Σαν σήμερα ... 1889, πέθανε ο James Prescott Joule.

James Prescott Joule 

Σαν σήμερα, στις 11 Οκτωβρίου 1889, πέθανε o James Prescott Joule (Τζέιμς Πρέσκοτ Τζάουλ ή Τζουλ), γνωστός για την καθιέρωση της σχέσης μεταξύ του μηχανικού έργου και της θερμότητας. Ουσιαστικά ήταν αυτοδίδακτος, αλλά η μελέτη αυτή οδήγησε αργότερα στην ανακάλυψη του "νόμου για τη διατήρηση της ενέργειας". 

Ο James Joule γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1818 στο Μάντσεστερ της Αγγλίας. Ήταν το δεύτερο από τα πέντε παιδιά του Benjamin Joule και της Alice Prescott. Είχε 2 ακόμη αδελφούς (τον μεγαλύτερο Benjamin και τον John) και 2 αδελφές (την Alice και την Mary). Ο πατέρας του ήταν πλούσιος ζυθοποιός με ζυθοποιία που είχε δημιουργήσει ο παπούς του James έξω από το Μάντσεστερ.

Ο νεαρός Τζέιμς ήταν ένα λεπτό παιδί, με αδύναμη υγεία. Μη μπορώντας να παρακολουθήσει το κανονικό σχολείο, πήρε αρχική εκπαίδευση από τη θεία του, στο σπίτι. Μέχρι την ηλικία των 15 ετών εκπαιδεύτηκε από ιδιωτικούς δασκάλους. 

Από μικρός είχε γοητευθεί με τον ηλεκτρισμό και τα αποτελέσματά του. Αυτή η αγάπη τον έσπρωξε να στήσει στο σπίτι του εργαστήριο, όπου πραγματοποιούσε πειράματα ηλεκτρισμού. 

Από την ηλικία των 15 ετών, με τον αδεφό του Benjamin, ανέλαβαν ολοκληρωτικά την οικογενειακή ζυθοποιία, γιατί ο πατέρας τους είχε σοβαρά προβλήματα υγείας.

Παράλληλα ξεκίνησε να παίρνει μαθήματα από τον διάσημο χημικό John Dalton. Κοντά στον Dalton απέκτησε ικανότητα χρήσης πολλών πειραματικών συσκευών.

Έτσι, έστησε ένα οργανωμένο πειραματικό εργαστήριο σ' ένα δωμάτιο στο πατρικό σπίτι. 

Σχέδιο της μηχανής του Τζάουλ.

Οι πρώτες έρευνες του Τζάουλ ήταν σχετικές με τον μαγνητισμό. Το 1838, σε ηλικία 19 ετών, δημιούργησε έναν ηλεκτρομαγνητικό κινητήρα. 

Αυτό τον ώθησε το 1840 ν' αντικαταστήσει τις ατμομηχανές της ζυθοποιίας με άλλες ηλεκτροκίνητες, καταφέρνοντας να πετύχει καλύτερη απόδοση.

Το 1841 σχεδίασε ένα πείραμα με το οποίο πέτυχε να καθορίσει μια σχέση ανάμεσα στην ένταση του ηλεκτρικού ρεύματος, την αντίσταση του αγωγού και το ποσό της θερμότητας που ελευθερώνεται σ' έναν αγωγό. Αυτή η σχέση σήμερα είναι γνωστή ως "νόμος του Joule".

Τον Ιανουάριο του 1843 ανακοίνωσε την κατασκευή μιας μαγνητοηλεκτρικής μηχανής που επέτρεπε να "μετατρέψουμε τη μηχανική ισχύ σε θερμότητα". 

Στις 21 Αυγούστου 1843, στη συνάντηση του British Association (Βρετανικού Συνδέσμου) στο Κορκ της Ιρλανδίας, παρουσίασε την εργασία του "On the Calorific Effects of Magneto-Electricity and on the Mechanical Value of Heat" ("Σχετικά με τις θερμαντικές επιδράσεις της μαγνητο-ηλεκτρικής ενέργειας και για τη μηχανική αξία της θερμότητας") όπου μέσα από μια αξιοθαύμαστη σειρά πειραμάτων, αποδείκνυε ότι "παράγεται θερμότητα" (όχι απλά "μεταφέρεται" από κάποια πηγή), από τη μαγνητο-ηλεκτρική μηχανή. Μέσα από αυτή την εργασία παρουσιαζόταν ο πρώτος προσδιορισμός του μηχανικού ισοδυνάμου της θερμότητας.

Το 1845 έστησε μια πειραματική διάταξη που τον βοήθησε να καταλάβει την έννοια της διατήρησης της ενέργειας. Μέσα από το πείραμα παρατήρησε ότι η μηχανική ενέργεια μετατράπηκε σε θερμική ενέργεια και αυτό αργότερα οδήγησε στο "Νόμο Διατήρησης της Ενέργειας".

Ηλεκτρική μηχανή που κατασκεύασε ο Τζάουλ το 1842. 

Το 1847, κατά τη διάρκεια μιας από τις παρουσιάσεις του στη British Association (Βρετανική Ένωση) στην Οξφόρδη,  συναντήθηκε με τον William Thomson (Λόρδος Kelvin) και τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε μαζί του στη διεξαγωγή αρκετών εργασιών σε θερμικά φαινόμενα. Ανακάλυψαν το φαινόμενο Joule-Thomson και την απόλυτη κλίμακα θερμοκρασίας (κλίμακα Κέλβιν).

Το 1847 παντρεύτηκε την Amelia Grimes με την οποία απέκτησαν τον Benjamin Arthur και την Alice Amelia.

Το 1852 έλαβε το Βασιλικό Μετάλλιο της Royal Society (Βασιλικής Εταιρείας) για την εργασία του "On the Mechanical Equivalent of Heat" ("Σχετικά με το Μηχανικό Ισοδύναμο της Θερμότητας").

Το 1854 ο Τζάουλ έχασε τη σύζυγό και τον γιο του και παρέμεινε χήρος, για το υπόλοιπο της ζωής του.

Το 1860 έγινε πρόεδρος της Λογοτεχνικής και Φιλοσοφικής Εταιρείας του Μάντσεστερ.

