιόφ) (ρωσ. Серге́й Па́влович Королёв, ουκρ. Сергі́й Па́влович Корольóв) που  θεωρείται ως ο θεμελιωτής του σοβιετικού διαστημικού προγράμματος.
Η απίστευτη ενέργεια που τον διέκρινε, η νοημοσύνη του, η πίστη του στις προοπτικές των διαστημικών πτήσεων, οι διαχειριστικές του ικανότητες και οι σχεδόν μυθικές δεξιότητές του στη λήψη αποφάσεων, τον έκαναν επικεφαλής του πρώτου σοβιετικού κέντρου ανάπτυξης πυραύλων, γνωστού σήμερα ως RKK Energia
Αξίζει ακόμη να του πιστωθεί η επιτυχημένη προσπάθεια μετατροπής των πυραύλων εκτόξευσης πυρηνικών όπλων σε όργανο εξερεύνησης του διαστήματος, που είχε ως αποτέλεσμα η Σοβιετική Ένωση να γίνει η πρώτη χώρα στον κόσμο που εκτόξευσε με επιτυχία επανδρωμένο διαστημικό σκάφος. 


1913, ο Σεργκέι με τη μητέρα του και τη γιαγιά του.

Ο πατέρας του Pavel Yakovlevich Korolev ήταν καθηγητής της Ρωσικής γλώσσας και η μητέρα του Maria Nikolaevna προερχόταν από ευκατάστατη οικογένεια εμπόρου.
Το 1908, η οικογένεια μετακόμισε στο Zhytomyr της Ουκρανίας, όπου ο πατέρας του είχε βρει δουλειά ως καθηγητής. 
Το 1910, οι γονείς του Σεργκέι χώρισαν και με τη μητέρα του μετακόμισαν στους γονείς της, στην πόλη Nizhyn της Ουκρανίας.
Μετά το επίσημο διαζύγιο των γονέων του τον Οκτώβριο του 1916, η μητέρα του Σεργκέι ξαναπαντρεύτηκε. Το 1917, έτος της μπολσεβίκικης επανάστασης στη Ρωσία, η οικογένειά του μετακόμισε στην Οδησσό.


Το 1912 (5 ετών)...

...και το 1927 (20 ετών).













Στην Οδησσό ο Σεργκέι παρακολούθησε μαθήματα ξυλουργικής στην Επαγγελματική Σχολή της Οδησσού.
Το 1923 εντάχθηκε στην  Ουκρανική Αερολέσχη (OAVUK) προσπαθώντας να πλησιάσει το όνειρό του να πετάξει. Το 1924 κατασκεύασε μόνος του στην OAVUK ένα ανεμοπλάνο που ονομάστηκε K-5.
Την ίδια χρονιά γράφτηκε στο Πολυτεχνείο του ΚιέβουΔύο χρόνια αργότερα ο  Κορολιόφ μεταφέρθηκε στην Ανώτατη Τεχνική Σχολή Bauman της Μόσχας (MVTU), το καλύτερο κολέγιο μηχανικής στη Ρωσία, από το οποίο αποφοίτησε το 1929. 

1938, ο Κορολιόφ την εποχή της φυλάκισής του.

Το 1930 πήρε δίπλωμα πιλότου και το 1931 μπήκε στο Κεντρικό Αεροϋδροδυναμικό Ινστιτούτο (TsAGI). 
Τον Αύγουστο του 1931 παντρεύτηκε την Xenia Vincentini και στις 10 Απριλίου 1935 γεννήθηκε η κόρη τους Natasha.

Τον Ιούλιο του 1932, ο Κορολιόφ διορίστηκε επικεφαλής της ομάδας έρευνας στο Ερευνητικό Κέντρο Αεριοπροώθησης (GIRD), ενός από τα πρώτα κρατικά επιχορηγούμενα κέντρα για την ανάπτυξη πυραύλων στην ΕΣΣΔ. 
Η ομάδα αυτή κατασκεύασε και εκτόξευσε τον Αύγουστο του 1933 τον πρώτο σοβιετικό πύραυλο με υγρά καύσιμα, τον Γκιρντ 09.
Το 1933, από την ομάδα αυτή δημιουργήθηκε το Ινστιτούτο Έρευνας Προωθητών Αεριωθούμενου (RNII), όπου ο Κορολιόφ ήταν αναπληρωτής διευθυντής. Στο RNII, ο Κορολιόφ εργάστηκε για την ανάπτυξη πυραυλικών βλημάτων και ενός επανδρωμένου ανεμοπλάνου που εκινείτο με πυραύλους.

