Σαν σήμερα... 1961, ο πρώτος Αμερικανός αστροναύτης Alan Shepard στο διάστημα.

Το λογότυπο της αποστολής του Freedom 7
με το όνομα του Shepard.

Σαν σήμερα, στις 5 Μαΐου 1961, η NASA (National Aeronautics and Space Administration) εκτόξευσε στο διάστημα το Mercury-Redstone 3 ή Freedom 7, το πρώτο αμερικανικό επανδρωμένο σκάφος με πλήρωμα τον πλωτάρχη του πολεμικού ναυτικού των ΗΠΑ Alan Bartlett Shepard Jr (Άλαν Μπάρτλετ Σέπαρντ Τζούνιορ). 

Η εκτόξευση έγινε από την βάση του Ακρωτηρίου Κανάβεραλ (τώρα ονομάζεται Διαστημικό Κέντρο Κένεντι) στη Φλόριντα, στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου των τότε δύο υπερδυνάμεων Η.Π.Α. και Σοβιετικής Ένωσης και κάτω από την πίεση της επιτυχημένης εκτόξευσης του κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν στις 12 Απριλίου 1961.

Ο πύραυλος Mercury-Redstone με τον οποίο
έγινε η εκτόξευση του σκάφους Freedom 7.

Έτσι, ο Alan Shepard έγινε ο πρώτος Αμερικανός αστροναύτης που βρέθηκε στο διάστημα, όχι όμως και ο πρώτος Αμερικανός που βρέθηκε σε τροχιά γύρω από τη Γη, όπως είχε γίνει με τον Γκαγκάριν. Αυτό το κατόρθωσε κάποιους μήνες αργότερα, στις 20 Φεβρουαρίου 1962, ο αστροναύτης John Glenn, αντισυνταγματάρχης τότε του σώματος των πεζοναυτών, ο οποίος με το διαστημικό σκάφος Friendship 7 (Φιλία 7) κατάφερε να κάνει 3 περιφορές της Γης σε 5 ώρες.

Ο Alan Shepard στην κάψουλα Freedom 7
πριν την εκτόξευση.

Η υποτροχιακή πτήση του σκάφους Freedom 7 κράτησε 15 λεπτά και 22 δευτερόλεπτα φτάνοντας μέχρι το ύψος των 115 μιλίων από την επιφάνεια της Γης, στη διάρκεια της οποίας ο Shepard είχε την εμπειρία της "έλλειψης βαρύτητας" για περίπου 5 λεπτά.

Η εκτόξευση του διαστημικού σκάφους έγινε στις 14:34:13 UTC με τη βοήθεια ενός πυραύλου Redstone MRLV MR-7. Αυτοί οι πύραυλοι χρησιμοποιούνταν για στρατιωτικούς σκοπούς.

2 λεπτά και 22 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευση η διαστημική κάψουλα απελευθερώθηκε από τον πύραυλο Redstone και ο αστροναύτης Shepard έχοντας την ευκαιρία να είναι από τους πρώτους ανθρώπους που έβλεπαν τη Γη από ένα τέτοιο ύψος, είπε:

"What a beautiful view" ("Τι όμορφη θέα").

Η τροχιά της πτήσης του Alan Shepard με το Freedom 7.

Το διαστημικό σκάφος είχε μάζα 1051 κιλά (2316 lb) και ανέπτυξε μέγιστη ταχύτητα περίπου 4500 μίλια ανά ώρα (ως προς το έδαφος). Αφού διάνυσε περίπου 263,1 ναυτικά μίλια (487,3 χλμ) έπεσε στον Ατλαντικό ωκεανό κοντά στις Μπαχάμες και τον Alan Shepard περισυνέλεξε το αμερικανικό πολεμικό πλοίο U.S.S. Lake Champlain. 
Κατά τη διάρκεια της πτήσης, ο Shepard παρατήρησε τη Γη και δοκίμασε το σύστημα ελέγχου της κάψουλας, στρέφοντάς την κατάλληλα, ώστε ν' αντιμετωπίσει την πολύ ισχυρή ανάπτυξη θερμοκρασίας κατά την επανείσοδό της στη γήινη ατμόσφαιρα. Δοκίμασε επίσης τα retrorockets (σύστημα πυραύλων για την μείωση της επιτάχυνσης της κάψουλας κατά την επιστροφή) αν και η κάψουλα δεν είχε αρκετή ενέργεια για να παραμείνει σε τροχιά. 

Ο Shepard τη στιγμή της ανέλκυσής του
από το ελικόπτερο διάσωσης.

Μετά την πτήση του, ο Shepard είπε με χιούμορ: "Είναι ένα πολύ αγχωτικό συναίσθημα να είσαι στο διάστημα και να ξέρεις ότι ο παράγοντας ασφάλειας ενός ατόμου καθορίστηκε  από τον χαμηλότερο πλειοδότη σε μια κρατική σύμβαση".

Ο Alan Shepard ήταν ένας από τους 110 πιλότους που, το 1959, είχαν δηλώσει εθελοντικά ότι επιθυμούσαν να συμμετέχουν στο διαστημικό πρόγραμμα Mercury της NASA, με σκοπό την οργάνωση επανδρωμένων πτήσεων στο διάστημα. Το πρόγραμμα Mercury είχε  ξεκινήσει στις 7 Οκτωβρίου 1958 κι έληξε το 1963.

Το πλήρωμα του Αμερικάνικου πλοίου διάσωσης Lake Champlain
παρακολουθεί τα τελευταία δευτερόλεπτα της πτήσης
της κάψουλας Freedom 7.

Σύμφωνα με την NASA το πρόγραμμα Mercury είχε τρεις κύριους στόχους:

1. να καταφέρει ένα επανδρωμένο διαστημόπλοιο να κάνει περιφορά της Γης,
2. να διερευνηθεί η ικανότητα ενός ανθρώπου να λειτουργεί ενώ βρίσκεται στο διάστημα και
3. να καταφέρουν να ανακτήσουν τόσο τον αστροναύτη όσο και την διαστημική κάψουλα, που μετέφερε το πλήρωμα, με ασφάλεια κατά την επιστροφή τους στη Γη. 

Μέσα σε 5 χρόνια, η NASA κατάφερε να πετύχει και τους τρεις στόχους του προγράμματος. Αυτό που δεν κατάφερε ήταν οι ΗΠΑ να προηγηθούν της Σοβιετικής Ένωσης, τουλάχιστον εκείνη την περίοδο.
Η NASA επέλεξε συνολικά επτά πιλότους για να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα. 