Το άγαλμα του Τζέιμς Τζάουλ στο Δημαρχείο του Μάντσεστερ.
(Δημιουργός Alfred Gilbert)

Αξίζει να επισημάνουμε ότι οι ανακαλύψεις του Τζάουλ και τα αποτελέσματα των ερευνών του δεν συνάντησαν την άμεση αποδοχή και συναίνεση των επιστημόνων της εποχής του.  Το πρόβλημα υπολογισμού του μηχανικού ισοδύναμου της θερμότητας τον απασχολούσε  συνεχώς για πολλά χρόνια και το 1878 έδωσε στις "Philosophical Transactions" ("Φιλοσοφικές Συνδιαλλαγές") τα αποτελέσματα ενός νέου ορισμού, σύμφωνα με τον οποίο η ποσότητα του έργου που απαιτείται να δαπανηθεί για να αυξηθεί η θερμοκρασία ενός pound (453 γραμμάρια) νερού ζυγισμένου σε κενό αέρος, από 60 σε 61°F (βαθμοί Φαρενάιτ) είναι 772,55 foot pounds (μονάδα ενέργειας), στο επίπεδο της θάλασσας και  στο γεωγραφικό πλάτος του Greenwich.

Τον Ιούνιο 1878, ανακοινώθηκε στον Τζάουλ ότι η Βασίλισσα της Μ. Βρετανίας του απένειμε ισόβια σύνταξη £200 το χρόνο σε ένδειξη τιμής για τα επιτεύγματα της δουλειάς του.

Το 1880 έλαβε το Μετάλιο Albert της Royal Society of Arts (Βασιλικής Εταιρείας Τεχνών) για την καθιέρωση της σχέσης μεταξύ θερμότητας, ηλεκτρισμού και μηχανικού έργου.

Προς τιμή του, η μονάδα μέτρησης του έργου και της ενέργειας στο σύστημα μονάδων SI είναι το 1Joule. 

Πλάκα προς τιμή του Τζέιμς Τζάουλ
στο Αββαείο του Γουέστμινστερ.

Η επιτάφια πλάκα για τον Τζέιμς Τζάουλ
 στο κοιμητήριο Brooklands του Sale.

   \

O Τζέιμς Πρέσκοτ Τζάουλ πέθανε στο Sale της Αγγλίας σε ηλικία 71 ετών, μετά από μακροχρόνια ασθένεια. Ο τάφος του βρίσκεται στο κοιμητήριο Brooklands του Sale.

Προς τιμή του Τζάουλ έχει στηθεί άγαλμά του στο Δημαρχείο του Μάντσεστερ, αλλά κι ένα μνημείο έχει τοποθετηθεί στη βόρεια πλευρά του Αββαείου του Oυέστμινστερ.

Παρουσίαση της κατασκευής του Τζάουλ για τον υπολογισμό του μηχανικού ισοδύναμου της θερμότητας (από TutorVista).

Φυλλάδιο για πειραματικό προσδιορισμό του μηχανικού ισοδύναμου της θερμότητας (από ΕΚΦΕ Ν. Σμύρνης).

"Το πείραμα του Joule" παρουσίαση από τον Ανδρέα ι. Κασσέτα. 

Βίντεο με παρουσίαση της συνεργασίας Joule - Thomson (αγγλικά, 14:38).

Τα αρχεία του Τζέιμς Πρέσκοτ Τζάουλ.

Πηγή: Today in Science History,  WIKIPEDIA

Σαν σήμερα...1865 πέθανε ο Heinrich Lenz.

Σαν σήμερα, στις 10 Φεβρουαρίου 1865 κι ενώ βρισκόταν στη Ρώμη για διακοπές, πέθανε σε ηλικία 61 ετών από εγκεφαλικό  επεισόδιο ο Heinrich Friedrich Emil Lenz .

Όσοι εκπαιδευτικοί έχουν διδάξει ηλεκτρομαγνητισμό, έχουν αναφερθεί στον "κανόνα του Λεντς" και ίσως έχουν κάνει το εντυπωσιακό πείραμα με τους αναπηδώντες δακτύλιους ή το πείραμα με τον χάλκινο σωλήνα και το μαγνήτη. 

Ο Λεντς γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1804 στο Dorpat (τώρα Tartu) της Εσθονίας από Γερμανική οικογένεια (γι αυτό στη βιβλιογραφία αναφέρεται ως Ρώσος αλλά και ως Γερμανός). 

Μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην ηλικία των 16, εισήλθε στο Πανεπιστήμιο του Dorpat, όπου σπούδασε Χημεία και Φυσική. 

Το 1823, ενώ ήταν ακόμα φοιτητής, κατάφερε να πάρει θέση γεωφυσικού επιστήμονα στην τρίτη αποστολή του Ρώσου εξερευνητή Otto von Kotzebue σε όλο τον κόσμο. Για τα επόμενα τρία χρόνια εκμεταλλεύτηκε αυτή τη μοναδική ευκαιρία που του δόθηκε να ερευνήσει γεωφυσικά φαινόμενα.

Ανακάλυψε τις περιοχές μέγιστης αλατότητας και στις δύο πλευρές του ισημερινού στον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό και μέτρησε τις διαφορές της αλατότητας μεταξύ αυτών των ωκεανών και του Ινδικού ωκεανού. 
Σε μια μεταγενέστερη αποστολή το 1829 στη νότια Ρωσία, στην περιοχή του Καυκάσου, μελέτησε τους φυσικούς πόρους της περιοχής, μέτρησε το ύψος του βουνού και το ύψος του επιπέδου της Κασπίας Θάλασσας. Μέχρι τον επόμενο αιώνα, κανείς άλλος δεν είχε πάρει τόσο ακριβείς μετρήσεις όπως ο Λέντς. 

Επιστρέφοντας στην Αγία Πετρούπολη έγινε δεκτός (μαθητεία) στην αριστοκρατική Ακαδημία Επιστημών της πόλης, αλλά το 1834 έγινε κανονικά ακαδημαϊκός. 

Το 1830 δίδαξε στο σχολείο Petrischule (δευτεροβάθμια εκπαίδευση) και το 1831 στη στρατιωτική σχολή πυροβολικού Mikhailovskaya Artillery Academy.