Ο Σεργκέι Κορολιόφ με τη σύζυγό του Ξένια.

Στις 27 Ιουνίου 1938, στο απόγειο των σταλινικών 
εκκαθαρίσεων, ο Κορολιόφ συνελήφθη από την NKVD και στάλθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Σιβηρία, στην περιοχή του ποταμού  Kolyma. Λίγο νωρίτερα είχε εκτελεστεί ο Mikhail Tukhachevsky, προσωπικότητα του μπολσεβίκικου κόμματος και κυβερνητικός επικεφαλής του προγράμματος NII-3, που στο μεταξύ είχε μετονομαστεί το RNII.

Το Μάρτιο του 1940, ο Κορολιόφ επέστρεψε στη Μόσχα και φυλακίστηκε στην περίφημη φυλακή ButyrskayaΣτις 10 Ιουλίου του ίδιου έτους, μια ειδική επιτροπή υπό την προεδρία του Lavrenti Beria, κομισάριου εσωτερικών υποθέσεων (και επικεφαλής της μυστικής αστυνομίας του Στάλιν), καταδίκασε τον Κορολιόφ για ψευδείς ισχυρισμούς σαμποτάζ, σε οκτώ χρόνια καταναγκαστικής  εργασίας σε στρατόπεδο.

1948, ο Κορολιόφ στο πεδίο των πυραυλικών δοκιμών,
στο Kapustin Yar.

"Ευτυχώς" για τον Κορολιόφ, τον Σεπτέμβριο του 1940, μεταφέρθηκε σε "sharashka" (ρωσ. шара́шка) - ένα από τα πολυάριθμα γραφεία σχεδιασμού στη φυλακή. Το δίκτυο sharashka οργανώθηκε το 1939 για να εκμεταλλευτεί τον τεράστιο πληθυσμό των σοβιετικών επιστημόνων που είχαν σταλεί σε γκουλάγκΗ sharashka του Κορολιόφ, που βρισκόταν στην πόλη του Omskονομαζόταν επίσημα TsKB-29 και ήταν υπό την ηγεσία του Andrei Tupolev, επίσης φυλακισμένου σε γκουλάγκ.
Εκεί, ο Κορολιόφ συμμετείχε στην ανάπτυξη του βομβαρδιστικού Tu-2, ενός μεγάλου αεροσκάφους της Σοβιετικής Πολεμικής Αεροπορίας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε άλλη sharashka στην πόλη του Kazan, όπου έγινε βοηθός του Valentin Glushko, με τον οποίο ήταν συνάδελφοι από το NII-3

Ο Κορολιόφ στο Kapustin Yar έχοντας στα χέρια του
έναν από τους σκύλους που εκτοξεύθηκαν στο διάστημα. 

Στις 27 Ιουλίου 1944 οι Αρχές της Σοβιετικής Ένωσης ελευθέρωσαν (επί λόγω τιμής) τον  Κορολιόφ και στις 8 Σεπτεμβρίου 1945 αυτός ταξίδεψε στη Γερμανία για την αξιολόγηση και την αποκατάσταση των γερμανικών πυραύλων V-2. Τον Αύγουστο του 1946 κι ενώ ο  Κορολιόφ βρισκόταν ακόμα στη Γερμανία, διορίστηκε αρχηγός τμήματος στο νεοσυσταθέν NII-88 (TsNIIMash) στο Podlipki, βορειοανατολικά της Μόσχας. Αυτός ο οργανισμός ανέλαβε την ευθύνη για την ανάπτυξη και τη βιομηχανική παραγωγή τεχνολογίας πυραύλων με βάση το γερμανικό υλικό.