Οι πρώτοι 7 αστροναύτες του προγράμματος Mercury
ποζάρουν για το επίσημο πορτρέτο της NASA τον Ιούλιο 1962,
στο Johnson Space Center, στο Χιούστον του Τέξας.

Πίσω σειρά: Alan Shepard, Gus Grissom, Gordon Cooper.

Εμπρός σειρά: Wally Schirra, Deke Slayton, John Glenn 

και Scott Carpenter.

Γιατί όμως επελέγη ο Alan Shepard κι όχι κάποιος άλλος από τους έξι;
Για πολλούς Αμερικανούς που κινούνταν κοντά σε δημόσιους και κυβερνητικούς κύκλους, ο John Glenn θα έπρεπε να γίνει ο πρώτος αστροναύτης που θα έβγαινε στο διάστημα και βέβαια ο ίδιος ο Glenn συμφωνούσε πλήρως με αυτήν την άποψη.
O John Glenn ήταν το τυπικό δείγμα της τελειότητας˙ δεν έπινε, δεν κάπνιζε, δεν έκανε τρέλες, ήταν φωτογενής, σύμβολο πατριωτισμού, εξαιρετικός πιλότος, γυμνασμένος, αφοσιωμένος στο στόχο του και είχε αναλάβει επικεφαλής εκπρόσωπος της ομάδας.
Ο Shepard έκανε φιλότιμη προσπάθεια ν' ανταποκριθεί στις απαιτήσεις που είχε το πρόγραμμα για την φυσική του κατάσταση. Σταμάτησε το κάπνισμα, έκανε δίαιτα για να διατηρήσει το βάρος του κάτω από το όριο των 81 κιλών (180 pounds) και υιοθέτησε μεγάλο μέρος της καθημερινής ρουτίνας που ακολουθούσε ο John Glenn για τη διατήρηση καλής φυσικής κατάστασης. Ωστόσο, δεν εγκατέλειψε τα κοκτέιλ του. Από την άλλη, είχε την υψηλότερη στρατιωτική βαθμολογία ανάμεσα σ' όλους, έχαιρε μεγάλης εκτίμησης ως πιλότος νέων αεροσκαφών (test pilot) και ήταν ο μοναδικός του πρόγραμματος με πτυχίο.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ John Kennedy υποδέχεται στον Λευκό
Οίκο τον Alan Shepard ως εθνικό ήρωα και πρωτοπόρο
 στην εξερεύνηση του διαστήματος. Πίσω από τον πρόεδρο
 διακρίνονται αστροναύτες και στελέχη της NASA.

Όταν ήρθε η ώρα για την οριστική επιλογή, ο Robert R. Gilruth, επικεφαλής του προγράμματος, ζύγισε πολύ προσεκτικά την εικόνα που είχαν παρουσιάσει οι αστροναύτες κατά την διάρκεια της εκπαίδευσης, αλλά και τα αποτελέσματα που είχαν δώσει στις διάφορες δοκιμασίες (τεχνική κατάρτιση, μηχανική κατάρτιση, ψυχολογικά). Ακόμη, ο Gilruth ζήτησε από τους ίδιους τους υποψήφιους να σημειώσουν το όνομα (εκτός του δικού τους) αυτού που θεωρούσαν ως πιο κατάλληλο να είναι ο πρώτος αστροναύτης στο διάστημα.
Έτσι, στις 19 Ιανουαρίου 1961, ανακοίνωσε επίσημα ότι ο Alan Shepard θα ήταν ο πρώτος Αμερικανός που θα ταξίδευε στο διάστημα, έχοντας ως πρώτο αναπληρωματικό τον Gus Grissom και δεύτερο αναπληρωματικό τον John Glenn. 
Όλοι οι αστροναύτες εξεπλάγησαν με την επιλογή και βέβαια έξι από αυτούς ήταν εξαιρετικά απογοητευμένοι, με περισσότερο απ' όλους τον Glenn. Ο Glenn απευθύνθηκε στον Gilruth προσπαθώντας να τον κάνει ν' αλλάξει γνώμη και όταν δεν το κατάφερε, στράφηκε προς τον επικεφαλής της NASA James Webb, χωρίς όμως επιτυχία. Η απόφαση ήταν οριστική και αμετάκλητη.

Το εξώφυλλο του περιοδικού TIME στις 12 Μαΐου 1961
με αφιέρωμα στον πρωτοπόρο αστροναύτη Alan Shepard.

Παραλίγο ο Shepard θα γινόταν ο πρώτος άνθρωπος που θα έβγαινε στο διάστημα, γιατί αρχικά η πτήση του ήταν προγραμματισμένη για τις 6 Μαρτίου 1961 (ο Γκαγκάριν πέταξε στις 12 Απριλίου 1961). Όμως, εκείνη η εκτόξευση αναβλήθηκε γιατί υπήρχαν μηχανικά προβλήματα.

Το 2017, η 5η Μαΐου καθιερώθηκε στις ΗΠΑ ως National Astronaut Day (Εθνική Ημέρα για τον Αστροναύτη), φόρος τιμής στην πρώτη πετυχημένη επανδρωμένη αμερικάνικη διαστημική πτήση.
Ο Alan Shepard πέθανε στις 21 Ιουλίου 1998, αφού πρόλαβε να γίνει ο πρώτος άνθρωπος που έπαιξε γκολφ στη Σελήνη, συμμετέχοντας στην αποστολή Apollo 14 ως κυβερνήτης.
5 μήνες  μετά την πτήση, η NASA πρόσφερε την διαστημική κάψουλα Freedom 7 στο Εθνικό Μουσείο Smithsonian. Εκεί παρέμεινε στο National Air and Space Museum μέχρι το 1998, οπότε μεταφέρθηκε στην Ναυτική Ακαδημία στην  Annapolis του Maryland.

Η κάψουλα του Freedom 7 στην Ναυτική Ακαδημία των ΗΠΑ.

• Βίντεο που περιέχει πολλά στοιχεία για την πτήση του Freedom 7 (προετοιμασία, εκτόξευση, επιστροφή, διάσωση) (αγγλικά, 28:41).

• Βίντεο αφιερωμένο στην πρώτη πτήση του Shepard από τα αρχεία του AP (αγγλικά, 4:32).

• Βίντεο της NASA αφιερωμένο στον Alan Shepard (αγγλικά, 9:37).