Από το 1831, μετά την ταυτόχρονη ανακάλυψη του φαινομένου της ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής από τον Faraday και τον Henry (ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον), ξεκίνησε την έρευνά του στον ηλεκτρομαγνητισμό. Έτσι, το 1833 διατύπωσε τον περίφημο "κανόνα του Λεντς" που συνοψίζεται στην πρόταση "τα επαγωγικά ρεύματα έχουν τέτοια φορά, ώστε να αντιτίθενται στο αίτιο που τα προκαλεί" και που εξηγείται με βάση την "αρχή διατήρησης της ενέργειας". 

Την ίδια περίοδο εργάστηκε για την εφαρμογή ορισμένων αρχών της θεωρίας της φυσικής στο μηχανολογικό σχεδιασμό, αλλά και στη διαμόρφωση προγραμμάτων οργάνωσης γεωγραφικών αποστολών. 

Το 1836 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης.

Το 1842, δουλεύοντας ανεξάρτητα από τον Joule, κατέληξε κι αυτός στο γνωστό νόμο του Joule. 

Από το 1840 μέχρι το 1863 ήταν κοσμήτορας των Μαθηματικών και της Φυσικής στο πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης. Από το 1863 και μέχρι το θάνατό του το 1865 διετέλεσε πρύτανης του πανεπιστημίου.

Πηγή: Today in Science History

Σαν σήμερα ... 1865, γεννήθηκε ο Ρώσος φυσικός Emil Lenz.

O Emil Lenz.

Σαν σήμερα, στις 12 Φεβρουαρίου 1804, γεννήθηκε στο Dorpat (τώρα Tartu) της Εσθονίας (τότε επαρχία της Livonia, περιοχή της Ρωσικής αυτοκρατορίας) ο Heinrich Friedrich Emil Lenz ή και Emil Khristianovich Lenz (ρωσικά: Эмилий Христианович Ленц). Προερχόταν από Γερμανική οικογένεια και γι' αυτό στη βιβλιογραφία αναφέρεται ως Ρώσος αλλά και ως Γερμανός. 

Όσοι εκπαιδευτικοί έχουν διδάξει ηλεκτρομαγνητισμό, έχουν αναφερθεί στον "κανόνα του Λεντς" και ίσως έχουν κάνει το εντυπωσιακό πείραμα με τους αναπηδώντες δακτύλιους ή το πείραμα με τον χάλκινο σωλήνα και το μαγνήτη. 

Μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην ηλικία των 16, ο Λεντς γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Dorpat, όπου σπούδασε Χημεία και Φυσική. 

Το 1823, ενώ ήταν ακόμα φοιτητής, κατάφερε να πάρει θέση γεωφυσικού επιστήμονα στην τρίτη εξερευνητική αποστολή του Ρώσου εξερευνητή Otto von Kotzebue. Για τα επόμενα τρία χρόνια (1823 - 1826) εκμεταλλεύτηκε αυτή τη μοναδική ευκαιρία που του δόθηκε να ερευνήσει γεωφυσικά φαινόμενα σε πολλές περιοχές του κόσμου.

Ανακάλυψε τις περιοχές μέγιστης αλατότητας και στις δύο πλευρές του ισημερινού, στον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό και μέτρησε τις διαφορές της αλατότητας μεταξύ αυτών των ωκεανών και του Ινδικού ωκεανού. Τα αποτελέσματα αυτού του ταξιδιού είναι δημοσιευμένα στην έκδοση του 1831 "Memoirs of the St. Petersburg Academy of Sciences" ("Αναμνήσεις από την Ακαδημία Επιστημών της Αγ. Πετρούπολης").

Σε μια μεταγενέστερη αποστολή το 1829 στη νότια Ρωσία, στην περιοχή του Καυκάσου, μελέτησε τους φυσικούς πόρους της περιοχής, μέτρησε το ύψος του βουνού και το ύψος του επιπέδου της Κασπίας Θάλασσας. Μέχρι τον επόμενο αιώνα, κανείς άλλος δεν είχε πάρει τόσο ακριβείς μετρήσεις, όπως ο Λέντς. 

Επιστρέφοντας στην Αγία Πετρούπολη έγινε δεκτός (δοκιμαστικά) στην αριστοκρατική  Ακαδημία Επιστημών της πόλης, αλλά το 1834 έγινε κανονικά ακαδημαϊκός. 

Το 1830 δίδαξε στο σχολείο Petrischule (δευτεροβάθμια εκπαίδευση) και το 1831 στη στρατιωτική σχολή πυροβολικού Mikhailovskaya Artillery Academy.

Από το 1831, μετά την ταυτόχρονη ανακάλυψη του φαινομένου της ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής από τον Faraday και τον Henry (ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον), ξεκίνησε την έρευνά του στον ηλεκτρομαγνητισμό. 
Έτσι, το 1833 διατύπωσε τον περίφημο "κανόνα του Λεντς" που συνοψίζεται στην πρόταση "τα επαγωγικά ρεύματα έχουν τέτοια φορά, ώστε να αντιτίθενται στο αίτιο που τα προκαλεί" και που εξηγείται με βάση την "αρχή διατήρησης της ενέργειας". 

Σχέδιο σχετικό με την εφαρμογή του κανόνα Λεντς.

Την ίδια περίοδο εργάστηκε για την εφαρμογή ορισμένων θεωρητικών αρχών της Φυσικής στο μηχανολογικό σχεδιασμό, αλλά και στη διαμόρφωση προγραμμάτων οργάνωσης γεωγραφικών αποστολών. 

Το 1836 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης.

Το 1839, έχοντας μελετήσει τη μέθοδο της ηλεκτρολυτικής επικάλυψης  (γαλβανοπλαστική), την χρησιμοποίησε για την παραγωγή μεταλλίων. Η τεχνολογία αυτή είχε εφευρεθεί από τον Γερμανό Moritz von Jacobi που εκείνη την εποχή ήταν καθηγητής στην Ακαδημία Επιστημών της Αγ. Πετρούπολης. Μαζί με το ηλεκτροτυπικό ανάγλυφο που παρήγαγε ο Jacobi την ίδια χρονιά, αυτές ήταν οι πρώτες περιπτώσεις γαλβανοπλαστικής γλυπτικής.

Το 1842, δουλεύοντας ανεξάρτητα από τον Joule, κατέληξε κι αυτός στο γνωστό νόμο του Joule. 
Από το 1840 μέχρι το 1863 ήταν κοσμήτορας των Μαθηματικών και της Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης. Από το 1863 και μέχρι το θάνατό του το 1865, διετέλεσε πρύτανης του πανεπιστημίου.