Στο απόγειο της καριέρας του, ο Κορολιόφ οδήγησε το πυραυλικό πρόγραμμα της ΕΣΣΔ στην ανάπτυξη του πρώτου βαλλιστικού πυραύλου στον κόσμο, γνωστού σήμερα ως R-7. Αυτός ο πύραυλος έγινε η βάση για την κατασκευή επί μακρόν, μιας σειράς πυραύλων που μετέφεραν τους σοβιετικούς κοσμοναύτες στο διάστημα.

Ο Σεργκέι Κορολιόφ με τον Γιούρι Γκαγκάριν.

Στα επόμενα χρόνια, ο Κορολιόφ οδήγησε στην ανάπτυξη διαφόρων γενεών βαλλιστικών πυραύλων, πυραύλων εκτόξευσης, επιστημονικών, στρατιωτικών και επικοινωνιακών δορυφόρων (Zond, Molniya, Elektron), διαπλανητικών ανιχνευτών και επανδρωμένων διαστημικών σκαφών.
Το 2006, το διαστημόπλοιο Soyuz, του οποίου την ιδέα κατασκευής συνέλαβε ο Κορολιόφ  από την αρχή της διαστημικής εποχής, έκλεισε σαράντα χρόνια λειτουργίας. 

Στις 3 Δεκεμβρίου 1960, ο Κορολιόφ υπέστη την πρώτη του καρδιακή προσβολή. Στις ιατρικές εξετάσεις που είχε, διαπιστώθηκε ακόμη ότι πάσχει από νεφρική ανεπάρκεια, ένα πρόβλημα που είχε τη ρίζα του στον εγκλεισμό του στα στρατόπεδα εργασίας.

Μια τοιχογραφία του Κορολιόφ στην περιοχή 254 του διαστημικού κέντρου
  Μπαϊκονούρ. Το σύνθημα γράφει: "Ο δρόμος για τ' αστέρια είναι ανοικτός".

Το 1962, τα προβλήματα υγείας του Κορολιόφ αυξήθηκαν με αποτέλεσμα να πάσχει από πολυάριθμες ασθένειες.
Το 1964 οι γιατροί τού διέγνωσαν καρδιακή αρρυθμία. Λίγο μετά υπέφερε από φλεγμονή της χοληδόχου κύστης. Παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας, ο Κορολιόφ συνέχισε να εργάζεται και να υφίσταται την αυξανόμενη πίεση και κόπωση. Τον Δεκέμβριο του 1965, διαγνώστηκε με αιμορραγικό πολύποδα στο παχύ έντερο. 

Ο Κορολιόφ (σε αναπαράσταση) δίνει οδηγίες για την εκτόξευση
του διαστημοπλοίου Vostok με τον Γιούρι Γκαγκάριν, το 1961.

Εισήλθε στο νοσοκομείο στις 5 Ιανουαρίου 1966 για κάποια χειρουργική επέμβαση, αλλά δυστυχώς, στις 14 Ιανουαρίου 1966 πέθανε. 
Σε αναγνώριση των υπηρεσιών του, η στάχτη του τοποθετήθηκε στη Νεκρόπολη του Τείχους του Κρεμλίνου.

Οι πραγματικές συνθήκες του θανάτου του Κορολιόφ παραμένουν κάπως αβέβαιες. 
Από την κυβέρνηση αναφέρθηκε ότι ο θάνατος προήλθε από ένα μεγάλο καρκινικό όγκο στην κοιλιά του. Όμως, ο Glushko αργότερα ανέφερε ότι στην πραγματικότητα πέθανε  λόγω χειρουργικής επέμβασης για αιμορροΐδες που κακώς έγινε.
Κατά μια άλλη εκδοχή, κατά τη διάρκεια του χειρουργείου άρχισε να αιμορραγεί και τελικά πέθανε χωρίς να ανακτήσει τις αισθήσεις του.
Η οικογένεια του Κορολιόφ επιβεβαίωσε την ιστορία του καρκίνου. Η αδύναμη καρδιά του συνέβαλε στο θάνατό του κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης. 