• Βίντεο με τον Alan Shepard να διηγείται πώς έπαιξε γκολφ στη Σελήνη (αγγλικά, 3:26).

• Βίντεο της NASA αφιερωμένο στην αποστολή Mercury-Redstone 3 (αγγλικά, 28:13). 

Πηγή: Today in Science History, spacecenter.org, WIKIPEDIA,  realclearhistory.com    

Σαν σήμερα... 50 χρόνια από την πρώτη μπαλιά γκολφ στη Σελήνη.

Σε πρώτο πλάνο διακρίνεται ο Alan Shepard 
έχοντας το μπαστούνι του γκολφ ακόμη 
σηκωμένο, αφού χτύπησε την πρώτη μπάλα. 

Σαν σήμερα, 50 χρόνια πίσω στις 6 Φεβρουαρίου 1971, ο Alan Shepard αστροναύτης της NASA και διοικητής της αποστολής Apollo 14 στη Σελήνη, κτύπησε μια μπάλα του γκολφ για πρώτη φορά στο έδαφος της Σελήνης και γενικότερα στο διάστημα (αργότερα επαναλήφθηκε).

Ας πάρουμε όμως το θέμα από λίγο νωρίτερα.

Στις 31 Ιανουαρίου 1971 το Apollo 14 εκτοξεύθηκε από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι για ένα 9μερο ταξίδι στη Σελήνη έχοντας ως πλήρωμα τον Alan Shepard (διοικητής), τον Stuart Roosa (πιλότος του διαστημοπλοίου) και τον Edgar Mitchell (πιλότος της σεληνακάτου).

Στις 5 Φεβρουαρίου η σεληνάκατος με πλήρωμα τους Shepard και Mitchell προσεληνώθηκε. Παρέμειναν στην επιφάνεια της Σελήνης 33,5 ώρες και εργάστηκαν έξω από τη σεληνάκατο περίπου 9,5 ώρες κάνοντας δύο περιπάτους (EVA). Στη διάρκεια της παραμονής τους συνέλεξαν 42,8 κιλά σεληνιακών πετρωμάτων και εκτέλεσαν μια σειρά προγραμματισμένων πειραμάτων.

Μινιατούρες του Shepard με το μπαστούνι του γκολφ.

Όμως ο Shepard, φανατικός παίκτης του γκολφ, είχε σκεφθεί να "παίξει" γκολφ στη Σελήνη. Έτσι, αφού πήρε το μπαστούνι του γκολφ από  ένα κλαμπ γκολφ στο Χιούστον, το κάλυψε με μια κάλτσα και το έκρυψε μέσα σε υλικό που προοριζόταν για τη συλλογή των πετρωμάτων. Μόνο λίγοι άνθρωποι της ΝΑSΑ γνώριζαν το σχέδιο του Shepard.

Ο Shepard κτύπησε 2 μπάλες του γκολφ. Η πρώτη δεν πήγε πολύ μακριά (να σκεφτούμε ότι η Σελήνη δεν έχει ατμόσφαιρα και η βαρύτητα είναι μικρότερη αυτής της Γης), αλλά με τη δεύτερη είχε ένα καλό κτύπημα. Μάλιστα, ακούγεται στο video να λέει ότι πάει "miles and miles and miles" ("μίλια και μίλια και μίλια"). 

Από υπολογισμούς που έχουν γίνει θα μπορούσε η μπάλα να έχει πάει για περισσότερο από 2,5 μίλια και να έχει μείνει στο διάστημα για περίπου 70 δευτερόλεπτα. Όμως στην πραγματικότητα, η απόσταση που διάνυσε η μπάλα δεν πρέπει να ξεπέρασε το 1 μίλι.

Αναμνηστική μπάλα του γκολφ για το 
κτύπημα του Shepard στη Σελήνη, 
από την εταιρεία SPALDING.

Ένα μέρος του διαλόγου που είχε ο Shepard  με το Κέντρο Ελέγχου στο Χιούστον, σύμφωνα με το αντίγραφο της NASA, ήταν το παρακάτω:

"Χιούστον, ενώ κοιτάζετε εκεί ψηλά, ίσως θα αναγνωρίζετε ότι αυτό που έχω στο χέρι μου είναι το πάνω μέρος του χώρου συλλογής των δειγμάτων που θα φέρουμε πίσω. Έτσι, τυχαίνει να υπάρχει στον πάτο του ένα γνήσιο εξάρι σίδερο (μπαστούνι). Στο αριστερό μου χέρι, έχω ένα μικρό λευκό σφαιρίδιο που είναι γνωστό σε εκατομμύρια Αμερικανούς. Θα το αφήσω κάτω. Δυστυχώς, το κοστούμι είναι τόσο σκληρό, που δεν μπορώ να το κάνω και με τα δύο χέρια, αλλά θα προσπαθήσω να κάνω ένα ελαφρύ χτύπημα sand-trap (εξήγηση: τύπος κτυπήματος της μπάλας του γκολφ)."

Μπορούμε να δούμε τη μία μπάλα νότια από το "ακόντιο" που άφησε ο Mitchel. Στην πραγματικότητα το"ακόντιο" ήταν καταγραφέας του ηλιακού ανέμου (Solar Wind Collector). 

Σε συνέντευξή του ο Shepard είχε πει ότι η άλλη μπάλα είχε πάει κοντά στην περιοχή όπου είχαν τοποθετήσει τον επιστημονικό τους εξοπλισμό (Apollo Lunar Surface Experiment Package, ALSEP) που βρισκόταν σε απόσταση περίπου 200 μέτρων από τη σεληνάκατο.

Μπάλα του γκολφ με αυτόγραφο του Shepard.

To 1974 o Shepard προσέφερε το μπαστούνι του γκολφ που χρησιμοποίησε στη Σελήνη στο μουσείο  της Ένωσης Γκολφ των ΗΠΑ. Ένα αντίγραφο του μπαστουνιού βρίσκεται στο Ίδρυμα Smithsonian, στην Ουάσιγκτον. 

Ο Alan Shepard έφυγε από τη ζωή στις 21 Ιουλίου 1998 σε ηλικία 75 ετών.

Ο Edgar Mitchell επίσης έφυγε από τη ζωή στις 4 Φεβρουαρίου 2016.

• Δείτε το βίντεο της NASA που φαίνεται ο Shepard να κτυπά τις μπάλες του γκολφ.

• Βίντεο με την τελευταία συνέντευξη που έδωσε ο Alan Shepard στις 2 Φεβρουαρίου 1998 (αγγλικά, 1:28:00).