Τον Αύγουστο του 1864 ο Λεντς πήγε στην Ιταλία για ιατρικούς λόγους (είχε χρόνιο πρόβλημα με τα μάτια του). Όμως, στις 10 Φεβρουαρίου 1865 και λίγο πριν κλείσει τα 61 του χρόνια, πέθανε από εγκεφαλικό  επεισόδιο στη Ρώμη. 

Προς αναγνώριση της συμβολής του Lenz στον Ηλεκτρομαγνητισμό, η διεθνής επιστημονική κοινότητα έδωσε το σύμβολο L (αρχικό του ονόματός του) στον συντελεστή αυτεπαγωγής.
Επίσης, ένας μικρός κρατήρας στην αθέατη πλευρά της σελήνης έχει πάρει το όνομα  Lents (ή Lenz) προς τιμή του.

Πηγή: Today in Science History

Σαν σήμερα... 1804, γεννήθηκε ο Heinrich Emil Lenz.

Heinrich Friedrich Emil Lenz

Σαν σήμερα, στις 24 Φεβρουαρίου 1804 (παλαιό ημερ. 12 Φεβρουαρίου 1804), γεννήθηκε στο Dorpat (τώρα Tartu) της Εσθονίας (τότε επαρχία της Livonia, περιοχή της Ρωσικής αυτοκρατορίας) ο  Heinrich Friedrich Emil Lenz (Χάινριχ Φρίντριχ Έμιλ Λεντς) ή και Emil Khristianovich Lenz (ρωσικά: Эмилий Христианович Ленц). Προερχόταν από Γερμανική οικογένεια και γι' αυτό στη βιβλιογραφία αναφέρεται ως Ρώσος αλλά και ως Γερμανός. 

Όσοι εκπαιδευτικοί έχουν διδάξει ηλεκτρομαγνητισμό, έχουν αναφερθεί στον "κανόνα του Λεντς" και ίσως έχουν κάνει το εντυπωσιακό πείραμα με τους αναπηδώντες δακτύλιους ή το πείραμα με τον χάλκινο σωλήνα και το μαγνήτη. Ο αείμνηστος Ανδρέας Κασσέτας τον είχε χαρακτηρίσει ως  «τρίτο "αρχάγγελο" της Ηλεκτρομαγνητικής Επαγωγής» (οι άλλοι δύο ήταν ο Φαραντέι και ο Χένρι).

Γονείς του Έμιλ Λεντς ήταν ο θεολόγος καθηγητής Christian Heinrich Friedrich Lenz (1770-1817) και η Louise Elisabeth Lenz (πρώην Wolff) (1781-1830). Είχε μια μεγαλύτερη αδελφή, την Maria (1802-1804) και ένα μικρότερο αδελφό, τον  Robert (1808-1836).  

Μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με εξαιρετικές επιδόσεις, στην ηλικία των 16, ο Λεντς γράφτηκε στο  Πανεπιστήμιο του Dorpat, όπου σπούδασε Χημεία και Φυσική. 

Το 1823, ενώ ήταν ακόμα φοιτητής, κατάφερε να πάρει θέση γεωφυσικού επιστήμονα στην τρίτη εξερευνητική αποστολή του Ρώσου εξερευνητή Otto von Kotzebue με το μπρίκι (πλοίο) "Rurik". Για τα επόμενα τρία χρόνια (1823 - 1826) εκμεταλλεύτηκε αυτή τη μοναδική ευκαιρία που του δόθηκε να ερευνήσει γεωφυσικά φαινόμενα σε πολλές περιοχές του κόσμου.

Ανακάλυψε τις περιοχές μέγιστης αλατότητας και στις δύο πλευρές του ισημερινού, στον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό και μέτρησε τις διαφορές της αλατότητας μεταξύ αυτών των ωκεανών και του Ινδικού ωκεανού. Τα αποτελέσματα αυτού του ταξιδιού είναι δημοσιευμένα στην έκδοση του 1831 "Memoirs of the St. Petersburg Academy of Sciences" ("Αναμνήσεις από την Ακαδημία Επιστημών της Αγ. Πετρούπολης").
Το 1829, πήρε μέρος στην πρώτη εξερευνητική αποστολή στο όρος Elbrus στη νότια Ρωσία, στην περιοχή του Καυκάσου με την καθοδήγηση του Στρατηγού Georgy Arsenievich Emmanuel. Εκεί μελέτησε τους φυσικούς πόρους της περιοχής, μέτρησε το ύψος του βουνού και το ύψος του επιπέδου της Κασπίας Θάλασσας. Μέχρι τον επόμενο αιώνα, κανείς άλλος δεν είχε πάρει τόσο ακριβείς μετρήσεις, όπως ο Λέντς. 

Επιστρέφοντας στην Αγία Πετρούπολη έγινε δεκτός (δοκιμαστικά) στην αριστοκρατική Ακαδημία Επιστημών της πόλης, αλλά το 1834 έγινε κανονικά ακαδημαϊκός. 

Τον Ιούλιο του 1830, ο Έμιλ Λεντς παντρεύτηκε στην Αγία Πετρούπολη την Anna Lenz (πρώην von Helmersen, 1808-1893) που ήταν αδελφή του γεωλόγου Gregor von Helmersen. Το ζευγάρι απέκτησε 7 παιδιά, τον Eduard Wilhelm (1831-1859), την Antonia Auguste (1832-1845), τον Robert (1833-1903), την Maria (1835-1859), τον Alexander (1838-1884), την Emma Sophie (1841-1928) και την Olga (1845-1909). Ο Ρόμπερτ Λεντς έγινε φυσικός και επικεφαλής του Τμήματος Φυσικής του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Αγίας Πετρούπολης.

Σχέδιο σχετικό με την εφαρμογή του κανόνα Λεντς.

Το 1830 ο Λεντς δίδαξε στο Γερμανικό σχολείο Petrischule (δευτεροβάθμια εκπαίδευση) και το 1831 στη Στρατιωτική Σχολή Πυροβολικού Mikhailovskaya Artillery Academy (Ακαδημία Πυροβολικού Μιχαήλοφ).