Ο "επικεφαλής σχεδιαστής" Κορολιόφ (αρισ.) με τον
"πατέρα της σοβιετικής ατομικής βόμβας"Ιγκόρ Κουρτσατόφ (μεσ.)
και τον "επικεφαλής θεωρητικό" Mstislav Keldysh, το 1956.

Λόγω της μυστικής φύσης της σοβιετικής διαστημικής βιομηχανίας, τίποτε δεν ήταν γνωστό για την συμβολή του Κορολιόφ στο σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα, πριν το θάνατό του. Η προσφορά του αναγνωρίστηκε δημόσια από τις σοβιετικές αρχές μόνο μετά το θάνατό του. 
Για αρκετές ακόμη δεκαετίες, η προσωπικότητα του Κορολιόφ παρέμεινε αντικείμενο διαστρεβλώσεων από τον επίσημο σοβιετικό Τύπο. Όμως το 1994, ο Ρώσος δημοσιογράφος και ιστορικός Yaroslav Golovanov, δημοσίευσε την πρώτη μη λογοκριμένη βιογραφία του Σεργκέι Κορολιόφ με τίτλο "Королев. Факты и мифы" ("Κορολιόφ: Γεγονότα και μύθοι")
Το 2002 η κόρη του Κορολιόφ, Natalya, ολοκλήρωσε τη δική της μνημειώδη βιογραφία για τον θρυλικό πατέρα της, στην οποία παρουσίασε το απίστευτο ταξίδι της ζωής του. 

Αριστερά φαίνεται η πλάκα του μνήματος
του Σεργκέι Κορολιόφ στο Τείχος του Κρεμλίνου. 

Ο Σεργκέι Κορολιόφ ήταν ο άνθρωπος πίσω από τα βασικά διαστημικά επιτεύγματα των Σοβιετικών στις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Συμμετείχε στην ομάδα που κατασκεύασε και προετοίμασε για εκτόξευση τον Σπούτνικ 1, τον πρώτο τεχνητό δορυφόρο, που σηματοδότησε την έναρξη της διαστημικής εποχής. 
Ήταν υπεύθυνος για τις προετοιμασίες της εκτόξευσης του πρώτου ανθρώπου στο διάστημα Γιούρι Γκαγκάριν, για το πρόγραμμα Βοσχόντ, που χάρισε στη Σοβιετική Ένωση την πρωτιά για τον διαστημικό περίπατο από τον Αλεξέι Λεόνοφ, όπως και τις πρωτιές για διμελές και τριμελές πλήρωμα στο διάστημα. 

Ο Κορολιόφ σε σοβιετικά γραμματόσημα του 1969 και 1982.

Ακόμη και πριν από το θάνατό του κι ενώ βρισκόταν μπροστά από τη μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του, την ανάπτυξη του γιγαντιαίου πυραύλου N1 για ταξίδι στη Σελήνη, αντιμετώπιζε με πολύ θάρρος τις τεχνικές προκλήσεις, το μη ρεαλιστικό χρονοδιάγραμμα και την πολιτική πίεση, για να νικήσει τους Αμερικανούς στο δρόμο για τον δορυφόρο της Γης.

Μετά το 1956, τιμήθηκε με πολλά σημαντικά βραβεία από τη χώρα του και διεθνείς επιστημονικές οργανώσεις. Πολλές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές έχουν γυριστεί για τη ζωή του και τα επιτεύγματά του.
Το όνομά του έχει δοθεί σε κρατήρα της αθέατης πλευράς της Σελήνης, σε κρατήρα του Άρη και στον αστεροειδή 1855.

Η βιογραφία του Σεργκέι Κορολιόφ με τίτλο "First on the Moon:Based Upon Actual Events" από τον David R. Mann. 

Ένα σύντομο τηλεοπτικό αφιέρωμα της ρωσικής τηλεόρασης για τα 110 χρόνια από τη γέννηση του Σεργκέι Κορολιόφ.

Οι διάλογοι ανάμεσα στον Κορολιόφ, τον Γκαγκάριν και το Κέντρο Ελέγχου κατά την πτήση του Γκαγκάριν.