Πηγή: Today in Science History, usatoday,  aps

Σαν σήμερα ... 1961, ο πρώτος Αμερικανός αστροναύτης στο διάστημα.

Alan Bartlett Shepαrd, Jr.

Σαν σήμερα, στις 5 Μαΐου 1961, η NASA εκτόξευσε το Freedom 7, το πρώτο αμερικανικό επανδρωμένο σκάφος στο διάστημα με πλήρωμα τον πλωτάρχη του πολεμικού ναυτικού των ΗΠΑ Alan Bartlett Shepard Jr (Άλαν Μπάρτλετ Σέπαρντ Τζούνιορ). 

Η εκτόξευση έγινε από την βάση του Ακρωτηρίου Κανάβεραλ (τώρα ονομάζεται Διαστημικό Κέντρο Κένεντι) στη Φλόριντα, στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου των τότε δύο υπερδυνάμεων Η.Π.Α. και Σοβιετικής Ένωσης και κάτω από την πίεση της επιτυχημένης εκτόξευσης του κοσμοναύτη Γιούρι Γκαγκάριν στις 12 Απριλίου 1961.

Έτσι, ο Alan Shepard έγινε ο πρώτος Αμερικανός αστροναύτης που βρέθηκε στο διάστημα, όχι όμως και ο πρώτος Αμερικανός που βρέθηκε σε τροχιά γύρω από τη Γη, όπως είχε γίνει από τον Σοβιετικό Γιούρι Γκαγκάριν. Αυτό το κατόρθωσε λίγους μήνες αργότερα, στις 20 Φεβρουαρίου 1962, ο αστροναύτης John Glenn,  αντισυνταγματάρχης τότε του σώματος των πεζοναυτών, ο οποίος με το διαστημικό σκάφος Friendship 7 (Φιλία 7) κατάφερε να κάνει 3 περιφορές της Γης σε 5 ώρες.

Alan Bartlett Shepard, Jr.
(20 Απριλίου 1961)

Η υποτροχιακή πτήση του σκάφους Freedom 7 κράτησε 15 λεπτά και 22 δευτερόλεπτα φτάνοντας μέχρι το ύψος των 115 μιλίων από την επιφάνεια της Γης, στη διάρκεια της οποίας ο Shepard είχε την εμπειρία της "έλλειψης βαρύτητας" για περίπου 5 λεπτά.

Η εκτόξευση του διαστημικού σκάφους έγινε στις 14:34:13 UTC με τη βοήθεια ενός πυραύλου Redstone MRLV MR-7. 

2 λεπτά και 22 δευτερόλεπτα μετά την εκτόξευση η διαστημική κάψουλα απελευθερώθηκε από τον πύραυλο Redstone και ο αστροναύτης Shepard έχοντας την ευκαιρία να είναι από τους πρώτους ανθρώπους που έβλεπαν τη Γη από ένα τέτοιο ύψος, είπε: "What a beautiful view" ("Τι όμορφη θέα").

Το διαστημικό σκάφος είχε μάζα 1051 κιλά (2316 lb) και ανέπτυξε μέγιστη ταχύτητα περίπου 4500 μίλια ανά ώρα (ως προς το έδαφος). Αφού διάνυσε περίπου 302 μίλια έπεσε στον Ατλαντικό ωκεανό και τον Alan Shepard περισυνέλεξε το αμερικανικό πολεμικό πλοίο Lake Champlain. 

Η τροχιά της πτήσης του Alan Shepard με το Freedom 7.

Μετά την πτήση του, ο αστροναύτης είπε με χιούμορ: "Είναι ένα πολύ αγχωτικό συναίσθημα να είσαι στο διάστημα και να ξέρεις ότι ο παράγοντας ασφάλειας ενός ατόμου καθορίστηκε από τον χαμηλότερο πλειοδότη σε μια κρατική σύμβαση".

Ο Alan Shepard ήταν ένας από τους 110 πιλότους που, το 1959, είχαν δηλώσει εθελοντικά ότι επιθυμούσαν να συμμετέχουν στο διαστημικό πρόγραμμα  Mercury της NASA, με σκοπό την οργάνωση επανδρωμένων πτήσεων στο διάστημα. 

Η NASA επέλεξε συνολικά επτά πιλότους για να συμμετάσχουν στο πρόγραμμα. Όλοι πέρασαν ένα αυστηρό πρόγραμμα εκπαίδευσης, προτού η NASA αποφασίσει ο Shepard να γίνει ο πρώτος Αμερικανός που θα ταξιδέψει στο διάστημα.

Οι πρώτοι 7 αστροναύτες του προγράμματος Mercury
ποζάρουν για το επίσημο πορτρέτο της NASA τον Ιούλιο 1962,
στο Johnson Space Center, στο Χιούστον του Τέξας.
Πίσω σειρά: Alan Shepard, Gus Grissom, Gordon Cooper.
Εμπρός σειρά: Wally Schirra, Deke Slayton, John Glenn και Scott Carpenter.

Ένα βίντεο αφιερωμένο στην πρώτη πτήση του Shepard (στα αγγλικά, 14.41).

Πηγή: Today in Science History

Σαν σήμερα... 1971 ο Alan Shepard "παίζει" γκολφ στη Σελήνη για πρώτη φορά.

Σαν σήμερα, στις 6 Φεβρουαρίου 1971, ο Alan Shepard αστροναύτης της NASA και διοικητής της αποστολής Apollo 14 στη Σελήνη, κτύπησε μπάλα του γκολφ για πρώτη φορά στο έδαφος της Σελήνης και γενικότερα στο διάστημα (αργότερα έχει συμβεί πάλι).

Ας πάρουμε όμως το θέμα από λίγο νωρίτερα.

Στις 31 Ιανουαρίου 1971 το Apollo 14 εκτοξεύθηκε από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι για ένα 9μερο ταξίδι στη Σελήνη έχοντας ως πλήρωμα τον Alan Shepard (διοικητής), τον Stuart Roosa (πιλότος του διαστημοπλοίου) και τον Edgar Mitchell (πιλότος της σεληνακάτου).

Στις 5 Φεβρουαρίου η σεληνάκατος με πλήρωμα τους Shepard και Mitchell προσεληνώθηκε. Παρέμειναν στην επιφάνεια της Σελήνης 33,5 ώρες και εργάστηκαν έξω από τη σεληνάκατο περίπου 9,5 ώρες κάνοντας δύο περιπάτους (EVA). Στη διάρκεια της παραμονής τους συνέλεξαν 42,8 κιλά σεληνιακών πετρωμάτων και εκτέλεσαν μια σειρά προγραμματισμένων πειραμάτων.