Από το 1831, μετά την ταυτόχρονη ανακάλυψη του φαινομένου της ηλεκτρομαγνητικής επαγωγής από τον Faraday (Φαραντέι) και τον Henry (Χένρι) (ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλον), ξεκίνησε την έρευνά του στον ηλεκτρομαγνητισμό. 
Έτσι, το 1834 δημοσίευσε τον περίφημο "κανόνα του Λεντς" που συνοψίζεται στην πρόταση "τα επαγωγικά ρεύματα έχουν τέτοια φορά, ώστε να αντιτίθενται στο αίτιο που τα προκαλεί" και που εξηγείται με βάση την "αρχή διατήρησης της ενέργειας". 

Την ίδια περίοδο εργάστηκε για την εφαρμογή ορισμένων θεωρητικών αρχών της Φυσικής στο μηχανολογικό σχεδιασμό, αλλά και στη διαμόρφωση προγραμμάτων οργάνωσης γεωγραφικών αποστολών. 

Το 1833 ο Λεντς ερεύνησε τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στη μεταβολή της θερμοκρασίας ενός μεταλλικού αγωγού και της αντίστασής του. Διαπίστωσε ότι η αύξηση της θερμοκρασίας αυξάνει την αντίσταση του μεταλλικού αγωγού.

Το 1836 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης.

Το 1839, έχοντας μελετήσει τη μέθοδο της ηλεκτρολυτικής επικάλυψης (γαλβανοπλαστική), την χρησιμοποίησε για την παραγωγή μεταλλίων. Η τεχνολογία αυτή είχε εφευρεθεί από τον Γερμανό  Moritz von Jacobi που εκείνη την εποχή ήταν Καθηγητής στην Ακαδημία Επιστημών της Αγ. Πετρούπολης. Μαζί με το ηλεκτροτυπικό ανάγλυφο που παρήγαγε ο Jacobi την ίδια χρονιά, αυτές ήταν οι πρώτες περιπτώσεις γαλβανοπλαστικής γλυπτικής.

Ο Λεντς έδινε μεγάλη σημασία στη διδασκαλία της Φυσικής στο σχολείο. Το 1839 εξέδωσε το βιβλίο "Οδηγός της Φυσικής" για τα Ρωσικά Γυμνάσια, που έκανε 11 εκδόσεις.

Η πρώτη σελίδα της εργασίας του Έμιλ Λεντς στο περιοδικό Annalen der Physik und Chemie, 
(s. 2, Bd. 31) το 1834 με τίτλο "Ueber die Bestimmung der Richtung der durch elektrodynamische Vertheilung erregten galvanischen Ströme". Σ' αυτή την εργασία
γίνεται για πρώτη φορά παρουσίαση του Νόμου του Λεντς που είχε διατυπωθεί το 1833.
(Έκδοση του τόμου από τον Johann Ambrosius Barth στη Λειψία)

Το 1842, μελετώντας τη σχέση μεταξύ θερμότητας και ηλεκτρικού ρεύματος, κατέληξε κι αυτός στο γνωστό νόμο του Joule, δουλεύοντας ανεξάρτητα από τον Joule. Γι' αυτό ο νόμος λέγεται και νόμος Τζάουλ-Λεντς. Αυτός ο νόμος παρέχει μια ποσοτική σχέση με την οποία μπορούμε να μετρήσουμε τη θερμική ενέργεια στην οποία μετατρέπεται η ηλεκτρική ενέργεια σ' έναν αντιστάστη.

Επίσης έκανε πειράματα που επιβεβαιώνουν το "φαινόμενο Peltier".

Από το 1840 μέχρι το 1863 ήταν Κοσμήτορας των Μαθηματικών και της Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης. Από το 1863 και μέχρι το θάνατό του το 1865, διετέλεσε Πρύτανης του πανεπιστημίου.

Το 1851 δημοσίευσε το έργο του "Φυσική Γεωγραφία", όπου εξέταζε τη δομή του φλοιού της γης, την προέλευση και την κίνηση των πετρωμάτων που τον σχηματίζουν και εκεί έδειξε ότι ο φλοιός αλλάζει συνεχώς και ότι αυτή η διαδικασία επηρεάζει το ανάγλυφο των ηπείρων.

Η σημασία της δουλειάς του Λεντς στον Ηλεκτρομαγνητισμό περιγράφεται από τον A. Savelyev στο έργο του: "On the Works of Academician Lenz in Magnetoelectricity" ("Για τις εργασίες του Ακαδημαϊκού Λεντς στον Ηλεκτρομαγνητισμό") ( Αγία Πετρούπολη, 1854 ) και από τον V. Lebedinsky στο έργο του: "Lenz - ένας από τους ιδρυτές της επιστήμης του ηλεκτρομαγνητισμού" (περιοδικό “Electricity” 1895).

Η περιοχή Lenz Rocks στο όρος Elbrus (Ιούνιος 2011).
(Από summitpost)

Τον Αύγουστο του 1864 ο Λεντς πήγε στην Ιταλία για ιατρικούς λόγους (είχε χρόνιο πρόβλημα με τα μάτια του). Όμως, στις 10 Φεβρουαρίου 1865 και λίγο πριν κλείσει τα 61 του χρόνια, πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία στη Ρώμη. 

Προς αναγνώριση της συμβολής του Λεντς στον Ηλεκτρομαγνητισμό, η διεθνής επιστημονική κοινότητα έδωσε το σύμβολο L (αρχικό του ονόματός του) στον συντελεστή αυτεπαγωγής.
Ένας μικρός κρατήρας στην αθέατη πλευρά της σελήνης έχει πάρει το όνομα Lents (ή Lenz) προς τιμή του. Επίσης, ένα μέρος στη βόρεια πλαγιά του όρους Elbrus όπου ο Λεντς κατάφερε να σκαρφαλώσει το 1829 ονομάστηκε Lenz Rocks, σε ανάμνηση της συμμετοχής του στην αποστολή.

• Βιογραφία του Έμιλ Λεντς (ρωσικά).

• Βιογραφία του Έμιλ Λεντς (αγγλικά).

• Βίντεο με τη βιογραφία του Έμιλ Λεντς (αγγλικά, 6:59), από Encyclopedia Channel.

• Κείμενο του William M. Stone με τίτλο: "The Contributions of H. F. E. Lenz to the Science of Electromagnetism" ("Οι συνεισφορές του Λεντς στην Επιστήμη του Ηλεκτρομαγνητισμού") (δημοσίευση του 1901).

• Βίντεο παρουσίασης της Ηλεκτρομαγνητικής Επαγωγής (αγγλικά, 1:54), από Elearnin.