Όμως ο Shepard, φανατικός παίκτης του γκολφ, είχε σκεφθεί να "παίξει" γκολφ στη Σελήνη. Έτσι, αφού πήρε το μπαστούνι του γκολφ από  ένα κλαμπ γκολφ στο Χιούστον, το κάλυψε με μια κάλτσα και το έκρυψε μέσα σε υλικό που προοριζόταν για τη συλλογή των πετρωμάτων. Μόνο λίγοι άνθρωποι της ΝΑSΑ γνώριζαν το σχέδιο του Shepard.

Ο Shepard κτύπησε 2 μπάλες του γκολφ. Η πρώτη δεν πήγε πολύ μακριά (να σκεφτούμε ότι η Σελήνη δεν έχει ατμόσφαιρα και η βαρύτητα είναι μικρότερη αυτής της Γης), αλλά με τη δεύτερη είχε ένα καλό κτύπημα. Μάλιστα, ακούγεται στο video να λέει ότι πάει "miles and miles and miles". 

Από υπολογισμούς που έχουν γίνει θα μπορούσε η μπάλα να έχει πάει για περισσότερο από 2,5 μίλια και να έχει μείνει στο διάστημα για περίπου 70 δευτερόλεπτα. Όμως στην πραγματικότητα, η απόσταση που διάνυσε η μπάλα δεν πρέπει να ξεπέρασε το 1 μίλι.

Μπορούμε να δούμε τη μία μπάλα νότια από το "ακόντιο" που άφησε ο Mitchel. Στην πραγματικότητα το"ακόντιο" ήταν καταγραφέας του ηλιακού ανέμου (Solar Wind Collector). 

Σε συνέντευξή του ο Shepard είχε πει ότι η άλλη μπάλα είχε πάει κοντά στην περιοχή όπου είχαν τοποθετήσει τον επιστημονικό τους εξοπλισμό (Apollo Lunar Surface Experiment Package, ALSEP) που βρισκόταν σε απόσταση περίπου 200 μέτρων από τη σεληνάκατο.

To 1974 o Shepard προσέφερε το μπαστούνι του γκολφ που χρησιμοποίησε στη Σελήνη στο μουσείο της Ένωσης Γκολφ των ΗΠΑ. Ένα αντίγραφο του μπαστουνιού βρίσκεται στο Ίδρυμα Smithsonian, στην Ουάσιγκτον. 

Ο Alan Shepard έφυγε από τη ζωή στις 21 Ιουλίου 1998 σε ηλικία 75 ετών.

Ο Edgar Mitchell επίσης έφυγε από τη ζωή στις 4 Φεβρουαρίου 2016.

Δείτε το βίντεο της NASA που φαίνεται ο Shepard να κτυπά τις μπάλες του γκολφ.

Πηγή: Today in Science History

Σαν σήμερα... 1971 η πρώτη μπαλιά γκολφ στο διάστημα.

Σαν σήμερα, στις 6 Φεβρουαρίου 1971, ο Alan Shepard αστροναύτης της NASA και διοικητής της αποστολής Apollo 14 στη Σελήνη, κτύπησε μπάλα του γκολφ για πρώτη φορά στο έδαφος της Σελήνης και γενικότερα στο διάστημα (αργότερα έχει συμβεί πάλι).

Ας πάρουμε όμως το θέμα από λίγο νωρίτερα.

Στις 31 Ιανουαρίου 1971 το Apollo 14 εκτοξεύθηκε από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι για ένα 9μερο ταξίδι στη Σελήνη έχοντας ως πλήρωμα τον Alan Shepard (διοικητής), τον Stuart Roosa (πιλότος του διαστημοπλοίου) και τον Edgar Mitchell (πιλότος της σεληνακάτου).

Στις 5 Φεβρουαρίου η σεληνάκατος με πλήρωμα τους Shepard και Mitchell προσεληνώθηκε. Παρέμειναν στην επιφάνεια της Σελήνης 33,5 ώρες και εργάστηκαν έξω από τη σεληνάκατο περίπου 9,5 ώρες κάνοντας δύο περιπάτους (EVA). Στη διάρκεια της παραμονής τους συνέλεξαν 42,8 κιλά σεληνιακών πετρωμάτων και εκτέλεσαν μια σειρά προγραμματισμένων πειραμάτων.

Όμως ο Shepard, φανατικός παίκτης του γκολφ, είχε σκεφθεί να "παίξει" γκολφ στη Σελήνη. Έτσι, αφού πήρε ένα μπαστούνι του γκολφ από  ένα κλαμπ γκολφ στο Χιούστον, το κάλυψε με μια κάλτσα και το έκρυψε μέσα σε υλικό που προοριζόταν για τη συλλογή των πετρωμάτων. Μόνο λίγοι άνθρωποι της ΝΑSΑ γνώριζαν το σχέδιο του Shepard.

Ο Shepard κτύπησε 2 μπάλες του γκολφ. Η πρώτη δεν πήγε πολύ μακριά (να σκεφτούμε ότι η Σελήνη δεν έχει ατμόσφαιρα και η βαρύτητα είναι μικρότερη αυτής της Γης), αλλά με τη δεύτερη είχε ένα καλό κτύπημα. Μάλιστα, ακούγεται στο video να λέει ότι πάει "miles and miles and miles". 

Από υπολογισμούς που έχουν γίνει θα μπορούσε η μπάλα να έχει πάει για περισσότερο από 2,5 μίλια και να έχει μείνει στο διάστημα για περίπου 70 δευτερόλεπτα. Όμως στην πραγματικότητα, η απόσταση που διάνυσε η μπάλα δεν πρέπει να ξεπέρασε το 1 μίλι.

Μπορούμε να δούμε τη μία μπάλα νότια από το "ακόντιο" που άφησε ο Mitchel. Στην πραγματικότητα το"ακόντιο" ήταν καταγραφέας του ηλιακού ανέμου (Solar Wind Collector). 

Σε συνέντευξή του ο Shepard είχε πει ότι η άλλη μπάλα είχε πάει κοντά στην περιοχή όπου είχαν τοποθετήσει τον επιστημονικό τους εξοπλισμό (Apollo Lunar Surface Experiment Package, ALSEP) που βρισκόταν σε απόσταση περίπου 200 μέτρων από τη σεληνάκατο.

To 1974 o Shepard προσέφερε το μπαστούνι του γκολφ που χρησιμοποίησε στη Σελήνη στο μουσείο της Ένωσης Γκολφ των ΗΠΑ. Ένα αντίγραφο του μπαστουνιού βρίσκεται στο Ίδρυμα Smithsonian, στην Ουάσιγκτον. 

Ο Alan Shepard έφυγε από τη ζωή στις 21 Ιουλίου 1998 σε ηλικία 75 ετών.

Ο Edgar Mitchell επίσης έφυγε από τη ζωή στις 4 Φεβρουαρίου 2016.

Πηγή: Today in Science History

Σαν σήμερα ... τιμή για τα 50 χρόνια που ο άνθρωπος πάτησε το πόδι του στη Σελήνη.

Το λογότυπο της NASA (2018) για τα
50 χρόνια του προγράμματος APOLLO.

Από σήμερα και στη διάρκεια του επόμενου 15μερου πρόκειται να κάνω μερικές αναρτήσεις, όλες για ένα κοινό σκοπό, να θυμήσω και να τιμήσω όλους τους ανθρώπους, άνδρες και γυναίκες, που δούλεψαν σκληρά, μερικοί θυσιάζοντας τη ζωή τους, προκειμένου να γίνει πραγματικότητα το όνειρο του ανθρώπου, να πατήσει στη Σελήνη, στο Φεγγάρι της Γης.

Μέσα από τις αναρτήσεις θα προσπαθήσω να παρουσιάσω καίριες στιγμές του συνολικού έργου, εστιάζοντας περισσότερο στην αποστολή του Apollo 11, που για πρώτη φορά έφερε τον άνθρωπο στο έδαφος της Σελήνης. Φέτος γιορτάζουμε τα 50 χρόνια από αυτό το σημαντικό τεχνολογικό επίτευγμα του ανθρώπου. 

Γεγονός είναι ότι το βλεμμα του ανθρώπου ήταν στραμμένο προς τη Σελήνη από παλιά. Ας θυμηθούμε το πολύ γνωστό, από το 1865, έργο του Ιουλίου Βερν, "De la Terre à la Lune" ("Από τη Γη στη Σελήνη"), αλλά και την καταπληκτική γαλλική ταινία του 1902 "Voyage dans la Lune" ("Ταξίδι προς τη Σελήνη") του Georges Méliès.   

Δείτε την ταινία "Voyage dans la Lune" από το YouTube

(βωβή, 12:52)

Όμως, η κινητοποίηση για τη μετάβαση του ανθρώπου στη Σελήνη και πιο συγκεκριμένα η έγκριση του σχεδίου Apollo (Απόλλων) που επέτρεψε στους Αμερικανούς να φτάσουν πρώτοι εκεί, πρακτικά δόθηκε με την ομιλία του προέδρου των ΗΠΑ John F. Kennedy στις 25 Μαΐου 1961. Η ομιλία είχε τον τίτλο "Επείγουσες εθνικές ανάγκες", έγινε στο Κογκρέσο των ΗΠΑ, αλλά απευθυνόταν προς όλο το Αμερικάνικο έθνος. 

Από την ομιλία του John F. Kennedy
στο Κογκρέσο, στις 25 Μαΐου 1961.

Μεταξύ άλλων είπε ο Kennedy εκείνη την ημέρα:

"Πιστεύω ότι αυτό το έθνος πρέπει να δεσμευτεί για να πετύχει το στόχο, πριν από το τέλος αυτής της δεκαετίας να έχει προσεδαφίσει έναν άνθρωπο στη Σελήνη και να τον έχει γυρίσει στη Γη με ασφάλεια..... Προτείνουμε να επιταχυνθεί η δημιουργία του κατάλληλου σεληνιακού διαστημικού σκάφους. Προτείνουμε να δημιουργηθούν εναλλακτικά υγρά και στερεά καύσιμα, πολύ ισχυρότερα από όσα έχουν δημιουργηθεί μέχρι σήμερα, μέχρι (να βρεθεί) αυτό που θα είναι ανώτερο. Προτείνουμε πρόσθετους πόρους για τη δημιουργία άλλων κινητήρων και για μη επανδρωμένες εξερευνήσεις ...

Αλλά η πραγματικότητα θα είναι, ότι δεν θα πάει ένας άνθρωπος στη Σελήνη αν καταφέρουμε να υλοποιήσουμε αυτή την απόφαση, θα είναι ένα ολόκληρο έθνος (που θα πάει). Για όλους εμάς, πρέπει να εργαστούμε για να τον βάλουμε εκεί."

Δείτε το βίντεο της ομιλίας του John F. Kennedy 

στο Κογκρέσο, στις 25 Μαΐου 1961 (5:06). 

Στις τρεις πρώτες αναρτήσεις θα παρουσιάσω 

• "20 σημαντικά και … ασήμαντα γεγονότα από το διαστημικό πρόγραμμα Apollo"

(5 γεγονότα σ' αυτή την ανάρτηση και τα υπόλοιπα στις 2 επόμενες, που θα γίνουν σε λίγες μέρες).

Ακόμη, σ' αυτές τις τρεις αναρτήσεις θα παρουσιάσω 

• "Τα πληρώματα των αποστολών Apollo" 

(σ' αυτή την ανάρτηση τα πληρώματα των αποστολών μέχρι το Apollo 7 και τα υπόλοιπα στις 2 επόμενες, μέχρι το τελευταίο Apollo 17.)

"20 σημαντικά και … ασήμαντα γεγονότα από το διαστημικό πρόγραμμα Apollo" (1ο μέρος)

1.  Η επιλογή του ονόματος για το πρώτο διαστημικό πρόγραμμα.

Όταν η NASA και η Ομάδα Διαστημικών Δραστηριοτήτων (Space Task Group) έψαχναν ιδέες για το όνομα που θα έδιναν στο πρώτο επανδρωμένο δορυφορικό πρόγραμμα, αρχικά επέλεξαν το όνομα "Project Astronaut" («Πρόγραμμα Αστροναύτης»), θέλοντας να τονίσουν τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα της αποστολής. Τελικά αυτό το όνομα απορρίφθηκε γιατί μπορεί «να οδηγούσε σε υπερβολική έμφαση του ανθρώπινου παράγοντα» σε μια τέτοια αποστολή.