• Βίντεο με παρουσίαση της θεωρίας για τον Κανόνα του Λεντς, από τον Άρη Ροντούλη.

• Βίντεο με ασκήσεις πάνω στον Κανόνα του Λεντς, από τον Δαβίδ Μαλεζά.

Πηγή: Today in Science History,  wikipedia,  wayback machine,  maglab,   saint-petersburg,  what-when-how,   vk,  wikipediaru,    prabook

Σαν σήμερα ... 1871, γεννήθηκε ο διακεκριμένος Ιταλός φυσικός Giovanni Giorgi.

Ο Giovanni Giorgi.

Σαν σήμερα, στις 27 Νοεμβρίου 1871, γεννήθηκε στη Lucca της Τοσκάνης ο Giovanni  Giorgi που θεωρείται ο "πατέρας" του συστήματος μονάδων μέτρησης MKS.

Ο Giorgi αποφοίτησε το 1893 από το Πανεπιστήμιο της Ρώμης "La Sapienza" με πτυχίο μηχανικού έχοντας ως καθηγητές τους Eugenio Beltrami και Luigi Cremona. 

Δύο χρόνια αργότερα, το 1895, έστειλε στο αγγλικό περιοδικό Electrician μια κριτική ανάλυση για το σύστημα μονάδων μέτρησης που ίσχυε εκείνη την εποχή.

Το 1901 πρότεινε στην Ιταλική Ηλεκτροτεχνική Ένωση (Associazione Elettrotecnica Italiana - A.E.I.) στη Ρώμη, ένα νέο σύστημα μονάδων μέτρησης των μεγεθών (Μηχανικής, Ηλεκτρισμού, Μαγνητισμού) που στηριζόταν στην εξέλιξη του Ηλεκτρομαγνητισμού εκείνης της εποχής. Μέχρι τότε οι επιστήμονες χρησιμοποιούσαν το σύστημα cgs δεχόμενοι μόνο τρία θεμελιώδη μεγέθη (μήκος, μάζα, χρόνος με αντίστοιχες μονάδες cm, g, s) όλα προερχόμενα από τη Μηχανική. 

Ο Ιταλός φυσικός ανέπτυξε το Σύστημα Giorgi, γνωστό αργότερα με το όνομα Σύστημα mksa. Το σύστημα αυτό έκανε εισαγωγή ενός ακόμη φυσικού μεγέθους προερχόμενο από τον Ηλεκτρισμό, της Έντασης του ρεύματος. Οι μονάδες που χρησιμοποιούνταν στο σύστημα ήταν το μέτρο (m) για το μήκος, το χιλιόγραμμο (kg) για τη μάζα, το δευτερόλεπτο (s) για το χρόνο και το Αμπέρ (Α) για την ένταση του ηλεκτρικού ρεύματος. 

Ο Giovanni Giorgi το 1939.

Στα χέρια του Giorgi, οι ιδέες του Βρετανού μαθηματικού και φυσικού Oliver Heaviside έγιναν βασικά στοιχεία τόσο για την ανάπτυξη νέων λογικών περιγραφής των ηλεκτρομαγνητικών φαινομένων, όσο και για τη βελτίωση του συστήματος μονάδων μέτρησης. Το 1902 υπήρξε ανταλλαγή απόψεων ανάμεσα στον Giorgi και τον Heaviside μέσω αλληλογραφίας.
Η έμπνευση του Giorgi είχε να κάνει με το γεγονός της αντικατάστασης της τριπλέτας των θεμελιωδών μονάδων με μια παρόμοια τετράδα. Βέβαια, ο Giorgi ως τέταρτη μονάδα είχε προτείνει τη μονάδα Joule (Τζάουλ). Τελικά, είχε τη χαρά να δει τη Διεθνή Ηλεκτροτεχνική Επιτροπή (International Electrotechnical Commission, IEC) το 1935 ν' αποφασίζει την αλλαγή, με τη δημιουργία του συστήματος mks, στηριζόμενη στις δικές του απόψεις, έστω κι αν δεν αναφερόταν το όνομά του.  

Εκείνη όμως η πρόταση του 1901 από τον Giorgi, μπορεί να θεωρηθεί ως η αρχή της δημιουργίας του σημερινά εφαρμοζόμενου συστήματος μονάδων μέτρησης, που είναι γνωστό ως Διεθνές Σύστημα (Système International, SI) το οποίο καθιερώθηκε από τη Γενική Διάσκεψη Μέτρων και Σταθμών το 1960.  

Από το 1897 ως το 1906 ο Giorgi εργάστηκε ως προϊστάμενος σε ιταλικές εταιρείες κατασκευής ηλεκτρικών και μηχανικών εξαρτημάτων.
Το 1906 ανέλαβε διευθυντής του γραφείου τεχνικών υπηρεσιών του δήμου της Ρώμης, όπου παρέμεινε μέχρι το 1923. Όλο αυτό το διάστημα δεν ασχολείτο μόνο με την πρότασή του για ένα νέο σύστημα μονάδων μέτρησης, αλλά είχε και δραστηριότητα γύρω από τη θεμελιώδη φυσική. Για παράδειγμα, το 1912, άρχισε να μελετά τη σχετικότητα της κίνησης. Επιπλέον, ασχολήθηκε με την έρευνα στον τομέα της ηλεκτρικής έλξης, των ηλεκτρικών συστημάτων, των τηλεπικοινωνιών, των ηλεκτρικών και υδραυλικών μετρητών και των ηλεκτρικών μηχανημάτων.
Από το 1913 ξεκίνησε να διδάσκει φυσική και μαθηματικά τόσο στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης, όσο και στη σχολή αεροναυπηγικής. Το 1934 έγινε επικεφαλής του τμήματος Ηλεκτρικών και Τηλεφωνικών Επικοινωνιών στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης, όπου παρέμεινε μέχρι το 1940.

Ιταλικό γραμματόσημο για τον Giovanni Giorgi.