Αντ’ αυτού επιλέχθηκε το όνομα «Mercury» («Υδράργυρος», αλλά και «Ερμής»).  Ήταν μια λέξη που αναφερόταν σε οικεία πράγματα για το αμερικανικό κοινό, αφού ο υδράργυρος ήταν γνωστός από τα θερμόμετρα, αλλά ακόμη η λέξη παράπεμπε και στο γνωστό τύπο αυτοκινήτου της εταιρείας Ford. Επιπλέον θα μπορούσε να είναι ελκυστικός τίτλος, αφού ήταν το όνομα ενός ελληνορωμαϊκού θεού που λειτουργούσε ως αγγελιοφόρος.

Το αρχικό λογότυπο (αρχές δεκαετίας '60)
του προγράμματος APOLLO της NASA.

Το πρόγραμμα Mercury προχώρησε και κατάφερε να πραγματοποιήσει 6 επανδρωμένες πτήσεις, ξεκινώντας από την 15λεπτη εκτόξευση του Alan Shepard στις 5 Μαΐου 1961 με την κάψουλα Freedom 7 και φτάνοντας στις 34 ώρες στο διάστημα του Gordon Cooper στις 15 Μαΐου 1963 με το διαστημόπλοιο Faith 7.

Καθώς η NASA άρχισε να κοιτάζει τη συνέχεια των αποστολών του προγράμματος, αναγνώρισε ότι το όνομα Mercury καθιέρωσε μια μυθολογική προσέγγιση για την επόμενη επιλογή της.

Τότε, ο Δρ. Abe Silverstein, διευθυντής προγραμμάτων διαστημικών πτήσεων της NASA, πρότεινε το όνομα του θεού Apollo (Απόλλων). Στο πρώτο άκουσμα το όνομα  μπορεί να φαίνεται ως μια περίεργη επιλογή για ένα σεληνιακό πρόγραμμα, αφού ο Απόλλων συνδέεται παραδοσιακά με τον Ήλιο και όχι με τη Σελήνη. Όμως, ο Silverstein θεώρησε ότι η εικόνα του "Απόλλωνα που οδήγησε το άρμα του κατά μήκος του Ήλιου ήταν κατάλληλη για την μεγάλη κλίμακα του προτεινόμενου προγράμματος".

Ο θεός Απόλλων στη χρυσή άμαξά του. 

Ωστόσο, σύμφωνα με την εφημερίδα «The New York Times», ο Silverstein αργότερα δήλωσε ότι «δεν υπήρχε συγκεκριμένος λόγος γι’ αυτή την επιλογή ... Ήταν απλά ένα ελκυστικό όνομα».

2.  Το πρόγραμμα APOLLO αρχικά δεν είχε στόχο την αποβίβαση αστροναύτη  στην επιφάνεια της Σελήνης.

Στην πραγματικότητα η αρχική πρόθεση του προγράμματος δεν ήταν μια προσελήνωση. Όταν ανακοινώθηκε το πρόγραμμα Apollo, ο στόχος του ήταν να στείλει ένα πλήρωμα τριών ανθρώπων σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη και μόνο.

Το Μάιο του 1961 όμως, ο πρόεδρος των ΗΠΑ John F. Kennedy, εκφώνησε τη διάσημη ομιλία του για το μέλλον των ΗΠΑ στο διάστημα, δηλώνοντας ότι «αυτό το έθνος πρέπει να δεσμευτεί να επιτύχει το στόχο, πριν το τέλος αυτής της δεκαετίας, να στείλει στο έδαφος της Σελήνης έναν άνθρωπο και να τον επιστρέψει με ασφάλεια στη Γη.»

Ο Alan Shepard περιμένοντας την εκτόξευση
μέσα στην κάψουλα Freedom 7.

Ήταν ένα φιλόδοξο σχέδιο. Την εποχή που ο Kennedy έκανε την ομιλία του, εκτός από μερικά ζώα (πίθηκοι, σκυλιά κι ένας χιμπατζής), μόνο δύο άνθρωποι είχαν καταφέρει να βγουν στο διάστημα. Πρώτος ήταν ο σοβιετικός κοσμοναύτης Γιούρι Γκαγκάριν στις 12 Απριλίου 1961 και περίπου ένα μήνα αργότερα ο Alan Shepard.

3.  Η πτήση Apollo 1 που δεν πραγματοποιήθηκε και οι Apollo 2 και 3 που δεν υπήρξαν.

Το 1967, οι αστροναύτες Virgil Grissom, Edward White και Roger Chaffee καθώς διεξήγαγαν μια δοκιμασία πριν από την κανονική πτήση (αποστολή AS-204), με την κάψουλα ελέγχου (command module) να έχει τοποθετηθεί σαν να είναι έτοιμη για εκτόξευση, ξέσπασε ξαφνικά πυρκαγιά, σκοτώνοντας τους τρεις αστροναύτες.

Η αποστολή αυτή που ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε, ονομάστηκε Apollo 1 για να τιμηθούν οι νεκροί αστροναύτες.

Το λογότυπο της αποστολής Apollo 1.

Αμέσως μπήκε το ερώτημα πως θα ονομαστεί η επόμενη πτήση.

Μια λύση θα ήταν η επόμενη πτήση να κληθεί Apollo 2. Μια άλλη προτεινόμενη επιλογή ήταν να οριστούν αναδρομικά τρεις πτήσεις (AS-201, 202 και 203) ως Apollo 1-A, Apollo 2 και Apollo 3, παρόλο που αυτές οι πτήσεις είχαν γίνει πριν το δυστύχημα. Καμιά όμως από τις προτάσεις δεν φαινόταν προφανής στα στελέχη της NASA.

Τελικά, σύμφωνα με την ιστορία της NASA, η πτήση που δεν ξεκίνησε ποτέ «καταγράφηκε επίσημα ως Apollo 1» και ήταν η πρώτη επανδρωμένη πτήση Apollo-Saturn που απέτυχε στη δοκιμή εδάφους. 

Η κάψουλα του Apollo 1 μετά την πυρκαγιά.

Οι αποστολές AS-201, AS-202 και AS-203 δεν μπήκαν στη σειρά "Apollo" κι έτσι η επόμενη αποστολή αποφασίστηκε να είναι η Apollo 4.

4.  Η εκτόξευση του Apollo 4 ήταν μία από τις πιο ηχητικά δυνατές που έχει πετύχει ο άνθρωπος.