Σ' ένα κείμενό του, την εποχή που προσπαθούσε να πείσει για την ανάγκη αλλαγής του συστήματος μονάδων μέτρησης, έγραφε:
"Όσοι προηγήθηκαν από εμάς και κυρίως ο Weber, ο Maxwell και η βρετανική επιτροπή μελέτης (του συστήματος), έκαναν ένα έργο που αξίζει τον θαυμασμό μας, προσαρμόζοντας την ηλεκτρική μετρολογία σε ό,τι ήταν επιστημονικά αποδεκτό στην περίοδο μεταξύ 1850 και 1873 ... Αλλά από τότε, οι απόψεις των επιστημόνων και οι ανάγκες των ασχολουμένων έχουν υποστεί μια μεγάλη εξέλιξη ... Αυτή η μετρολογία που δημιουργήθηκε στη συνέχεια προσαρμόστηκε στο εξής θέμα: να συνδεθούν οι ηλεκτρικές μονάδες με τις μηχανικές ... Αν τώρα λέμε ότι είναι καιρός να αναθεωρήσουμε τις προηγούμενες θέσεις, δεν πρέπει να είμαστε κατηγορούμενοι για μεγάλη βιασύνη ή για έλλειψη σεβασμού: το σπουδαιότερο δίδαγμα από τους ιδρυτές της ηλεκτροφυσικής είναι να μας εμπνέουν οι διδασκαλίες τους, παρά να δεχόμαστε τα αποτελέσματά τους χωρίς συζήτηση".

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο Giorgi μετακόμισε στο Ferentino.
Το 1911 είχε παντρευτεί την Maria Niccola Ferrari κι έζησαν μαζί μέχρι το θάνατό της, το 1941, χωρίς ν' αποκτήσουν παιδιά.
Ο Giorgi είχε τιμηθεί από τη χώρα του, αλλά και από άλλες χώρες με σημαντικές διακρίσεις. Ήταν μέλος της Ιταλικής Ακαδημίας. Προς τιμήν του το "Istituto Professionale di Stato per l’Industria e l’Artigianato" - IPSIA ("Κρατικό Επαγγελματικό Ινστιτούτο Βιομηχανίας και Βιοτεχνίας") της Βερόνα έχει πάρει το όνομά του. 

Ο Giovanni Giorgi πέθανε σε ηλικία 79 ετών, στις 19 Αυγούστου 1950, στο  Castiglioncello της Τοσκάνης.

Πηγή: Today in Science History ,  www.scienzainrete.it

31 Ερωτήσεις Πολλαπλής Επιλογής για το "Εναλλασσόμενο Ρεύμα" με το πρόγραμμα Hot Potatoes.

Φυσική Γ' Λυκείου Προσανατολισμού

 Θετικών Σπουδών και Σπουδών Υγείας

Η ανάρτηση περιέχει ένα αρχείo με 31 Ερωτήσεις Πολλαπλής Επιλογής σχετικά με τo "ΕΝΑΛΛΑΣΣΟΜΕΝΟ ΡΕΥΜΑ" (α. Στρεφόμενο πλαίσιο - Εναλλασσόμενη τάση, β. Εναλλασσόμενο ρεύμα, γ. Ενεργός ένταση - Ενεργός τάση, δ. Ο νόμος του Joule - Ισχύς του εναλλασσόμενου ρεύματος) του σχολικού βιβλίου. Οι ερωτήσεις είναι φτιαγμένες με το πρόγραμμα Hot Potatoes.

Οι ερωτήσεις με αριθμό 1 - 25 προέρχονται από τα Ψηφιακά Εκπαιδευτικά Βοηθήματα (ΨΕΒ) του Υπουργείου Παιδείας.

Μπορείτε να δείτε και να κατεβάσετε το αρχείο από  ΕΔΩ.

Επίσης, μπορείτε να βρείτε τις 31 ερωτήσεις σε αρχείο word (με τις απαντήσεις)  ΕΔΩ. 

Μπορείτε ακόμη να κατεβάσετε μια προηγούμενη ανάρτηση με 30 ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής από  ΕΔΩ.

Σαν σήμερα ... 1871, γεννήθηκε ο "πατέρας" του συστήματος μονάδων MKS, Giovanni Giorgi.

Giovanni  Giorgi

Σαν σήμερα, στις 27 Νοεμβρίου 1871, γεννήθηκε στη Lucca της Τοσκάνης ο Giovanni  Giorgi που θεωρείται ο "πατέρας" του συστήματος μονάδων μέτρησης MKS, που αποτελεί πρόδρομο του σημερινού εφαρμοζόμενου Διεθνούς Συστήματος (SI).

Ο Giorgi αποφοίτησε το 1893 από το Πανεπιστήμιο της Ρώμης "La Sapienza" με πτυχίο μηχανικού έχοντας ως καθηγητές τους Eugenio Beltrami και Luigi Cremona. 

Δύο χρόνια αργότερα, το 1895, έστειλε στο αγγλικό περιοδικό Electrician μια κριτική ανάλυση για το σύστημα μονάδων μέτρησης που ίσχυε εκείνη την εποχή.

Το 1901 πρότεινε στην Ιταλική Ηλεκτροτεχνική Ένωση (Associazione Elettrotecnica Italiana - A.E.I.) στη Ρώμη, ένα νέο σύστημα μονάδων μέτρησης των μεγεθών (Μηχανικής, Ηλεκτρισμού, Μαγνητισμού) που στηριζόταν στην εξέλιξη του Ηλεκτρομαγνητισμού εκείνης της εποχής. Μέχρι τότε οι επιστήμονες χρησιμοποιούσαν το σύστημα cgs δεχόμενοι μόνο τρία θεμελιώδη μεγέθη (μήκος, μάζα, χρόνος με αντίστοιχες μονάδες cm, g, s), όλα προερχόμενα από τη Μηχανική. 

Επιστολή του Αϊνστάιν στον Giovanni  Giorgi
γραμμένη στα ιταλικά, με ημερομηνία 12 Ιουλίου 1925.
Η επιστολή ξεκινά με την προσφώνηση:
"Caro signor collega..." ("Αγαπητέ κύριε συνάδελφe").

Ο Ιταλός φυσικός ανέπτυξε το Σύστημα Giorgi, γνωστό αργότερα με το όνομα Σύστημα  mksa. Το σύστημα αυτό έκανε εισαγωγή ενός ακόμη φυσικού μεγέθους προερχόμενο από τον Ηλεκτρισμό, της Έντασης του ρεύματος. Οι μονάδες που χρησιμοποιούνταν στο σύστημα ήταν το μέτρο (m) για το μήκος, το χιλιόγραμμο (kg) για τη μάζα, το δευτερόλεπτο (s) για το χρόνο και το Αμπέρ (Α) για την ένταση του ηλεκτρικού ρεύματος. 

Ο Giovanni Giorgi το 1939.

Στα χέρια του Giorgi, οι ιδέες του Βρετανού μαθηματικού και φυσικού Oliver Heaviside  έγιναν βασικά στοιχεία τόσο για την ανάπτυξη νέων λογικών περιγραφής των ηλεκτρομαγνητικών φαινομένων, όσο και για τη βελτίωση του συστήματος μονάδων μέτρησης. Το 1902 υπήρξε ανταλλαγή απόψεων ανάμεσα στον Giorgi και τον Heaviside μέσω αλληλογραφίας.
Η έμπνευση του Giorgi είχε να κάνει με το γεγονός της αντικατάστασης της τριπλέτας των θεμελιωδών μονάδων με μια παρόμοια τετράδα. Βέβαια, ο Giorgi ως τέταρτη μονάδα είχε προτείνει τη μονάδα Joule (Τζάουλ). Τελικά, είχε τη χαρά να δει την Διεθνή Ηλεκτροτεχνική Επιτροπή (International Electrotechnical Commission, IEC) το 1935 ν' αποφασίζει την αλλαγή, με τη δημιουργία του συστήματος mks, στηριζόμενη στις δικές του απόψεις, έστω κι αν δεν αναφερόταν το όνομά του.  

Εκείνη όμως η πρόταση του 1901 από τον Giorgi, μπορεί να θεωρηθεί ως η αρχή της δημιουργίας του σημερινά εφαρμοζόμενου συστήματος μονάδων μέτρησης, που είναι γνωστό ως Διεθνές Σύστημα (Système International, SI) το οποίο καθιερώθηκε από τη Γενική Διάσκεψη Μέτρων και Σταθμών το 1960.  

O Giovanni  Giorgi στο γραφείο του σε προχωρημένη ηλικία.

Από το 1897 ως το 1906 ο Giorgi εργάστηκε ως προϊστάμενος σε ιταλικές εταιρείες κατασκευής ηλεκτρικών και μηχανικών εξαρτημάτων.
Το 1906 ανέλαβε διευθυντής του γραφείου τεχνικών υπηρεσιών του δήμου της Ρώμης, όπου παρέμεινε μέχρι το 1923. Όλο αυτό το διάστημα δεν ασχολείτο μόνο με την πρότασή του για ένα νέο σύστημα μονάδων μέτρησης, αλλά είχε και δραστηριότητα γύρω από τη θεμελιώδη φυσική. Για παράδειγμα, το 1912, άρχισε να μελετά τη σχετικότητα της κίνησης. Επιπλέον, ασχολήθηκε με την έρευνα στον τομέα της ηλεκτρικής έλξης, των ηλεκτρικών συστημάτων, των τηλεπικοινωνιών, των ηλεκτρικών και υδραυλικών μετρητών και των ηλεκτρικών μηχανημάτων.
Από το 1913 ξεκίνησε να διδάσκει φυσική και μαθηματικά τόσο στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης, όσο και στη σχολή αεροναυπηγικής. Το 1934 έγινε επικεφαλής του τμήματος Ηλεκτρικών και Τηλεφωνικών Επικοινωνιών στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης, όπου παρέμεινε μέχρι το 1940.

Ιταλικό γραμματόσημο του 1990 για τον Giovanni Giorgi.

Σ' ένα κείμενό του, την εποχή που προσπαθούσε να πείσει για την ανάγκη αλλαγής του συστήματος μονάδων μέτρησης, έγραφε:

"Όσοι προηγήθηκαν από εμάς και κυρίως ο Weber, ο Maxwell και η βρετανική επιτροπή μελέτης (του συστήματος), έκαναν ένα έργο που αξίζει τον θαυμασμό μας, προσαρμόζοντας την ηλεκτρική μετρολογία σε ό,τι ήταν επιστημονικά αποδεκτό στην περίοδο μεταξύ 1850 και 1873 ... Αλλά από τότε, οι απόψεις των επιστημόνων και οι ανάγκες των ασχολουμένων έχουν υποστεί μια μεγάλη εξέλιξη ... Αυτή η μετρολογία που δημιουργήθηκε στη συνέχεια προσαρμόστηκε στο εξής θέμα: να συνδεθούν οι ηλεκτρικές μονάδες με τις μηχανικές ... Αν τώρα λέμε ότι είναι καιρός να αναθεωρήσουμε τις προηγούμενες θέσεις, δεν πρέπει να είμαστε κατηγορούμενοι για μεγάλη βιασύνη ή για έλλειψη σεβασμού: το σπουδαιότερο δίδαγμα από τους ιδρυτές της ηλεκτροφυσικής είναι να μας εμπνέουν οι διδασκαλίες τους, παρά να δεχόμαστε τα αποτελέσματά τους χωρίς συζήτηση".

Η ομιλία του Giovanni Giorgi
"Unità razionali di elettromagnetismo"
("Ορθολογικές μονάδες ηλεκτρομαγνητισμού"),
στην Γενική Συνέλευση της Ρώμης,
κατά την σύνοδο της 13ης Οκτωβρίου 1901. 

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο Giorgi μετακόμισε στο Ferentino.
Το 1911 είχε παντρευτεί την Maria Niccola Ferrari κι έζησαν μαζί μέχρι το θάνατό της, το 1941, χωρίς ν' αποκτήσουν παιδιά.
Ο Giorgi είχε τιμηθεί από τη χώρα του, αλλά και από άλλες χώρες με σημαντικές διακρίσεις. Ήταν μέλος της Ιταλικής Ακαδημίας. Προς τιμήν του το "Istituto Professionale di Stato per l’Industria e l’Artigianato" - IPSIA ("Κρατικό Επαγγελματικό Ινστιτούτο Βιομηχανίας και Βιοτεχνίας") της Βερόνα έχει πάρει το όνομά του. 

Ο Giovanni Giorgi πέθανε σε ηλικία 79 ετών, στις 19 Αυγούστου 1950, στο  Castiglioncello της Τοσκάνης.

• Παρουσίαση των τελευταίων αλλαγών (16 Νοεμβρίου 2018) στο Διεθνές Σύστημα Μονάδων Μέτρησης, από την ιστοσελίδα physicsgg.

Πηγή: Today in Science History ,  www.scienzainrete.it