Η Apollo 4 ήταν μια μη επανδρωμένη αποστολή που χρησίμευσε ως δοκιμή του πυραύλου Saturn (Κρόνος) V ύψους 363 ποδών. Έγινε στις 9 Νοεμβρίου 1967 και ήταν η πρώτη εκτόξευση από το Διαστημικό Κέντρο Kennedy της NASA, στην πολιτεία της Φλώριδας.

Σύμφωνα με τη NASA, η απογείωση ήταν τόσο δυνατή που ο ήχος που δημιουργήθηκε ήταν από τους πιο δυνατούς ανθρώπινους θορύβους που είχαν ποτέ παραχθεί. Το ωστικό κύμα προκάλεσε ζημιές σε κτίρια που βρίσκονταν σε απόσταση 3 μιλίων, ενώ έπεσαν κομμάτια από την οροφή στο Κέντρο Ελέγχου (Control Center). 

Το ιστορικό Κέντρο Ελέγχου του προγράμματος Apollo.

Ο Δρ. Hans Greune, διευθυντής των Επιχειρήσεων Εκτόξευσης του Κέντρου Kennedy (Kennedy Launch Operations), δήλωσε σχετικά μετά την εκτόξευση: "Ελπίζω το κτίριο συναρμολόγησης οχημάτων (VAB) να μην έχει παρουσιάσει ρωγμές. Το τράνταγμα ήταν πολύ δυνατό." Το σύστημα εκτόξευσης δεν διέθετε κάποιο σύστημα απορρόφησης του ήχου. Όμως, την εποχή που ξεκίνησε η χρήση των διαστημικών λεωφορείων, περισσότερα από 300.000 γαλόνια νερού ψεκάζονταν σε μόλις 41 δευτερόλεπτα για να μειώσουν τον ήχο σε αποδεκτά επίπεδα.

Η στιγμή της εκτόξευσης του Apollo 4 με πύραυλο Saturn V.

Η αποστολή Apollo 4 που ήταν επιτυχημένη, σχεδιάστηκε ακόμη για να ελέγξει τη δομική και θερμική αποτελεσματικότητα του σκάφους και για ν’ αξιολογήσει διάφορες εγκαταστάσεις υποστήριξης.

5.  Η αποστολή Apollo 5 ήταν επιτυχής, η Apollo 6 όχι τόσο.

Η αποστολή Apollo 5 ήταν δίχως αστροναύτες και σχεδιάστηκε για να ελέγξει τη λειτουργία της σεληνιακής κάψουλας (lunar module). Μπορεί να θεωρηθεί ως μια επιτυχημένη αποστολή, εκτός από κάποιες ανησυχίες σχετικά με τη θερμοκρασία του λέβητα νερού. 

Η σεληνιακή κάψουλα (LM) την περίοδο της
συναρμολόγησής της από την εταιρεία Grumman.

Η αποστολή Apollo 6 ήταν επίσης μη επανδρωμένη, αλλά σ’ αυτήν εμφανίστηκαν περισσότερα προβλήματα. Αρχικά, για 30 δευτερόλεπτα εμφανίστηκε το "φαινόμενο pogo", ένα φαινόμενο ταλάντωσης (το pogo είναι ένα παιδικό παιχνίδι με μια ράβδο που έχει αμορτισέρ και ένα παιδί μπορεί να κάνει αναπηδήσεις) που σύμφωνα με τη NASA «θα ήταν πολύ δυσάρεστο για κάθε πλήρωμα». Στη συνέχεια δύο από τις μηχανές σταμάτησαν και τέλος το τρίτο στάδιο της διαδικασίας δεν ξεκίνησε. 

Το λογότυπο της αποστολής Apollo 6.

Όμως, αυτά δεν έγιναν ευρύτερα γνωστά, γιατί συμπτωματικά την ημέρα που συνέβησαν, 4 Απριλίου 1968, δολοφονήθηκε στο Τενεσί ο αιδεσιμώτατος Martin Luther King. Jr., ένας από τους ηγέτες του κινήματος διεκδίκησης πολιτικών δικαιωμάτων για τους έγχρωμους στις ΗΠΑ. Έτσι η προσοχή, ιδιαίτερα του τύπου, ήταν στραμμένη αλλού.

"Τα πληρώματα των αποστολών Apollo" 

• AS-204 (Apollo 1).  Πλήρωμα:  Gus Grissom,  Ed White,  Roger B. Chaffee

Το πλήρωμα δεν πέταξε. Σκοτώθηκε σε πυρκαγιά στις 27 Ιανουαρίου 1967.

Το πλήρωμα του Apollo 1:
(Από αρ.) Ed White, Gus Grissom και Roger Chaffee.

• Apollo 4,   9 Νοεμβρίου 1967.  Δίχως πλήρωμα. 

Πρώτη δοκιμή του πυραύλου Saturn (Κρόνος) V, που τοποθέτησε ένα Command and Service Module (CSM) (Κάψουλα εντολών και υπηρεσιών) σε περιγήινη τροχιά. Επιτυχής πυροδότηση της τρίτης βαθμίδας του πυραύλου και αργότερα του προωθητικού συστήματος του CSM. Δοκιμή των συστημάτων του CSM και επιτυχής προσθαλάσσωσή του στον Ειρηνικό Ωκεανό

• Apollo 5,   22-23 Ιανουαρίου 1968.  Δίχως πλήρωμα.  

Μπήκε σε περιγήινη τροχιά. Πρώτη πτήση και δοκιμή της σεληνακάτου.

Το λογότυπο της αποστολής Apollo 5.

• Apollo 6,   4 Απριλίου 1968.  Δίχως πλήρωμα. 

Υπήρξαν προβλήματα με τον πύραυλο αλλά μπήκε σε περιγήινη τροχιά. Επιχειρήθηκε η επαναπυροδότηση του Saturn V προκειμένου να μεταβεί στην Σελήνη. Εξ' αιτίας βλάβης του πυραύλου δεν ήταν επιτυχής. Το κέντρο ελέγχου τελικά επανέλαβε το προφίλ της αποστολής του Apollo 4.

• Apollo 7,    11-22 Οκτωβρίου 1968.   Πλήρωμα: Wally Schirra, Walt Cunningham,  Donn Eisele.

Το πλήρωμα της αποστολής Apollo 7.
(Από αρ.) Don F. Eisele, Walter M. Schirra Jr. και Walter Cunningham.

Πρώτη αποστολή του προγράμματος που έστειλε ανθρώπους στο διάστημα, σε περιγήινη τροχιά. Εκτοξεύτηκε με πύραυλο Saturn 1B (Κρόνος Ένα Βήτα).

Πηγή: mentalfloss,   ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